Zwarte rand

De Iron Viking in Wijchen beviel me vorig jaar prima. Ok, ik had vooraf mijn zenuwen niet helemaal onder controle, maar de race verliep boven verwachting. Voor 2019 speurde ik de kalender af voor mijn volgende Iron Viking, maar de datums kwamen allemaal niet zo goed uit.

Radar

Totdat de Iron Viking Osnabrück op mijn radar verschijnt. Die past wél in mijn agenda en is bovendien prima bereisbaar. Het evenement vindt namelijk plaats in Fürstenau, zo’n veertig kilometer van Osnabrück. Aan de ‘goede kant’ vanuit Groningen welteverstaan en dat is maar anderhalf uur rijden.

Fursten Forest

Rond half negen arriveer ik op de parkeerplaats van Fursten Forest. Tussen 1959 en 2007 was dit complex in gebruik als de Pommern-Kaserne van het Duitse leger. Nu is het een vrijetijdspark en kun je op het oefenterrein scheuren met quads, buggy’s en zelfs tanks. Maar vandaag banjeren daar bijna vierduizend Strong Viking-deelnemers door de modder.

Aangekomen bij Fursten Forest.

Groen hesje

Er staan flink wat deelnemers voor de startnummeruitgifte, maar gelukkig is er een speciale rij voor de Iron Viking-deelnemers. Binnen een paar minuten heb ik m’n enkelbandje plus het befaamde groene hesje.

In de rij voor het startnummer.

Het startnummer en het groene hesje.

De laatste voorbereidingen

Naar het startgebied dan maar. Een uur voor de start is het daar nog betrekkelijk rustig. Ik kijk even rond bij de Walhalla Steps en loop dan terug naar de auto om me te verkleden. Ook neem ik nog wat te eten. Wederom ben ik vooraf wel een beetje gespannen, maar ik krijg toch nog wel wat happen door m’n keel.
Ik drop m’n tas bij de garderobe en breng de voeding voor onderweg naar de speciale verzorgingspost. Straks komen we twee keer langs dit punt: na ruim 19 kilometer en na ruim 33 kilometer.

De startvakken en de Walhalla Steps.

Het is nog rustig op het terrein.

Net voor de start geef ik m’n tas af.

Startvak

Iets voor tien uur betreden we het startvak. Na een gezamenlijke warming-up met veel oorah’s tellen we af naar het startsignaal, klimmen over een houten muur en gaan op weg naar het bos voor 42 kilometer hardlopen met zo’n honderd obstakels.
Eerst lopen we het volledige parcours van de 19 kilometer, dat bestaat uit drie afzonderlijke lussen (7 + 6 + 6 kilometer). Daarna rennen we het parcours van de 13 kilometer (7 + 6 kilometer) en tenslotte werken we nogmaals het parcours van de 7 kilometer af.

Klaar voor de start.

Bij de Iron Viking lopen we de afstanden Beast (19 km), Warrior (13 km) en Lightning (7 km) achter elkaar.

De eerste lus

Ik zal niet alle obstakels afzonderlijk benoemen, maar in de eerste lus van ruim 7 kilometer – die we vandaag dus drie keer afleggen – komen we al meer dan twintig hindernissen tegen. We balanceren over balken (Balance Bars), dragen een schild (Carry the Shield), springen met een elastiek om onze benen (Ivar’s Walk), we slaan met een hamer (Hammer Banger), gooien met een hamer (Throw the Hammer), we tillen tractorbanden op (Tyre Flip), waden door greppels (Mud Trenches) en rennen een half pipe op (Storm the Castle).
Het leukste obstakel in deze lus vind ik de Sprint of Faith: hangend aan een ring glijd je naar de overkant en tikt een bel aan.

Carry the Shield.

Mud Trenches.

De tweede lus

In de tweede lus (die we vandaag twee keer afwerken) treffen we tien obstakels. Zo trekken we twee keer een zwaar voorwerp over de grond (Log Drag en Sled Pull), hangen we aan de ‘rollende’ monkeybars (Wheel of Steel) en slepen we een paar honderd meter met een zware ketting in onze nek (Björn Ironside).
Het leukste obstakel in deze lus vind ik de Dragon’s Peg: drie schuine wanden, waarvan je de eerste met twee losse stokjes beklimt, daarna op de tweede springt en met behulp van een touw op de derde wand moet zien te komen. Het kost veel kracht, maar het lukt me beide keren en dat geeft toch wel voldoening.

Het parcours in Fürstenau.

De laatste lus

De derde lus is het zwaarst. Hier kruipen we bijvoorbeeld over laaghangende ringen naar de overkant (Berserker Crawl), hupsen hangend aan een touw (Gunnar’s Ropes) of een stok (Gunnar’s Struggle) naar de overkant, lopen een rondje met een loodzwaar wiel op onze schouder (Conan’s Wheel), tillen ballen van 40 of 50 kilo (Atlas Stones) en lopen we natuurlijk Thor’s Odyssey: met een zandzak in onze nek leggen we bijna een kilometer af, inclusief enkele stevige hellingen.
In deze lus komt het veel aan op pure kracht en dat is zowel letterlijk als figuurlijk niet mijn sterkste kant. Ik probeer alle obstakels wel, maar het succes is wisselend en dus wachten mij hier geregeld de strafburpees. Gelukkig lopen we dit lusje maar één keer.

Eerste doorkomst

Bij mijn eerste doorkomst na ruim 19 kilometer klok ik 2:30 uur en dat is een kwartiertje sneller dan vorig jaar. Nou zijn de parcoursen van Wijchen en Fürstenau natuurlijk niet één op één met elkaar vergelijkbaar, maar uiteraard ben ik wél tevreden met deze tussentijd. Ik werk even wat sportvoeding naar binnen en loop dan snel weer door.

Carry the Shield.

Tweede doorkomst

Van de komende 13 kilometer weet ik wat er komen gaat en blijf lekker in beweging. Uiteraard word ik wel wat vermoeider en moet ik hier en daar in tempo terug, maar over beide lusjes doe ik minder dan een uur per stuk. Dat valt me niks tegen. Bij mijn tweede doorkomst na ruim 33 kilometer staat er 4:26 uur op de klok. Dat is inmiddels ruim een half uur sneller dan in Wijchen.

Mud Trenches.

Doorweekt en verkleumd

Tijdens het laatste rondje van 7 kilometer barst een hoosbui los. Tot nu toe was het droog gebleven en waren de omstandigheden nagenoeg perfect, maar ineens ben ik binnen een paar minuten compleet doorweekt en verkleumd. De enige remedie om weer op te warmen is blijven bewegen.

Treurige setting

Halverwege het rondje stuiten we plotseling op een treurige setting. Op het bospad staan een ambulance en een politiewagen. De oorspronkelijke route is omgeleid en verderop staan zwarte schermen. Dit belooft weinig goeds; dat heeft iedereen wel in de gaten.
De volgende dag bevestigt de organisatie van Strong Viking het slechte nieuws. Rond half twee heeft een Iron Viking-deelnemer een hartinfarct gekregen. Hij is ter plekke gereanimeerd door andere deelnemers en medische hulpverleners, maar de hulp heeft niet mogen baten.

Zwarte rand

Normaal gesproken zou ik nog vertellen over mijn laatste kilometers tot de eindstreep, maar na dit tragische incident is dat niet belangrijk meer. Eén deelnemer van slechts 35 jaar oud komt niet meer thuis na een dagje bikkelen in het bos. Dat is heel droevig en geeft deze Iron Viking een zwarte rand. Sterkte voor alle nabestaanden en de hulpverleners die hierbij betrokken waren.