Texeldebuut

Vandaag ga ik voor het eerst naar Texel. Nooit eerder zette ik voet aan wal op dit eiland, terwijl ik de andere waddeneilanden in totaal wel zo’n twintig keer heb bezocht. Schandalig natuurlijk, zeker voor een liefhebber van eilandloopjes. Ik probeer het de komende jaren met je goed te maken, Texel! Te beginnen met deelname aan de TexelTrail.

Op naar Texel!

Iets na achten ga ik op weg naar Marum, want daar heb ik afgesproken met Arnold en Wouter. Eerst nog even een kopje koffie uit Arnolds superkoffiemachine en dan zetten we koers naar de haven van Den Helder. Daar kunnen we zowaar gratis parkeren, maar we moeten ons nog wel even haasten om de boot te halen. Een retourtje Texel met de TESO kost slechts 2,50 euro. Geen geld. Na een kort overtochtje van slechts twintig minuten arriveren we op het eiland en worden we per pendelbus naar de start vervoerd. Goed geregeld.

Pannenkoeken

Maar omdat we lekker op tijd zijn, besluiten we eerst nog even een kijkje in De Koog te nemen. Niet in de laatste plaats om een pannenkoek ham-kaas-ui voor Arnold te scoren, zijn favoriete bodem voor de wat langere runs. En kijk aan, in De Koog zit zowaar het pannenkoekenhuis De Tijd, met een assortiment van meer dan honderd verschillende pannenkoeken. Arnold wordt dus op zijn wenken bediend, terwijl Wouter en ik een pannenkoek zonder ui naar binnen werken.

Inlegzooltjes

Zo’n drie kwartier voor de start arriveren we bij Texelcamping Kogerstrand, halen ons startnummer op en maken ons startklaar. Verdorie, ik ben de inlegzooltjes van mijn trailschoenen vergeten. Na RUNFORESTRUN heb ik mijn natte schoenen te drogen gezet en de zooltjes eruitgehaald. En ze dus niet meer teruggestopt. Gelukkig biedt de Salomon-kraam in de kantine uitkomst. De vriendelijke verkoper doorzoekt een aantal schoenendozen en vindt uiteindelijk een passend setje zooltjes. Wat een service! Nog even een groepsfoto en dan kunnen we naar de start.

De Muy

Om 13.00 uur precies gaan we op weg door het duinenlandschap en met nog geen kilometer in de benen belanden we al op het stand. Daar kunnen we meteen flink ploegen door het mulle zand. Anderhalve kilometer verderop verlaten we het strand en lopen we verder over het gras in natuurgebied De Muy. Aan onze rechterhand passeren we duinmeer De Muyplas.

Door de duinen.

Ploeteren op het strand.

Langs duinmeer De Muyplas.

De Slufter

Veel tijd om bij te komen van het strandgeploeter hebben we echter niet, want na zo’n anderhalve kilometer gras duiken we alweer het strand op. Nu belanden we uiteindelijk in duinvallei De Slufter. Een prachtig waterrijk gebied met unieke uitzichten. We gaan eilandinwaarts en bereiken na zo’n acht kilometer de verzorgingspost. Even uithijgen. Iets verderop staat een kudde Galloways rustig te kijken naar de bonte stoet trailrunners.

Duinvallei De Slufter.

Even uithijgen bij de verzorgingspost.

Een kudde Galloways.

Kletspoten

Wij lopen weer terug in de richting van De Muy. Ditmaal passeren we het duinmeer aan de andere kant en houden we het bovendien niet droog. In het drassige grasgebied zijn kletspoten onvermijdelijk. Via een glibberig stenen bruggetje steken we een sloot over en keren door het duinengebied terug bij de camping. De noordlus van het parcours zit er nu op en de teller geeft 14,5 kilometer aan.

Kletspoten!

Over een glibberig stenen bruggetje.

Door het duinengebied (foto: Lies van der Wal).

De noordlus.

Zuidlus

Nu maken we ons op voor de zuidlus van het parcours. In de eerste kilometers lopen we door de bossen aan de rand van De Koog, waarna allerlei duinpaadjes volgen. Gevoelsmatig lijkt er geen eind aan te komen, maar dat kan door de vermoeidheid komen. We passeren Ecomare en bereiken na zo’n twintig kilometer het strand. Ook hier is het zand behoorlijk mul en moeten we twee kilometer hard werken om vooruit te komen. Na een korte stop bij de verzorgingspost voeren de laatste drie kilometer weer over duinpaadjes in een vrijwel rechte lijn naar de camping én de finishboog.

Het strand, alweer.

Ploegen richting de streep.

De zuidlus.

Skuumkoppe

Bij de streep ben ik nog volop aan het uithijgen als ik Wouter in de verte al zie aankomen over de parkeerplaats. Iets later komt ook Arnold over de streep. We hebben het gehaald. Even snel douchen en omkleden en dan nemen we plaats aan de bar voor een welverdiende Texels Skuumkoppe. Proost!

Een welverdiende Texels Skuumkoppe. Proost!

Aanrader

Op de weg naar huis zijn we het erover eens dat dit een prachtig evenement is. Het parcours door Nationaal Park Duinen van Texel is werkelijk schitterend. Vooral de noordlus biedt een zeer gevarieerd landschap. En stormde het vorig jaar nog flink, dit jaar waren de omstandigheden perfect. Ook is alles prima georganiseerd, van de pendelbussen tot het warm douchen na afloop op de camping. En dat alllemaal voor een relatief laag inschrijfgeld. Kortom: de TexelTrail is echt een aanrader voor de liefhebber van onverhard én van eilandloopjes.