Poleposition

Voor het derde jaar op rij start ik op de langste afstand van RUNFORESTRUN in het Drents-Friese Wold. Het is elk jaar weer genieten in de bosrijke omgeving tussen Appelscha en Diever. En ook nu zullen we de voeten niet droog houden, want uiteraard staat het Canadameer weer buiten zijn oevers. Toch is het qua modder niet zo’n glibberpartij als de afgelopen jaren.

Naar Appelscha

Ik rij niet alleen naar Appelscha, want collega Bas loopt vandaag de 15 kilometer. Ik pik hem op in de stad en drie kwartier later zijn we bij de startlocatie: sportpark De Steegde van de plaatselijke voetbalvereniging Stânfries.

Terug naar de natuur

Daar staat ook een display van SPORT4NATURE. Per inschrijving doneert RUNFORESTRUN een vast bedrag aan een concreet natuurproject in de omgeving. Ditmaal ontvangt Staatsbosbeheer ruim 1500 euro om de Kale Duinen te verzorgen. In totaal gaf RUNFORESTRUN op deze manier al meer dan 28.000 euro (!) terug aan de natuur.

Primeur

De startnummeruitgifte kent vandaag een primeur. Door het scannen van de streepjescodes van het inschrijfbewijs en een willekeurig startnummer worden beiden ter plekke aan elkaar gekoppeld. Handig! Geen rijen meer bij de inschrijfbalie. Ook de start- en eindtijd worden met een scan bepaald.
We kleden ons om en in de kantine treffen we collega Edgar. Hij bereidt zich voor op de marathon van Barcelona en loopt vandaag de 26 kilometer. We maken even een startselfie en dan loop ik snel door naar de startstreep, want het is al bijna half elf.

Aftellen

Bij het startvak vraagt organisator Winfried even de speciale aandacht voor Jaap Sije, die vandaag zijn honderdste (ultra)marathon in ongeveer zeven jaar loopt. Wat een prestatie! Daarna telt Winfried af tot de start. 3, 2, 1…

Koppositie

Kennelijk sta ik op poleposition, want mijn startnummer wordt als eerste gescand en ik ga op weg voor mijn 46 kilometer. Lang lig ik natuurlijk niet op kop. Al gauw passeren de snellere lopers. Op de smalle bospaadjes en tot het fietstunneltje na zo’n 2,5 kilometer probeer ik ze een beetje in het zicht te houden.

Omgeploegd

Over het algemeen zijn de paden redelijk droog, maar na een kilometer of vier is het pad volledig omgeploegd door een tractor. Eigenlijk valt er alleen in het midden enigszins te lopen, maar het kost behoorlijk wat evenwichtskunst om op de been te blijven.

Canadameer

Na een kilometer of acht bereiken we het beruchte Canadameer met zijn nattevoetengarantie. Vooral aan de zuidkant staan de paden volledig blank. Het water komt tot de enkels en op sommige plekken zelfs hoger. Gelukkig heb ik sokken van neopreen aan. Ideaal voor deze omstandigheden.

Klaphekjes

Aan de andere kant van het meer lopen we door het open landschap verder in de richting van Wateren. Ook passeren we enkele klaphekjes, want in dit gebied grazen Galloways. In een flits zie ik nog een aantal van de beesten, die snel een ander heenkomen zoeken. Ze hebben het vandaag niet zo op hardlopers.

Schapen

Verderop staat een kudde schappen rustig te grazen. Ze trekken zich weinig aan van de hardlopers die voorbij trekken. Net voor een brak en gevaarlijk bruggetje buigt de route af, maar het bouwwerkje levert wel een mooi plaatje op.

Singletracks

Na zo’n zestien kilometer belanden we op smalle singletracks. Het loopt lastig tussen het hoge gras en het struikgewas, maar het is wel een mooie afwisseling in het parcours. Na een kilometer gaan we verder over bospaden, die een stuk minder drassig zijn dan vorig jaar. Eventjes moeten we aan de kant voor een paard met ruiter.

Op adem komen

Bij de verzorgingspost na 22 kilometer kunnen we even op adem komen. Ik neem bouillon en een handvol winegums. Er volgt een slingerend stuk over een mountainbike-route. Ook hier valt het qua modder wel mee, maar de diverse klimmetjes maken dit stuk toch wel lastig.

De Hoekenbrink

Na zo’n 28 kilometer laten we het bos weer even achter ons en bereiken we de Hoekenbrink, een prachtig natuurgebied. Hier hebben we een fraai uitzicht over het open terrein en enkele lopers voor mij stoppen ook even om een fotootje te maken.

Laatste verzorgingspost

Daarna rennen we door langs de vennetjes het Vossenveen en De Gouden ploeg. De ondergrond is hier nogal hobbelig en dat loopt lastig. Bovendien begin ik vermoeid te raken.
Via Oude Willem, de Ganzenpoel en het Adderveen bereiken we na 37 kilometer de laatste verzorgingspost en kunnen we weer even op krachten komen. Wederom sla ik wat bouillon achterover en neem ook weer wat winegums mee. Na de stop voel ik me weer een stuk beter.

Kniehoog

Een kilometer verderop voert de route door een sloot. Voor mij loopt Wouter en ik maak even een filmpje van hem als hij de oversteek waagt. Het ijskoude water komt kniehoog en dat voelt niet heel prettig voor onze vermoeide benen. Wouter schreeuwt het uit. 🙂

Kale Duinen

Bij de Grenspoel lopen we dwars door een heidegebied en belanden dan op een uitgestrekte zandvlakte: de Kale Duinen. Een zwaar deel van de route. Ongeveer twee kilometer ploeteren we door het zand met soms flinke hoogteverschillen, maar het uitzicht is hier werkelijk fantastisch!

Persoonlijke ontvangst

In de laatste drie kilometer krijgen we nog een aantal vervelende klimmetjes voor de kiezen. Als uitsmijter beklimmen we de pittige heuvel van de Bosbergtoren. Een treffende afsluiter van deze trailrun. Tweehonderd meter verderop staat Winfried klaar om alle lopers persoonlijk binnen te halen. Dat gebaar wordt zeer gewaardeerd!
Organisatie, vrijwilligers en medelopers, bedankt voor weer een mooie hardloopdag in het Drents-Friese Wold. Tot volgend jaar!