Strandlimiet
Voor de zevende keer loop ik op Terschelling de Berenloop; mijn favoriete marathon. Om het jaar maken we er een lang familieweekend van, maar in dit tussenjaar ga ik op de dag zelf heen en terug. Samen met Bas rij ik naar Harlingen.
Harlingen
In de terminal treffen we eerst Tamara en daarna Edgar. Na de cappuccino nemen we alweer afscheid van Edgar, want hij neemt een andere boot naar het eiland. Op onze boot treffen we José en kletsen we de twee uur naar Terschelling weg.
Gearriveerd in Harlingen.
We stappen aan boord van de MS Friesland.
Op het eiland
Op het eiland worden we muzikaal onthaald door een dweilorkest. Bas en José maken zich op voor respectievelijk de halve marathon en supporteren, terwijl Tamara en ik door de Torenstraat naar de Brandaris wandelen. Om de hoek verblijven Robert Jan en Andrina in een appartementje, waar wij onze spullen mogen stallen. We zijn niet de enigen, want ook René, Hans, Geert, Magda, Richard en Menno zijn aanwezig. Gezellig ja!
Een muzikaal onthaal op Terschelling.
Het startvak aan de voet van de Brandaris.
Limietzorgen
Tamara, Robert Jan en ik lopen de hele tocht samen. Vooraf hebben we wel wat zorgen over het halen van de strandlimiet. Om 16.15 uur al sluit de strandopgang bij Midsland aan Zee en mogen deelnemers niet verder. Dat houdt in dat we 3 uur en 35 minuten de tijd hebben om 33 kilometer af te leggen. Dat is natuurlijk niet onmogelijk, maar het is ook niet bepaald een ruime limiet voor langzamere lopers.
Naar de start
Voor de deur van het appartement maken we samen met René, Geert én de Brandaris een groepsfotootje en lopen naar het startvak.
We zijn er klaar voor.
In het startvak.
Oostwaarts
Om 12.40 uur klinkt het startschot en rennen we door het dorp naar de haven. Vanaf daar gaat het oostwaarts, via onder meer Midsland en Hoorn naar Oosterend. Eerder deze week voorspelden de weerkundigen veel regen en windkracht 5, maar het valt allemaal reuze mee. Af en toe miezert het, maar het grootste deel van de tocht houden we het droog. Bovendien hebben we tot de Boschplaat de wind in de rug, al waait het aanvankelijk nauwelijks.
De strakke strandlimiet blijft ons bezighouden en regelmatig checken we of we nog op schema zitten. We hebben een marge, maar moeten niet verslappen.
Langs de haven.
Op de Dellewal.
Baaiduinen.
We lopen Midsland binnen.
Door het centrum van Midsland.
Berenbank.
We rennen verder naar het oosten.
De verzorgingspost bij Oosterend.
Natte voeten
Vanuit Oosterend rennen we naar de Boschplaat. Daar is het een natte boel. Het vele regenwater heeft het eiland op sommige plekken blank gezet. In alle eerdere edities heb ik het eiland niet zo nat gezien, maar het levert ook mooie plaatjes op. En natte voeten, ondanks de rijplaten.
Naar de Boschplaat.
Er staat veel water op het eiland.
Nog meer water.
Natte voeten.
Zonnetje
De 20 kilometer tikken we af in 2:02 uur. Zo gaat ie goed! Het zonnetje is doorgebroken en het wordt zelfs een tikkie warm. Uit de wind tenminste, want het begint wel wat harder te waaien.
Het zonnetje breekt door.
Over de helft.
Luwte
We zijn in elk geval blij als we het Hoornsebos bereiken, want daar hebben we even geen last van tegenwind. Het bos is getooid in prachtige herfstkleuren en dat geldt ook voor het Formerumerbos een stukje verderop.
Het Hoornsebos in herfstkleuren.
De buren van Hoorn verwelkomen de lopers.
Door het Formerumerbos.
De marge slinkt
De dertig kilometer tikken we aan in 3:08 uur. Niet gek, maar onze marge voor de strandlimiet slinkt. Op de Heereweg kunnen we strandopgang al zien liggen, maar vanwege wateroverlast bij de Longway-lus maken we eerst nog een extra lus door Midsland aan Zee. Geen grote omweg, maar wel met hoogteverschillen.
Dertig kilometer in de benen.
Op de Heereweg naar Midsland aan Zee.
Een extra lusje.
Net binnen de limiet
Na 3 uur en 30 minuten bereiken we het strand. Vijf minuten binnen de limiet. Vanaf nu hebben we nog anderhalf uur voor minder dan 9 kilometer, dus dat moet lukken, zeker omdat de wandelpauzes beperkt blijven. Sterker nog: zo’n beetje het hele strand dribbelen we over. Wel trek ik halverwege even een regenjasje aan, want er komt flinke bui over.
We gaan het strand op.
Prachtige wolken.
Prachtige wolken.
Natte voeten.
Westwaarts
Ook op de Longway dribbelen we aardig door en na ongeveer viereneenhalf uur bereiken we West. In de Brandarisstraat zetten we nog aan voor een eindsprint en met 4.36 uur op de klok komen Tamara, Robert Jan en ik samen over de streep. Ruim binnen de limiet van vijf uur.
Op de Longway.
We lopen West binnen.
Op weg naar de Brandaris.
Binnen!
Chillen
We lopen snel door naar appartementje van Robert Jan en Andrina voor een warme douche en droge kleren. Nog even chillen en napraten, maar niet te lang, want onze boot gaat om half 7. Samen met Tamara wandel ik terug naar de haven, waar we Bas weer treffen. Terug op het vasteland gaan Bas en ik nog even uitgebreid dineren bij cafetaria Molly’s. Dat hebben we wel verdiend na dit dagje rennen op Terschelling. Tot volgend jaar!
Even chillen. (foto: Menno)
Beloning!
