Vliebiza

Na twee afgelastingen is er weer een Vuurtorenloop op Vlieland. Daar hebben wij wel oren naar. Zeker nu de incourante afstand van 10 zeemijl veranderd is naar 11,4 zeemijl. 😉 Precies een halve marathon. Whoah! We’re going to Vliebiza!

Naar Vlieland

Het is maar goed dat ik Edgar vrijdagmorgen tref op het werk, want hij heeft voor de zondag nog geen concrete hardloopplannen. Na ons gesprekje dus wel. Zo rijden we zondagochtend met z’n tweeën naar de Vesta om Bas op te pikken. In Marum pikken we Arnold op, maar niet nadat we zijn getrakteerd op koffie met appelgebak. Dat blijft een mooie traditie. De reis naar Harlingen verloopt voorspoedig. Ook kunnen we vrijwel meteen aan boord van de MS Vlieland, die ons in ongeveer anderhalf uur naar het eiland brengt.

Voorbereidings

Op het eiland gaan we te voet naar sportcentrum Flidunen om ons startnummer op te halen. We zijn lekker vroeg en hebben alle tijd om ons goed voor te bereiden. Volgens de aanwijzingen op het bord moeten we vandaag vooral ‘ontwikkeling laten zien’. We zullen het proberen.
Uiteraard treffen we Meike, want er zijn maar weinig eilandloopjes die zij overslaat. Naast eilandloopster is ze inmiddels ook covergirl, want Meike stond samen met haar hond Jax op de voorpagina van de laatste editie van hardloopmagazine Runner’s World. Heel tof!

Starten

Om 12.15 uur is het tijd om te starten. Via schelpenpad het Witte Lid en de Fortweg gaan we op weg naar de zee. Hier en daar sprint ik een stukje naar voren om wat ruimte te pakken, want ik heb een hekel aan het gedrang op smalle paadjes.

Strand

Door een strook mul zand betreden we het strand. Ik had me op het ergste voorbereid, want bij de vorige editie was het flink ploegen. Vandaag vind ik het wel meevallen. Het is een beetje zoeken naar harde stukken, maar over het algemeen valt hier prima te lopen.

Dorp

Door de jachthaven en over de Havenweg lopen we verder naar het dorp. Hier hebben we een mooi uitzicht over de Waddenzee. Ook verderop bij de Waddendijk hebben we zeezicht onder een stralend blauwe lucht.

Vuurboetsduin deel 1

Na zo’n zes kilometers gaan we hoogtemeters maken. Over het Liesbeth Listpad beklimmen we het Vuurboetsduin om uiteindelijk de vuurtoren, naast de witte Hollywood-letters met ‘VUURTORENLOOP’ op de helling.

Bos

Bovenop hebben we een fraai uitzicht over het eiland. Aan de andere kant van het duin dalen we weer af en lopen vervolgens zo’n twee kilometer door het bos. Een lekker beschut stuk.

Duinen

Met bijna negen kilometer in de benen bereiken we de duinen en rennen over het Kantonierspad richting het westen. Een prachtig deel van de route. Bovendien hebben we de wind in de rug, dus het loopt hier lekker.

Wind

Over het Pad van 20 steken we over naar de andere kant van het eiland. Eerst hebben we hier de wind schuin tegen, maar op het laatste lopen we in de beschutting van bomen. Meteen stijgt de temperatuur met een paar graden. Op de Postweg lopen we terug in de richting van het dorp en beuken vier kilometer vol tegen windkracht zes in. Een zwaar stuk.

Vuurboetsduin deel 2

Na bijna 18 kilometer zijn we terug bij het Vuurboetsduin en klimmen nog een keer naar de top. Terwijl ik op mijn gemakje naar boven klim word ik achterhaald door Edgar. Samen klimmen we verder naar de top.

Slotfase

Over het Liesbeth Listpad dalen we hard weer af en duiken nog even het bos in voor de laatste twee kilometers. Verderop horen we de speaker al.

Binnen!

Na ruim 1:48 uur rennen Edgar en ik high-fivend over de streep en nemen onze houten medaille in ontvangst. Niet veel later komt ook Meike over de streep. Even napraten en bijtanken in de schaduw.

Herstellen

Als cooling down dobberen we eventjes in het zwembad. Heerlijk! Eenmaal aangekleed drinken we in de sporthal nog een hersteldrankje. Bas heeft Abloc Pro Zero meegenomen. Een prima alcoholvrij biertje.
Daarna slenteren we naar de Dorpsstraat en belanden bij pannenkoekenhuis De Lickebaert. Daar hebben ze een flink assortiment hersteldrankjes van Fortuna Vlieland op de kaart staan. Samen met bitterballen is dat een prima afsluiting van een winderig, maar zonovergoten dagje Vliebiza. Bedankt Vlieland, tot de volgende keer!