Halvemarathondebuut

Vandaag loop ik in Haren mijn eerste halve marathon. Gelukkig ben ik op tijd fit, hoewel ik in februari niet voluit kon trainen door een voetblessure. Thuis word ik opgepikt door Bert, die vandaag zijn derde halve marathon loopt. Vorig jaar liep hij ook al in Haren en tussendoor heeft hij aan de Berenloop op Terschelling meegedaan.

Drukte

Omdat de parkeerplaats bij Sportcentrum Scharlakenhof al bomvol is, parkeren we de auto in een woonwijk, redelijk dicht bij de start. Gezien de matige weersomstandigheden (regen, wind en lage temperatuur) besluiten we eerst ons startnummer op te halen en pas daarna om te kleden bij de auto. Dit mede vanwege het feit dat het niet mogelijk is om je tas in de sporthal achter te laten. Het is zo’n tien minuten lopen naar Scharlakenhof, waar het inmiddels krioelt van de deelnemers. Er doen vandaag ruim zevenhonderd deelnemers mee aan de halve marathon. We zien enkele bekende gezichten en maken even een praatje, maar we moeten haast maken. Het loopt al tegen 11.45 uur en we moeten nog weer terug naar de auto. Door de regen lopen we terug en kleden ons om.

De start op de Felland.

De start

Daarna lopen we snel door naar de start op de Felland, waar we nét op tijd arriveren. Het avontuur kan beginnen. Om mijn streeftijd van maximaal twee uur te halen, start ik met een tempo van rond de 5:45 min/km en probeer later in de race nog licht te versnellen. De eerste vijf kilometer gaan rechttoe rechtaan over de Dorpsweg en het Zuidveld. Bij Herberg De Blankehoeve gaan we rechtsaf richting het Noordlaarder Bos. Vanaf daar lopen we verderop om het bos De Vijftig Bunder, waar tevens een welkome drinkpost staat en via de andere kant van het Noordlaarder Bos weer terug. Op dit stuk na zo’n dertien kilometer, probeer ik een beetje te versnellen, maar dat gaat moeizaam en mijn versnelling hou ik slechts een paar honderd meter vol. Dan toch maar doorlopen in m’n normale tempo.

Ergens halverwege.

Modderpad

Via de Hoge Hereweg bij Appelbergen slaan we rechtsaf naar de Leemweg, die door de regen veranderd is in een glibberig modderpad. Het kost me hier behoorlijk wat moeite om op de been te blijven. Via het Zuidveld en de Dorpsweg gaat het terug naar Haren, maar op het moment dat je de speaker kunt horen, slaan we linksaf de Mottenbrink op en lopen we juist weer van de finish weg.

Pijnscheut

Ik kijk op m’n telefoon en zie dat het kiele kiele wordt om onder de twee uur te duiken. Dan voel ik zo’n twee kilometer voor de streep ineens een fikse pijnscheut in mijn rechterknie. De pijn houdt aan, maar ik wil uiteraard niet stranden in het zicht van de haven. En omdat ik uit eerdere ervaringen weet ik dat de pijn van wandelen meestal niet minder wordt, strompel ik door. Mijn streeftijd kan ik echter vergeten.

Bij het spoorviaduct.

Klimmetje

Bij het spoorviaduct wacht nog een vervelend klimmetje, waarna het via het Westerveen nog ongeveer een kilometer tot de finish is. Uiteindelijk passeer ik de streep in 2h:01m:01s. Ruim een minuut meer dan ik had gehoopt, maar desondanks ben ik wel tevreden. Een snellere tijd zat er vandaag niet in. En als ik m’n kilometertijden analyseer blijkt er maar 15 seconden tussen de snelste en de langzaamste kilometer te zitten. Best constant gelopen dus.

Oud mannetje

Voor de Scharlakenhof hijg ik uit en geef m’n knie rust. Even later passeert Bert de streep en zie ik ook oud-collega Josianne finishen. Binnen halen ons finishershirt op. Helaas geen fraai loopshirt, maar een katoenen t-shirt. Als Bert en ik naar de auto lopen, voel ik m’n knie nog steeds en de dagen erna strompel ik als een oud mannetje. Vooral afdalen op de trap is erg vervelend. Ik neem maar even een hardlooppauze van twee weken om volledig te herstellen.