Poolshoogte
In de aanloop naar de Spartathlon wil ik graag nog wat wedstrijdkilometers maken. Gelukkig is er RUNFORESTRUN Hondsrug. Zes jaar na de corona-editie neem ik weer eens poolshoogte bij deze zomerloop in Odoorn.
In de aanloop naar de Spartathlon wil ik graag nog wat wedstrijdkilometers maken. Gelukkig is er RUNFORESTRUN Hondsrug. Zes jaar na de corona-editie neem ik weer eens poolshoogte bij deze zomerloop in Odoorn.
De Saint Cuthbert’s Way Ultra staat al jaren op mijn wenslijst. Bijzonder is dat het eindpunt op het getijdeneiland Holy Island (Lindisfarne) ligt. De weg ernaartoe staat soms onder water. Voor de overtocht moet je dus op tijd bij de kust zijn.
Al langer hebben Lút en ik het idee om een ultraloop te houden op het Westerwoldepad. Het plan komt in een stroomversnelling als we contact opnemen met Johannes en Jan Johan. Zij kennen Westerwolde op hun duimpje.
De afgelopen jaren tikte ik bij de Nordseelauf bijna alle Oost-Friese waddeneilanden af, maar eentje bleef buiten bereik: Baltrum. Daar komt verandering in, want dit jaar is het kleine eiland de gastlocatie van de derde etappe.
Minder dan een week na mijn vierde finish sta ik alwéér aan de start van de 100 mijl van Sint Annen. Het is de allerlaatste editie. Mijn doel: het bemachtigen van de gouden schelp voor vijf finishes; de hoogst haalbare beloning.
Dit jaar is de laatste editie van de 100 mijl van Sint Annen. Als troost is een week eerder tevens een selfsupporting editie. Vorig jaar had ik de hoop op het gouden sint-jakobsschelpje (voor vijf finishes) laten varen, maar ineens heb ik nog een kans.
Na achttien jaar krijgt Groningen weer een echte stadsmarathon. Daar wil ik natuurlijk aan meedoen! Een groot loopevenement in je eigen stad is bijzonder. Bovendien kan ik gewoon op de fiets naar de start.
In coronatijd bedenkt Marjan het plan om 100 kilometer te rennen voor een goed doel: de zorginstelling Terwille. Door blessures komt het hardlopen helaas op een laag pitje te staan, maar het plan laat haar niet los.