Hermannsweg Vierdaagse
Al jaren wil Jan graag de Hermannsweg lopen, een van de oudste langeafstandspaden in Duitsland. Meerdere ideeën passeren de revue, van non-stoploop tot fastpacking met tentjes, maar die plannen komen niet van de grond.
Het plan voor een meerdaagse etappeloop haalt het wél. We verdelen de route in vier behapbare stukken, boeken hotelovernachtingen, huren een personenbus en vragen Christa als coördinator. Al snel hebben we vijf hardlopers en drie wandelaars verzameld voor de Hermannsweg Vierdaagse.
De Hermannsweg
De Hermannsweg is een langeafstandspad dat in de volle lengte over het Teutoburgerwoud loopt. Het is één van de mooiste hoogteroutes van Duitsland. Het pad van 156 kilometer begint bij treinstation Rheine (27 m) in het vlakke Münsterländer Parklandschaft en volgt steeds de hoogste route van de bergrug. Het pad eindigt op de meest oostelijke top van de bergrug, de Lippische Velmerstot (441 m).
Onderweg kom je door mooie steden en stadjes zoals Bevergern, Tecklenburg, Bad Iburg, Borgholzhausen, Bielefeld en Oerlinghausen. Daarnaast zijn er veel historische bezienswaardigheden langs de route.
Hermann
De Hermannsweg is vernoemd naar veldheer Hermann der Cherusker, ook wel bekend als Arminius. In het jaar 9 na Christus versloeg hij in het Teutoburger Wald drie Romeinse legioenen van generaal Varus.
Het gigantische monument Hermannsdenkmal bij Detmold herinnert aan deze historische Slag bij het Teutoburgerwoud (of de Varusslag) én de mythe van Hermann als een van de grondleggers van een verenigd Germaans rijk.
De vierdaagse
Wij lopen de route in vier marathon-etappes van rond de 43 kilometer, in totaal dus ongeveer 172 kilometer. Dat is iets langer dan de officiële afstand van 156 kilometer, want de stukken tussen de Hermannsweg en onze nabijgelegen accommodaties leggen we ook te voet af.
De Hermannsweg is uitstekend gemarkeerd, maar voor de zekerheid en voor de afwijkende trajecten lopen we (ook) op eigen navigatie. Onderweg zijn we zelfvoorzienend met eigen eten en drinken. De coördinator verzorgt de praktische zaken rondom de loop, zoals bagagevervoer, inchecken, boodschappen en hulp bij ongelukken of eerder uitstappen.
Etappe 1: Rheine → Lengerich (43,4 km / 654 D+)
Onze tocht begint bij het treinstation van Rheine. Via de barokke binnenstad en de schilderachtige uiterwaarden van de Eems lopen we naar drogere gebieden. Zo komen we door het Wildes Weddenfeld, een bijna volledig bebost duinlandschap. Het kenmerkt zich door dennen en knoestige eiken, maar ook door bloeiende ruige weiden.
Langs het riviertje Bevergerner Aa lopen we naar het idyllische centrum van Bevergern met vakwerkhuizen en kleine winkeltjes.
Vanaf Hörstel klimmen we over een langgestrekte bergrug naar uitzichtplatform Schöne Aussicht bij Riesenbeck. De Dörenther Klippen bij Ibbenbüren zijn een van de hoogtepunten van deze etappe. Door jarenlange verweringsprocessen heeft het zandsteen hier bizarre vormen aangenomen, zoals het Hockendes Weib, een rots in de vorm van een zittende vrouw. Via Tecklenburg met zijn kleine steegjes en vakwerkhuizen en langs de Canyon van Lengerich lopen we verder naar onze eindbestemming van vandaag: Hotel Zur Mühle in Lengerich.
Klaar voor de start. Vlnr: Jan, Lút, Christa, Nico, Janneke, Tjerk, Jos, Wilma en Bas.
Het centrum van Rheine.
Het Nepomukstatue.
Al snel zijn we uit de bebouwde kom.
Door het Wildes Weddenfeld.
Het stadje Bevergern.
Fraaie wegwijzer.
Na zo’n 20 kilometer maken we de eerste hoogtemeters.
Zur schönen Aussicht.
Schöne Aussicht.
Bas, Nico en Lút.
Oorlogsbegraafplaats.
Fraaie wegwijzers.
