Brabantmarathon

Al jaren heb ik het plan om in elke Nederlandse provincie een marathon te rennen. Begin 2020 tikte ik Limburg als elfde provincie af. Nummer twaalf Noord-Brabant zou niet lang daarna volgen, maar helaas gooide de coronacrisis roet in het eten. Met een vertraging van ruim drie jaar loop ik dan eindelijk een Brabantmarathon: de Marathon Brabant in Etten-Leur.

Niet om de hoek

Vanuit Groningen gezien ligt Etten-Leur niet bepaald om de hoek. Met de auto is het ongeveer drie uur rijden, dus ik stap om half zeven de deur uit. Gelukkig is wel net de wintertijd ingegaan, dat scheelt toch weer een uurtje slaap.
Drie uur later arriveer ik bij het fraaie complex van atletiekvereniging ARV Achilles. In de kantine drink ik even een bakkie koffie en met een pendelbusje word ik naar de start gebracht. Wat een service! In cultureel centrum De Nobelaer schuil ik een klein half uurtje tegen regen en kou. Dan neem ik plaats in het startvak.

Gearriveerd in Etten-Leur bij de atletiekbaan van ARV Achilles.

In de kantine.

Met een pendelbusje naar de start.

Schuilen tegen de regen in De Nobelaer.

In het startvak.

Twee ronden

Om stipt 10.45 uur klinkt het startschot en lopen we eerst een stuk door het centrum van Etten-Leur, langs onder meer het Stadhuis, de Catherinakerk en de Bisschopsmolen.

Langs het Stadhuis en de Catherinakerk.

Langs de Bisschopsmolen.

Twee ronden

Na een kilometer of twee steken we de A58 over voor twee grote ronden door het buitengebied ten zuiden van de stad. De ronden zijn overigens niet volledig identiek. In de tweede omgang lopen we ongeveer 15 kilometer ‘dubbel’. Dat is echter totaal geen straf, want de route is zeer gevarieerd en op diverse plekken staat enthousiast publiek. Bovendien komen na twee uur de halvemarathonlopers op het parcours, waardoor ook ik weer nieuwe energie krijg.

Terug in Etten-Leur

Na bijna veertig kilometer zijn we terug bij de A58 en lopen via een grotendeels andere route terug naar het centrum van Etten-Leur. Inmiddels is het beste er bij mij wel vanaf. Daar ziet het lange tijd niet naar uit, want tot een kilometer of dertig loop ik vrij aardig. Ik koers zelfs af op een eindtijd onder de 4 uur. Maar mijn rug sputtert tegen en mijn tempo daalt. Met name de laatste vijf kilometer loop ik erg ongemakkelijk. Achteraf had ik beter wat paracetamol kunnen slikken…

Langs de A58.

Terug in Etten-Leur.

De laatste meters door het centrum.

Gefinisht!

Binnen!

Nou ja, maakt ook niet uit, want ik kom wél over de streep. Daarmee tik ik eindelijk Noord-Brabant als marathonprovincie af! Ook nog met een superleuke marathon, want ondanks de rugpijn in de slotfase heb ik ruim 42 kilometer genoten van de route en de sfeer.
Bij de finish stap ik in het pendelbusje terug naar atletiekvereniging ARV Achilles. Daar trek ik warme kleren aan en rij weer drie uur naar huis. Je moet er wat voor overhebben om in elke provincie een marathon te rennen.

De medaille is binnen!

Terug met het pendelbusje.

Twaalf provincies, twaalf marathons

Tot slot even het overzicht met mijn eerste marathon per provincie. Inmiddels heb ik in sommige provincies al meer marathons afgetikt, maar eindelijk staat ook Noord-Brabant in dit rijtje.