Drie Nico’s op een rij
Een week na de Hoho100 is de tiende editie van Mensinge Marathon. Het is mijn achtste deelname. Tot twee dagen voor de loop hou ik verplichte rust vanwege pijnlijke voeten, maar de testloop op zaterdag verloopt goed.
Naar Roden
Zo start ik gewoon in een winters Roden en zie wel hoe het gaat. Gearriveerd bij de Cuisinerie tref ik weer een hoop bekenden bij deze gezellige jubileumeditie met maar liefst driehonderd deelnemers.
Gearriveerd in Roden.
Start
Vanwege de extra drukte starten we dit keer niet bij het bruggetje naast de havezate Mensinge, maar pal naast de Cuisinerie. Om stipt half elf vertrekken we.
We starten dit keer bij de Cuisinerie.
Sneeuw en ijs
Aanvankelijk ligt er veel sneeuw en ijs op het parcours. Dat is precies de reden waarom ik mijn trailschoenen heb aangetrokken. Op de lastige stukken heb ik voldoende grip. De winterse omstandigheden leveren mooie plaatjes op.
Het Mensingebos in.
Sneeuw en ijs.
Voorzichtig zonnetje.
Technisch stukje.
Bruggetje.
Zware paden.
Smelten
Gaandeweg smelten de sneeuw en het ijs weg. Dat maakt het er trouwens niet gemakkelijker op. Het parcours wordt op sommige stukken drassig. Vooral het tweede stuk door het Mensingebos is loodzwaar.
Bruggetje.
Het Groote Diep.
Harken
Tot zo’n 30 kilometer loop ik lekker soepel. Het gaat veel beter dan ik had verwacht. Daarna worden mijn benen zwaarder en dat is ook niet zo gek. Het wordt harken naar de streep.
De laatste meters. (foto: Agnes)
Finish. (foto: Agnes)
Drie Nico’s op een rij
Na ruim vier uur en zes minuten bereik ik de eindstreep. Helemaal geen gekke tijd en nog leuker: nét voor mij zijn al twee Nico’s gefinisht. Ik passeer als derde Nico op rij de finishmat binnen anderhalve minuut. Een grappige afsluiter van wederom een geslaagde Mensinge Marathon.
Drie Nico’s op een rij.
