Bonuskilometers

Ook dit jaar doe ik mee aan de Vollemaansloop, de sfeervolle avondloop op landgoed Oosterbroek van verslavingskliniek Vossenloo in Eelde. Het blijft bijzonder om in het pikdonker door het bos te lopen, vooral als het geleidelijk steeds rustiger wordt op het parcours. Een goede hoofdlamp is onmisbaar, want de volle maan is geen garantie voor goed zicht, zeker niet als het bewolkt is.

Verslavingskliniek

Drie kwartier voor de start arriveren Sybren en ik op de parkeerplaats voor de verslavingskliniek. We pakken onze spullen en lopen naar het gebouwtje waar vorig jaar de inschrijving plaatsvond. Daar gebeurt nu echter helemaal niks. In de buurt van start/finish blijkt dat we in de kliniek zelf moeten zijn. Die bordjes hadden we eventjes gemist.

Verslavingskliniek Vossenloo.

Koffiehoek

In de koffiehoek van de kliniek is de inschrijfbalie ingericht. Voor de voorinschrijvers liggen de enveloppen met startnummer en chip al klaar. Dat scheelt tijd.

De inschrijfbalie.

Startnummertje 29.

Nieuwe schoenen

Ik loop vandaag op mijn nieuwe trailschoenen: de EVO Jawz van HOKA ONE ONE. Die heb ik vorige week bij Steenbok Sport gehaald als opvolgers van mijn ietwat gehavende Inov-8 X-Talon 200’s. Na een testloopje afgelopen donderdag durf ik de marathon wel aan op mijn flitsende HOKA’s.

Mijn nieuwe trailrunschoenen.

Warm

In het lokaal voor creatieve therapie, dat voor deze gelegenheid als kleedkamer dienst doet, is het behoorlijk warm. Iemand heeft de verwarming nogal fanatiek opgestookt. Eenmaal omgekleed lopen Sybren en ik daarom snel weer naar buiten om onze gloeiende hoofden af te koelen.

Het lokaal voor creatieve therapie doet dienst als kleedkamer.

Bekenden

Door naar de start maar. Er doen een aantal bekenden mee. Zo zijn er de marathonroutiniers Bennie en Gerik, de Marummer trailrunners Jaap en Sjouke en mijn collega’s Bas en Heiko. Altijd gezellig om even bij te kletsen. Sfeervol ook met twee vuurkorven.

Wachten op de start.

Het parcours rondom start/finish is verlicht.

Tumultueuze start

Rond acht uur tellen we af en zet de groep van zo’n zestig lopers zich in beweging. Binnen vijftig meter al gaat het mis. De voorste lopers slaan rechtsaf, terwijl het parcours rechtdoor gaat. De halve groep hobbelt er achteraan, inclusief Sybren en ik. Zodra de fout is ontdekt, hobbelen we weer terug naar het parcours. Een tumultueuze start. 🙂

Klaar voor de start.

Kuilen

We gaan op weg naar de Hooidijk. Vorig jaar namen we de snelste route over het fietspad, maar nu slingeren we over een hobbelig bospad. Hier had de speaker al voor gewaarschuwd. Met name het laatste stuk is erg slecht met veel kuilen. Dat loopt bepaald niet lekker.
Via de verharde Hooidijk langs het Noord-Willemskanaal steken we de oude Aa over en bereiken de Boerlandsdijk. In tegenstelling tot vorig jaar is de dijk aardig droog, maar op deze hobbelige strook blijft het lastig lopen.
Met een klein bruggetje steken we de oude Aa weer over en via twee bospaden bereiken we na vier kilometer de verzorgingspost. Normaal gesproken is het vanaf hier nog een kilometer terug naar de kliniek, over het fietspad langs de Vosbergerweg.

Ultraloop

Vandaag echter slaan we halverwege het fietspad rechtsaf naar een bospad en lopen nog zo’n negenhonderd meter onverhard. Bij de eerste doorkomst blijkt het rondje een lengte te hebben van 5,8 kilometer. Dat is 500 meter langer dan aangekondigd. Bij één rondje is dat stuk nog wel te overzien, maar bij acht rondjes leg je in totaal vier kilometer extra af. Dat is toch wel een behoorlijke bonus. Zo wordt deze marathon dus een ultraloop.

Gelijkmatig

Maar goed, Sybren en ik zijn hier gekomen om acht rondjes te rennen en dat gaan we gewoon doen. Dan maar een stukje extra.
De eerste zes rondjes lopen we gelijkmatig met rondetijden van ongeveer 36 minuten. In het vijfde rondje heb ik trouwens wel zwaar. Ik loop helemaal niet lekker en ook mijn hoofdlamp protesteert. Gelukkig blijkt het geknipper slechts een signaal dat de lamp overschakelt op de spaarstand, waardoor hij het uiteindelijk moeiteloos tot de finish uithoudt. In deze lastige fase kan ik me optrekken aan Sybren.
Een rondje later zijn de rollen omgedraaid. Terwijl nu Sybren het lastig heeft, heb ik ergens een vaatje energie aangeslagen en neem ik hem op sleeptouw tot de volgende doorkomst. En met nog slechts twee rondjes te gaan geven we sowieso niet meer op.

Moeizamer

Weliswaar gaan de laatste twee rondjes iets moeizamer in ongeveer 40 minuten, maar de gedachte dat de eindstreep nadert houdt ons in beweging. Zelfs in het laatste rondje hebben we nog steeds energie over, want we beseffen dat een eindtijd onder de vijf uur nog mogelijk is. Dat wordt dus ons doel. We hobbelen door en na 4:57 uur bereiken we de finish.

Binnen!

Geen snert

Bij de vuurkorf praten we na met onder meer Bennie en Gerik. Ook Bennie werkte acht rondjes af, terwijl Gerik helaas na zes rondjes moest stoppen vanwege een blessure. Terug naar de kleedkamer maar om warme kleren aan te trekken. De kom snert gaat helaas aan onze neus voorbij, want de kookspullen zijn al opgeruimd.

De kookspullen zijn al opgeruimd.

Lastige editie

Al met al een geslaagde, maar toch ook wel lastige editie van de Vollemaansloop. Niet alleen vanwege de vier onverwachte bonuskilometers, maar ook door de extra hobbelige stukken in het parcours. Ondanks mijn goede schoenkeuze heb ik sommige stukken flink vervloekt. Wel hadden we geluk met de weersomstandigheden. Een tikkie fris, maar grotendeels droog. Als de omstandigheden volgend jaar ook zo zijn, teken ik daar meteen voor. Maar dan mogen de bonuskilometers wel weer geschrapt worden. 😉

Het was weer een geslaagde Vollemaansloop.