Obstakeleiland

Als liefhebber van eilandloopjes én obstacle runs is de Beach Obstacle Run Texel natuurlijk een must. Dit jaar past deze obstakelloop eindelijk goed in mijn planning, dus het moet er nu maar eens van komen. Eind april schrijf ik me samen met Gerwin en Alexander in voor deze vijfde editie. Dat wordt ook de laatste editie, zo maakt de organisatie enkele maanden later bekend.

Lekker weertje

Helaas haakt Gerwin in de aanloop naar deze loop geblesseerd af. We reizen dus met twee man af naar Texel. Om 7.45 uur pikt Alexander mij thuis op. De autorit verloopt voorspoedig en ruim twee uur later zitten we aan boord van de Dokter Wagemaker. Het mag dan wel half oktober zijn, maar het is vandaag zo’n twintig graden en zonnig. Lekker weertje!

Parkeergeluk

Eenmaal op Texel is het nog een kwartiertje rijden naar camping Kogerstrand, de startlocatie in De Koog. Met het parkeren van de auto hebben we geluk. Er is nog slechts een klein plekkie beschikbaar op de parkeerplaats naast de camping, maar het compacte bakkie van Alexander past daar prima. Niks meer aan doen.

Parcoursverkenning

Bij de inschrijfbalie halen we ons startnummerbandje op en ontvangen eveneens het fraaie blauwe loopshirt van deze editie. Verderop hangen de glimmende medailles al klaar om uitgereikt te worden. Ook werpen we alvast een korte blik op het startvak en het parcours. Al na een paar honderd meter staat een waterbak, dus lang blijven we straks niet droog.

Warming-up

Eenmaal omgekleed lopen we meteen door naar het startvak. Eigenlijk zijn we een kwartier te vroeg, maar groot is deze startgroep niet. Daar passen we nog wel bij. We doen ook actief mee met de gezamenlijke warming-up. Doorgaans hou ik niet zo van dit onderdeel, maar op Texel maken we er een feestje van. Onder meer dankzij de carnavalskraker ‘Links Rechts’ van de Snollebollekes. Zie hier een Instagram-filmpje van de warming-up.

Daar gaan we!

Dan gaan de hekken open en zijn we weg. Op het terrein van de camping krijgen we zoals gezegd een wandje, een klimmuurtje en een waterbak voor de kiezen. In de duinen kruipen we onder twee netten door en gaan op weg naar de zee.

Strand

Na zo’n vijfhonderd meter betreden we het strand. Dit is immers de Beach Obstacle Run. We rennen in noordelijke richting over het zand en trotseren binnen een kilometer wat zandheuveltjes, wat netten, een houten muurtje, zeecontainers en een klauterbouwwerk. Hier gaan we nu nog overheen, straks gaan we er onderdoor.

Klauteren in het bos

We verlaten het strand voor een stuk van zo’n twee kilometer door de duinen en het bos. Hier balanceren we op touwen en klauteren we over houten obstakels. Na zo’n 3,5 kilometer zijn we terug op het strand. We pakken nu de onderkant van het klauterbouwwerk met de monkey bars. Vervolgens rennen we in zuidelijke richting terug naar de plek waar we zojuist het strand opkwamen.

Glijbaan

Het volgende obstakel is een grote glijbaan. We beklimmen twee zeecontainers en roetsjen met een flinke vaart in de bak met zout water.
Verderop kruipen we onder autobanden en plastic vaten door. Dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Dat geldt ook voor het obstakel, waarbij je al hangend en slingerend aan ringen, touwen of autobanden de overkant moet zien te bereiken. Erg soepeltjes gaat dat bij mij niet.

Free Falling

Bij Paal 17 staat wederom een lastig obstakel: de Big Airbag. Via een trap van autobanden klimmen we bovenop drie zeecontainers. Toch al gauw een hoogte van zo’n 7,5 meter schat ik. Vervolgens springen we van een plank naar beneden op het enorme luchtkussen. Dat is best wel een dingetje om te doen. Op de plank is het toch even slikken en ondanks de uitleg om op je rug te landen, lukt dat Alexander en mij niet. We landen allebei te veel op onze voeten. Wel rollen we soepel van het megakussen af.

Bewegende beelden van dit obstakel:

Duin- en bosgebied

Nu verlaten we het strand voorlopig. Na het beklimmen van een stellage van grote aardappelkisten rennen we de komende kilometers door het prachtige duin- en bosgebied van Texel.

Boogschieten

Na zo’n negen kilometer gaan we boogschieten. Iedereen krijgt twee pijlen om een doel te raken. Per misser volgt een strafrondje met een zak zand van zo’n dertig kilo op je schouder. Mijn eerste pijl is raak, maar de tweede gaat mis. Bij Alexander is het precies andersom. Allebei een strafrondje dus.

Smerige vijver

Na ruim tien kilometer bereiken we De Koog. Aan de Brink proberen we hangend aan een wiel over een smerige vijver te komen. Hoewel we een eind komen, lukt het ons allebei niet om droog de overkant te bereiken. Ook het springen over de schotsen levert wederom een nat pak op.

Head first

Door de duinen bereiken we het strand. Via een glijbaan! Head first gaan we naar beneden. We hoeven nog maar een paar honderd meter over het zand. Bij Paal 19 Half verlaten we het strand en zijn terug op de camping.

Afgespoeld

Bij het laatste obstakel worden we met een brandslang afgespoeld door de plaatselijke brandweer en beklimmen we de trap naar de finish. In iets minder dan twee uur hebben we ruim twaalf pittige kilometers afgelegd. Lang niet gek.

Opfrissen

Sommige deelnemers duiken na de finish meteen in de hottub, maar wij frissen ons op in het washok. De beide douches zijn vrij en er is zelfs warm water. Goed geregeld. Fris gewassen maken we een medailleselfie en pakken dan de boot terug naar het vasteland.

Uitlekken

Terug naar huis. Of naar Gasselte in mijn geval, want met dit mooie weer pakken wij nog een weekend op de camping mee. Mijn natte modderkleding laat ik uitlekken op de veranda. Later op de avond drink ik een toepasselijk biertje: Texels Wit. Proost!

Texel bedankt!

Wat een leuk evenement! Een prachtig parcours en unieke obstakels op het strand, in de duinen en in het bos. Ook was de sfeer heel ontspannen en waren de vrijwilligers enthousiast en behulpzaam. En wat een geluk met het weer! De Beach Obstacle Run kreeg vandaag een prachtige afsluiter. Texel bedankt!