De Dörenther Klippen.
Das Hockendes Weib.
Even een korte pauze.
Bockwurst.
Dreikaiserstuhl.
Bocketal Blick.
Fraaie wegwijzer.
Historische Wallmauer.
Tecklenburg.
Afdaling door een steegje.
De canyon van Lengerich.
Korte samenvatting etappe 1
De kop is eraf! De eerste etappe was zeer geslaagd. Wat een prachtige route door een prachtige omgeving! De kilometers in het Teutoburgerwoud gleden voorbij, op het eind zelfs letterlijk, want daar was het behoorlijk modderig en glad. In Hotel Zur Mühle dompelen we ons onder in de Duitse keuken om de energievoorraad weer op peil te brengen. Daarna vroeg naar bed, want morgen moeten we weer aan de bak.
Hotel Zur Mühle.
Avondeten: de Duitse keuken.
Etappe 2: Lengerich → Borgholzhausen (43,4 km / 1108 D+)
Ten oosten van Lengerich liggen talrijke kalksteengroeves waar men grondstoffen wint voor de cementproductie. Vanaf uitkijkplatforms op de bergrug kijken we neer op de gigantische groeveterreinen.
In kuuroord Bad Iburg lopen we langs Kasteel Iburg, dat in de elfde eeuw op de fundamenten van de oude burcht is gebouwd.
Verder naar het oosten is de route vooral in het voorjaar erg aantrekkelijk. Dan verschijnt de vroege bloeier ridderspoor aan weerskanten van de route. Op de berg Freeden tonen jonge beukenbomen hun nieuwe bladeren. Na een korte, steile klim lopen we over de Kammweg boven de stad Hilter. Aan de andere kant van de snelweg A33 lopen we door het beboste terrein boven de stad Dissen. Daar passeren we de uitkijktorens Steinegge en Luisenturm, waarna we relatief steil afdalen naar Borgholzhausen. Deze honingkoekstad is ons eindpunt van de tweede etappe. We overnachten daar in het authentieke Gästehaus Alte Liebe.
We verlaten Lengerich.
De enorme kalksteengroeve van Lengerich.
Groene bospaden.
Hazelworm.
Het uitzicht bij Lienen.
Neuer Verlauf, een aanpassing op de oorspronkelijke route.
Vandaag loop ik voor het eerst met stokken.
Groepsfoto bij Bad Iburg.
Schloß Iburg.
Het pad over de berg Freeden.
Afdalen!
De lastige beklimming van de berg Spannbrink.
Mooie paden op de Hulsberg.
Op de top van de Schollegge.
De Fritz-Homann-Wanderweg.
De uitkijktoren Steinegge.
De uitkijktoren Luisenturm.
Fraaie wegwijzer.
Korte samenvatting etappe 2
We zijn op de helft! De tweede etappe was pittig. Veel hoogtemeters en veel modder. Toch liepen we ook op prachtige bos- en bergpaden tussen het groen door. Mijn etappe ging vrij goed, op een ongeplande omweg van zo’n 1,5 kilometer na dan. Ik heb voor het eerst met stokken gelopen en dat beviel goed. In Gästehaus Alte Liebe koken we ’s avonds onze eigen pasta party bij elkaar.
Gästehaus Alte Liebe.
Pasta party!
Etappe 3: Borgholzhausen → Bielefeld (42,6 km / 1149 D+)
Vanuit Borgholzhausen klimmen we door weiden en velden omhoog naar Kasteel Ravensberg. We lopen verder over de bergkam en bereiken uitkijkpunt Kaffeemühle met een prachtig uitzicht over de omgeving.
Over de Kammweg lopen we door naar Bielefeld. Daar torent Kasteel Sparrenberg 60 meter boven het stadscentrum uit. Op de Promenade hebben we een prachtig uitzicht over de stad.
Het restant van de etappe kent matige stijgingen en dalingen in bebost gebied. We komen langs Eiserner Anton, een van de weinige ijzeren Bismarcktorens. Na ruim veertig kilometer verlaten we de Hermannsweg voor de laatste kilometers naar onze accommodatie in Bielefeld-Sennestadt.
We verlaten Borgholzhausen.
Op de Barenberg.
Fraaie wegwijzers.
Op weg naar de Große Egge.
Een pittige klim.
Afdalen!
Blij dat ik met stokken loop.
