Waterloop

Begin vorig jaar schreef ik me in voor de Dinah Might Ultra Run, een tocht van 50 mijl door de Noordoostpolder. Vanwege corona ging die loop voorlopig niet door, maar organisator Johan heeft meer ideeën. Zo zet hij in de buurt van het Waterloopbos een trailrun uit van 45 kilometer: de Waterloop. Gelukkig gaat die wel door.

Waterloopbos

Het Waterloopbos is een voormalig terrein voor waterloopkundig onderzoek door het Waterloopkundig Laboratorium De Voorst. Het gebied bestaat uit restanten en ruïnes van bouwsels van het laboratorium. Nadat het zijn functie als plek voor grootschalige proefopstellingen van waterkeringen en dammen verloor ontwikkelde zich een moerasbos. Het terrein, dat deel uit maakt van natuurgebied het Voorsterbos is sinds 2002 eigendom van Natuurmonumenten. Het proefterrein werd in 2016 rijksmonument.

Naar de Noordoostpolder

Op naar de Noordoostpolder dus. Daar kom ik niet zo vaak en dit is een mooie gelegenheid. Rond half acht stap ik in de auto en pik Lút op in Joure. Iets voor negen uur arriveren we op de parkeerplaats Kadoelerbos, waar Johan al klaarstaat met koffie en thee. Dat is een goede binnenkomer. Even opwarmen, want het is nog wel een tikkie fris. Geleidelijk druppelen de 19 deelnemers binnen, met zowel bekende als onbekende gezichten. Na de briefing over het parcours en de groepsfoto neemt Johan plaats bij het hek en laat ons op het afgesproken tijdstip vertrekken. Daar gaan we!

Ronde 1

De loop bestaat uit drie verschillende rondes, waarbij we steeds weer terugkomen op de parkeerplaats. In de eerste ronde van zo’n 19 kilometer gaan we meteen al op weg naar het genoemde Waterloopbos. Een fraaie plek om te rennen, niet alleen vanwege de bijzondere waterwerken, maar ook door de kronkelige paden en vele bruggetjes. Volgens Johan komen we vandaag wel over honderd bruggetjes. Ik heb ze niet geteld, maar ik geloof het meteen.

Graspaden

Na een kilometer of vier verlaten we het bos. Eerst nog over verharde paden, daarna over een kronkelig bospad en verderop zoeken we graspaden op. Dat is soms wel lastig lopen, maar na 8 kilometer wacht Johan ons alweer op bij VP1. De keuze is reuze.

Derde positie

Vanaf de start lig ik in derde positie, achter Wolter en Erik. Eigenlijk lopen ze een tikkie te hard voor mij, maar wonderwel kan ik ze redelijk in het vizier houden. Ook als we na bijna 15 kilometer weer terug zijn in het Waterloopbos is mijn achterstand te overzien. We rennen onder meer langs een golfbak en langs ‘Deltawerk //’. Ooit een testmodel voor de Oosterscheldekering, waarna het werd omgetoverd tot een kunstwerk van 240 meter lang.
Langs een zogenaamde stroomgoot en de Voorstersluis ren ik terug naar de parkeerplaats, waar Wolter en Erik nog staan bij te tanken bij de verzorgingspost.

Ronde 2

Wederom in derde positie begin ik aan de tweede ronde van ongeveer 17 kilometer. Ditmaal lopen we grofweg in het gebied tussen de Zwolse vaart en het dorp Kraggenburg. Eerst slingeren we door het bos, waarna we een stuk over het fietspad langs de Kraggenburgerweg rennen. Ten noorden van Kraggenburg passeren we een soort vuurtoren en steken de Brug van Saamhorigheid over. Bijzonder bruggetje wel.

Lastig stuk

Na zo’n 23 kilometer volgt een stuk zompig grasland. Tot hier heb ik Erik nog in het vizier, maar geleidelijk loopt hij bij mij weg. Mijn tempo daalt namelijk, want ik vind dit best een lastig stuk. Verderop rennen we door een zanderig gebied bij een zijtak van de Zwolse vaart. Wat een afwisselend parcours!

Hoogteverschilletjes

Terug over de Brug van Saamhorigheid. Inmiddels hebben we ruim 30 kilometer in de benen en is de parkeerplaats niet ver meer. Maar eerst bereiken we via een vlonderpad nog een lastig mountainbikepad. Vooral de kleine hoogteverschilletjes voel ik wel in mijn benen. Via bospaden, het fietspad naast de Kraggenburgerweg en een omweggetje langs de Voorstersluis bereiken we de parkeerplaats weer.

Ronde 3

Daar staat Erik nog energie bij te tanken. We besluiten het laatste rondje samen te rennen. Over kronkelige mountainbikepaden belanden we op de dijk langs het Vollenhover Kanaal. Af en toe wandelen we een stukje, maar zodra het weer kan dribbelen we verder.

Natte sneeuw

Met zo’n veertig kilometer in de benen worden we getrakteerd op natte sneeuw. Lang houdt de bui gelukkig niet aan. Over modderige mountainbikepaden kronkelen we terug naar de parkeerplaats, waar we na ruim 4:36 uur de eindstreep bereiken. Johan noteert onze eindtijd en hangt ons een medaille om de nek. Woehoe! Eventjes bijkomen en dan snel droge kleren aan. Niet dat ik het koud krijg, maar ik sta een beetje op tijd.

Leuke loop!

Wat een leuke loop was dit! Ik heb genoten van het afwisselende parcours, het leuke sfeertje en prima organisatie. Bedankt Johan, mooi werk! En voor de liefhebbers: op 1 april 2023 staat de Dinah Might Ultra Run weer op de agenda. Als die net zo leuk is als de Waterloop, wil ik graag meedoen.