Dansen in de regen?
De derde Alleenentochsamen Marathon loop ik stiekem niet alleen. Samen met Robert Jan en Bob ren ik de langste route van RUNFORESTRUN Gasselterveld. Dat evenement kan dit jaar helaas niet doorgaan, maar zo zijn we er toch een beetje bij.
Druilerig
Rond kwart voor negen starten we op de parkeerplaats bij ’t Nije Hemelriek. Het is druilerig en later op de dag is regen voorspeld. Op het strand bij ’t Gasselterveld hebben we ook meteen de wind vol tegen, maar na bijna een kilometer duiken we gelukkig het beschutte bos in.

Over het strand van ’t Gasselterveld.
Gasselter Dennen
We rennen eerst naar het noorden door de Gasselter Dennen, het oudste stukje bos in de omgeving. We passeren enkele flinke mierenhopen en verderop komen we langs een gletsjerkuil. Met zo’n tien kilometer in de benen zijn we bij zandgat Homan Free en is het tijd voor een korte eetpauze.

Flinke mierenhopen.

Gletsjerkuil.

Zandgat Homan Free.
Holle weg
We lopen om het Sekmeer heen en belanden op de Luchtenburgerweg. Deze zogenaamde holle weg was vroeger de oude weg Assen-Rolde-Gieten, maar met de komst van nieuwe provinciale wegen raakte dit tracé al snel in onbruik. Zo’n honderd jaar geleden plantte men er zelfs een bos overheen. Tegenwoordig is een klein deel van het pad weer boomvrij gemaakt.

Een holle weg.

De Luchtenburgerweg.
Tegeltjeswijsheden
In zuidwestelijke richting rennen we verder over graspaden en heidevelden. Na zo’n veertien kilometer belanden we op een bospad met allerlei tegeltjeswijsheden. De spreuk over dansen in de regen onthouden we voor later op de dag.

Over graspaden.

Door heidevelden.

Tegeltjeswijsheden.
Neverest
Na ruim achttien kilometer zijn we terug bij ’t Gasselterveld en beklimmen we de Neverest. Altijd een vervelend klimmetje, maar het uitzicht vanaf de top is een mooie beloning.

We beklimmen de Neverest.

We beklimmen de Neverest.

Fraai uitzicht.
Zuidlus
Langs het water van ’t Gasselterveld en oeverzwaluwnesten beginnen we aan de zuidlus van deze route. We passeren aardappelvelden en een boom met tonderzwammen.

We rennen verder langs het water.

Oeverzwaluwnesten.

Aardappelvelden.

Boom met tonderzwammen.
Lunsveen
Op natuurkampeerterrein Borger tanken we even bij en rennen dan naar het Drouwenerveld en het Lunsveen. Een prachtig stukje Drenthe. Ook de heidekoeien laten zich vandaag weer van dichtbij bewonderen.

Het Lunsveen.

Heidekoe.
Hunebed
We gaan op weg naar het enige hunebed op de route: D26 bij Drouwen, een vrij groot en compleet exemplaar met vijf dekstenen. Even een hunebedselfie!

Onderweg naar het enige hunebed op de route.

Hunebedselfie!
Uitvaller
Helaas krijgt Bob na zo’n dertig kilometer last van zijn knie. Hij besluit de route niet af te maken, maar rustig terug te lopen naar de auto. Robert Jan en ik rennen door het Watermolenveen langs een kleine schaapskudde en slingeren verderop over smalle bospaadjes langs onder meer het Boomkroonpad.

Schapen bij het Watermolenveen.
Doorweekt
Inmiddels is bij mij het beste er wel vanaf en bovendien miezert het al een tijdje. Mijn sokken zijn doorweekt en ik kijk uit naar de eindstreep. Niet bepaald dansen in de regen dus. Gelukkig zijn we na zo’n veertig kilometer terug bij ’t Gasselterveld.

Terug bij ’t Gasselterveld.
Venijn
Bij RUNFORESTRUN zit het venijn vaak in de staart en zo ook vandaag. We moeten nog een behoorlijk steile helling beklimmen en maken ten slotte nog een rondje om ’t Nije Hemelriek.

Het venijn zit in de staart.

Een steile beklimming.

Over het strand van ’t Nije Hemelriek.
Proost!
Maar dan hebben we de route volbracht. Bij de auto treffen we Bob weer en met z’n drieën proosten met een alcoholvrij biertje op een geslaagde hardlooptocht.

Proost!

…dat zijn de betere verhalen! En zo was het.
Ha, bedankt. Leuk om met je gelopen te hebben. Gaat het alweer wat beter met de knie?