Honderdvijftig

Vorig jaar moest ik helaas verstek laten gaan bij de Dijkloop Delfzijl, maar dit keer ben ik er gelukkig weer bij. De pittige marathon over de zeedijk betekent voor mij een mijlpaal: het is mijn honderdvijftigste marathon.

Naar Delfzijl

Samen met Eddy rij ik op zondagmorgen naar Delfzijl. Onderaan de trappen van loopbrug De Diekloper halen we ons startnummer op en zien veel bekende gezichten, waaronder Tamara. Met haar loop ik de hele tocht samen. Henk Elderman van RTV Noord is op de hoogte van mijn jubileum en vraagt me om de race voor te beschouwen. Gespannen ben ik niet voor deze bijzondere marathon. Ik heb er zin in!

Gearriveerd in Delfzijl.

Voorbeschouwen bij RTV Noord. (foto: Tijn)

Start

Iets voor tienen begeven we ons naar het startvak. Maar liefst 80 lopers schreven zich in voor de langste afstand. Meer dan een verdubbeling ten opzichte van vorig jaar. Tamara maakt nog even een startvakfoto met Eddy en mij. Dan kunnen we los.

In het startvak.

Startvakfoto. (foto: Tamara)

De dijk op

Via het kronkelende wandelpad en De Diekloper gaan we op weg naar het Eemshotel. Daar gaan we de dijk op, want het is tenslotte de Dijkloop. De omstandigheden lijken aanvankelijk vrij aardig, maar op weg naar de Eemshaven krijgen we steeds meer tegenwind. Met zo’n zeven kilometer in de benen lopen we achter de dijk langs. Er zijn werkzaamheden, waardoor we moeten uitwijken naar een glibberig stuk modder. Drie kilometer verderop bij Nieuwstad klimmen we de dijk weer op.

We zijn onderweg.

Langs de Paal van Staal.

Over de dijk.

We lopen een stuk achter de dijk langs.

Bij Nieuwstad gaan we de dijk weer op.

Eemshaven

Na bijna dertien kilometer bereiken we de Eemshaven en lopen om de Eemscentrale heen. Via de Waddenweg en de Kwelderweg kronkelen we door dit industriële landschap met elektriciteitscentrales, rokende schoorstenen en windmolens.
En wind is er! Vooral de laatste vier kilometer tot het keerpunt op 21 kilometer zijn slopend door de harde tegenwind. Gelukkig hebben we na het keerpunt de wind in de rug. Het eerste stuk tenminste.

Langs de Eemscentrale.

Over de Waddenweg.

Over de Kwelderweg.

Over de Kwelderweg terug. (foto: Jaap)

Langs de Eemscentrale.

Terug op de dijk

Daarna krijgen Tamara en ik de wind van opzij. Het kost kracht om in balans te blijven. Ons tempo daalt, maar de stemming niet. Ondanks de harde wind lopen we een ontspannen race. Geleidelijk komt Delfzijl dichterbij en na ruim 4,5 uur passeren we het Eemshotel. Nog tweehonderd meter naar de eindstreep.

We gaan de dijk weer op.

Een modderig stukje achter de dijk.

De bezemwagen. 😉

Delfzijl komt in zicht.

De laatste meters.

Feest

Daar ontvang ik een fraaie medaille en felicitaties voor mijn 150e marathon. Met Henk Elderman beschouw ik mijn race na. Het feest is nog niet over, want Tamara is de snelste vrouw in de categorie 50+. Ze ontvangt een beker en een bos bloemen. Van Dijkloop-bedenker Erik ontvang ik eveneens een fraai boeket voor het behalen van mijn mijlpaal.
Bedankt organisatie en vrijwilligers, het was allemaal weer dik voor elkaar. Ondanks de grijze luchten was de Dijkloop weer een kleurrijk evenement. Graag tot volgend jaar!

Nabeschouwen bij TV Noord. (foto: Edgar)

Tamara is de snelste bij de vrouwen 50+.

Net niet eerste, maar wel een mooie bos bloemen. (foto: Erik)

Noord Scoort

Een dag later besteedt het sportprogramma Noord Scoort van RTV Noord uitgebreid aandacht aan de Dijkloop Delfzijl 2024.