Zilvermeer

De meest actieve wedstrijdorganisatie in Nederland is met afstand de Drents-Friese Wold Runners. Speciaal voor verzamelaars van marathons – waarvan de meesten zijn verenigd in de 100 Marathon Club Nederland – organiseert men soms meerdere keren per week een kleinschalige marathon. Meestal hanteert men een maximum van vijftien deelnemers en is het inschrijfgeld minimaal. Voor slechts zeven euro zorgt de organisatie voor startnummers, tijdwaarneming, een klassement én verzorging.

Verzamelaars

Met 34 marathons achter mijn naam mag ik me inmiddels ook wel een verzamelaar noemen, al ben ik slechts een beginner vergeleken met andere deelnemers. Sommigen hebben meerdere honderden marathons gelopen en koploper Sjoerd Slaaf is nog maar vijftien marathons verwijderd van de magische grens van duizend marathons! De ambitie om dat aantal te halen heb ik niet, maar de honderd bereiken zou wel leuk zijn.
De Zilvermeer Marathon in Kardinge – alweer de negentiende (!) marathon van de Drents-Friese Wold Runners dit kalenderjaar – is bijna letterlijk om de hoek, op zo’n anderhalve kilometer van mijn huis. Ik kan dus te voet naar de start en dat is meteen een mooie warming-up.

Daar moet op gedronken worden!

Tegen half tien vertrek ik van huis en zo’n tien minuten later arriveer ik op de parkeerplaats bij de klimtoren aan de Bieskemaar. Daar staan de verzorgingsauto en enkele andere deelnemers al klaar. Eerst maar even een voorstelrondje. Sommigen ken ik wel van naam en gezicht en Sybren en Wouter ken ik al wat langer. Terwijl de drinkbekers op volgorde van startnummer worden klaargezet, wachten we ontspannen tot de start.

Parcoursaanpassing

Tegen tien uur is het tijd om te vertrekken. Aanvankelijk zouden we acht rondjes van 5,3 kilometer lopen, maar het parcours is een tikkie aangepast. Op een smal deel van de beoogde route staat het onkruid een meter hoog. Bovendien wordt het pad veel gebruikt door honden en hun baasjes. Dat levert mogelijk hinder op voor hardlopers. Het nieuwe rondje is 4,6 kilometer lang en dat betekent dat we negen rondjes gaan rennen, plus een extra aanlooplusje op de parkeerplaats.

Pelotonnetje

Vervolgens lopen we een rondje door Kardinge over de Garsthuizermaar (langs de Kardingebult), de Sauwerdermaar, het Dwarsdijkje, het Koerspad, de Parkallee en de Kardingermaar, totdat we weer terug zijn bij de parkeerplaats.
In de eerste ronde blijft het pelotonnetje lopers redelijk bij elkaar om gezamenlijk de route te verkennen. Bennie en Sybren zetten er al wel de sokken in, maar zij zijn vandaag dan ook in bloedvorm. Samen met Wouter loop ik voorlopig in een ontspannen tempo.

Survival

Ook het tweede rondje loop ik samen met Wouter en we sluiten ons aan bij Lex. Bij het vijvertje in het Wijkpark tref ik teamgenoot Jesper van Team Steenbok Sport. Hij heeft met zijn bedrijf Hommes Survival & Outdoor in samenwerking met Bslim een survivalparcours uitgezet voor Groningse schoolkinderen. Het is erg druk bij de vijver en zo te zien is de survivalrun een groot succes.

Alleen verder

In het derde rondje vertrek ik bij de verzorgingspost iets sneller dan mijn medelopers en loop alleen verder. Geleidelijk gaat mijn tempo iets omhoog, maar ik probeer wel ontspannen te blijven lopen.
Op de Sauwerdermaar tref ik teamgenoot Christien, die bezig is met haar eigen training. Een paar kilometer verderop wacht Christien me op en loopt het vierde rondje met me mee. Gezellig!

Kilometers tikken weg

Daarna loopt Christien door naar huis, maar later op de dag komt ze nog terug om de laatste kilometers mee te fietsen. Ondertussen werk ik het vijfde en zesde rondje af. De kilometers tikken weg en qua tempo gaat het nog steeds vrij goed. Maar bij veel marathons zit het venijn natuurlijk in de staart.

Fietsbegeleiding

Halverwege het zevende rondje is Christien terug en de laatste twaalf kilometer fietst ze met me mee. Deze fietsbegeleiding is zeer welkom, want ons gesprek leidt mooi de aandacht af van mijn vermoeidheid. Inmiddels daalt mijn tempo namelijk wel, maar ik blijf rennen.
In het achtste rondje haalt Wouter ons bij, die nog een sterke slotfase in de benen heeft. Ook Lex haalt ons langzamerhand bij. Aan het eind van het rondje moedigt Steenbok Jan ons nog even aan vanaf het hoofdkwartier van Steenbok Sport.

De bel

Bij het bereiken van de verzorgingspost luidt racedirector Ronald de bel voor de laatste ronde. Ik eet en drink nog even wat en dan gaan Christien en ik op weg voor de laatste ronde. Af en toe moet ik even een paar seconden wandelen vanwege een haperende rechterknie en een bijna verkrampte linkerkuit, maar voor de rest gaat het redelijk. Ik blijf in elk geval hardlopen.

Onder de vier uur

Terug op de Kardingermaar heb ik nog ruim drie minuten over voor een eindtijd onder de vier uur. Dat moet lukken. Ik zet even aan en bereik de eindstreep in 3:58:52 uur. Mijn snelste marathon van dit jaar, dus ik ben tevreden. En ook nog een fraai certificaat:

Geslaagde ervaring

Sowieso vond ik het vandaag een geslaagde ervaring. Erg leuk om eens doordeweeks een marathon te rennen en zeker in mijn ‘achtertuin’ Kardinge. Ook het gemoedelijke aspect van deze kleinschalige marathon spreekt me erg aan. En het is natuurlijk extra leuk om een begeleidster te hebben, die je er in de slotfase doorheen sleept. Bedankt Christien!

Het verslag met foto’s en de uitslagen van deze marathon staat op de website van de Drents-Friese Wold Runners. En bekijk ook nog even de uitgebreide fotoreportage van Toli Schanssema. Dat verslag is zeer de moeite waard.