Uitkijkpunt Kaffeemühle.
Groene bospaden.
Prachtig huisje.
Gladde afdaling – met val.
Over de mistige Kammweg.
Over de mistige Kammweg.
Prachtig lopen hier.
De mist is weggetrokken.
Fernmeldeturm Hünenburg.
Dwars door dierenpark Olderdissen.
Fraai bordje.
Uitzicht op Bielefeld vanaf de Johannisberg.
Bielefeld.
Ratsgymnasium Bielefeld.
Kasteel Sparrenburg.
Inmiddels weer buiten de stad.
Fraaie wegwijzers bij Eiserner Anton.
Blauwe lucht.
Afdalen!
In de verte ligt Oerlinghausen.
Korte samenvatting etappe 3
We zitten op driekwart van de tocht! Aan het begin hadden we miezer, maar aan het eind was de lucht blauw. In de eerste helft kregen we drie loodzware beklimmingen voor de kiezen, maar eenmaal bovenop werden we beloond met prachtige uitzichten. Het nevelige stuk op de Kammweg was erg bijzonder. Vanaf Bielefeld waren er geen steile beklimmingen meer en ben ik rustig doorgehobbeld naar het eind. In Bielefeld-Sennestadt gaan we gezamenlijk uit eten bij de plaatselijke pizzeria.
Naar de pizzeria In Bielefeld-Sennestadt.
Pizza!
Etappe 4: Bielefeld → Leopoldstal (43,3 km / 1292 D+)
De laatste etappe alweer. Vanaf ons zelfgekozen startpunt lopen we binnen enkele kilometers door het stadje Oerlinghausen en belanden bij een oude windmolen uit 1753: de Kumsttonne. Tijdens een storm zijn de wieken verloren gegaan, maar de romp is blijven staan en is vanuit de wijde omtrek te zien. Verderop komen we op de Tönsberg langs de eeuwenoude Hünenkapelle.
We slingeren verder over de bergkam en bereiken na ongeveer twintig kilometer het indrukwekkende monument Hermannsdenkmal met een hoogte van 54 meter. Letterlijk en figuurlijk een van de hoogtepunten van deze etappe.
De route voert ons verder over de steeds breder wordende kam van het zuidelijke Teutoburger Wald. We passeren de Externsteine, een bijzondere formatie van zandstenen. Via het sprookjesachtige Silberbachtal bereiken we met een behoorlijk technische klim de top van de Lippische Velmerstot. Dit is het officiële eindpunt van de Hermannsweg.
Wij plakken er dan nog een paar kilometer aan vast en dalen via Leopoldstal af naar de jeugdherberg in Horn-Bad Meinberg, waar we ons opfrissen en een hapje eten, voordat we terugreizen naar Nederland.
Samen met Jos en Bas starten in de regen.
Oerlinghausen.
Frohe Ostern!
De Kumsttonne.
Beklimming van de Tönsberg.
De Hünenkapelle.
Wistinghauser Pass.
De natte Quellenstraße.
Het meertje Donoperteich.
Het begin van de lastige beklimming van de berg Grotenburg.
Het Hermannsdenkmal in de mist.
Samen met Jan op de foto.
Moi Hermann!
Uitzicht in Berlebeck.
Hermannetje.
De Externsteine.
De Externsteine.
De Externsteine.
Vanuit het Silberbachtal beklimmen we de Lippische Velmerstot.
Een nogal technische klim.
Met stenen, modder en boomwortels.
De top! Het officiële eindpunt van de Hermannsweg.
Afdalen!
Finish!
Korte samenvatting etappe 4
De laatste etappe! Helaas een druilerige dag, maar wederom een prachtige etappe. Via onder meer het gigantische Hermannsdenkmal en de bijzondere Externsteine lopen we naar de top van de Lippische Velmerstot. Die klim is behoorlijk technisch en lastig, maar ook een treffende afsluiter van deze meerdaagse.
Via Leopoldstal lopen we naar de jeugdherberg in Horn-Bad Meinberg. Daar kunnen we heerlijk douchen en aanschuiven bij het buffet. Als aandenken aan deze tocht is er voor iedereen de officiële Hermannsweg-badge. Wat een prachtig loopavontuur in Duitsland. Dit smaakt naar meer!
De jeugdherberg in Horn-Bad Meinberg.
Een heerlijke maaltijd.
