Superheld

Altijd een superheld willen zijn? Dat kan! Je hoeft alleen maar de Amsterdam Marathon uit te lopen. Appeltje-eitje. Na ruim 42 kilometer word je in het Olympisch Stadion als superheld onthaald en ren je met superkracht naar de streep. In de laatste tweehonderd meter op de atletiekbaan voel je je zelfs even een echte olympiër. Een prachtige ervaring.

Referentiekader

De marathon van Amsterdam wilde ik twee jaar geleden al lopen, maar toen kwam de datum mij niet goed uit. In plaats daarvan liep ik de Kustmarathon in Zeeland, waar ik bepaald geen spijt van kreeg. Vorig jaar zat Amsterdam net iets te dicht op de marathon van Berlijn. Vond ik toen tenminste. Inmiddels heb ik mijn referentiekader een beetje bijgesteld, want drie weken geleden liep ik nog de Martini Marathon en vijf weken geleden de RUN van Winschoten. En over drie weken wacht de Berenloop op Terschelling. Dus wat nou te dicht op elkaar? Dat kan allemaal prima. 😉

Vroeg pissen

Anyway, Amsterdam dus. En dat betekent vroeg pissen, want de start is om half tien. Om zes uur stap ik in de auto en om kwart voor acht arriveer ik bij winkelcentrum Reigersbos. Die plek had ik van tevoren natuurlijk al even opgezocht. Aan de goede kant van de stad vanuit het noorden gezien, voldoende gratis parkeerruimte (op zondag tenminste) en op steenworp afstand een metrolijn, die me rechtstreeks naar het Olympisch Stadion brengt. Die metro is nog zo goed als leeg als ik instap, maar een paar haltes verderop past er al niemand meer bij. Bij de laatste stations moeten de mensen op het perron zelfs wachten op het volgende rijtuig.

Gesmeerd

Tegen half negen haal ik m’n startnummer op in de Sporthallen Zuid. Dat gaat gesmeerd. Ook het ophalen van het loopshirt gaat soepeltjes. Terwijl ik ter plekke mijn hardloopschoenen aantrek, tref ik Menno. Samen met zijn vriendin en twee vrienden lopen ze vandaag de marathon ter nagedachtenis aan een overleden dierbare. Een bijzondere marathon dus voor hen.

Historische arena

Inmiddels is het na negenen. De hoogste tijd om een plekje in het startvak te zoeken. Nog even de sporttas inleveren en dan op weg naar het Olympisch Stadion. Er staat een flinke menigte voor de poort, maar een kwartier later betreden we het binnenterrein van de historische arena. Vanuit het startvak kunnen we het begin van de wedstrijd goed volgen op een groot scherm.

Schuifelen naar de start

Tien minuten later gaat ons startvak open en schuifelen we over de atletiekbaan naar de startboog. Als de wereldtoppers inmiddels al zo’n vijf kilometer onderweg zijn, begint ook mijn marathon. ‘Today you become a superhero’ lees ik.

Ontspannen

We verlaten het stadion en lopen over de Amstelveenseweg naar het Vondelpark. We doorkruisen het park en slaan dan rechtsaf. Vanwege mijn drukke programma wil ik vandaag vooral lekker lopen en me minder focussen op een tijd. Een ontspannen tempo dus.

Rijksmuseum

Door de passage lopen we onder het Rijksmuseum door en gaan over de Hobbemakade, de Stadionweg en de Beethovenlaan naar de Zuidas. Daar maken we een rondje en lopen een groot deel via dezelfde weg weer terug.

Amstel

Op de Churchill-laan slaan we rechtsaf richting naar de Amstel. Aangekomen bij de rivier hebben we inmiddels een derde van de marathon achter de rug. Ik loop nog steeds ontspannen en kan volop genieten van het uitzicht, want de volgende twaalf kilometer lopen we evenwijdig aan het water. Een prachtig stuk van de route. Op de Amsteldijk zien we enkele fraaie buitenplaatsen, ooit als zomerresidentie gebouwd door gefortuneerde Amsterdammers. Op de rivier zijn diverse mensen aan het flyboarden.

Oversteken

In Ouderkerk aan de Amstel steken we de rivier over en lopen aan de andere kant van het water weer terug. Het zonnetje schijnt aardig en het kwik is opgelopen tot zo’n 18 graden, maar door de bomen langs de weg is het hier nog redelijk koel.

Warmte

Na ruim vijfentwintig kilometer verlaten we de Amstel en gaan op weg naar Duivendrecht. Nu begin in de warmte wel te voelen. Gelukkig doen de benen nog geen pijn, maar inmiddels begin ik de kilometers af te tellen. Eerst naar de boog van dertig kilometer.

Terug naar het Vondelpark

Vanaf 32 kilometer, we zijn inmiddels in de Watergraafsmeer, begin ik ook mijn benen te voelen en gaan mijn kilometertijden omhoog. Weliswaar heel geleidelijk, maar toch… vanaf nu wordt het bikkelen. Via de Molukkenstraat doorkruisen we de Indische buurt en over de Zeeburgerdijk, de Mauritskade en de Stadhouderskade lopen we terug naar het Vondelpark. Dit zijn voor mij vier moeizame kilometers en de helling van het viaduct bij het Amstel Hotel doet me toch een potje pijn aan de benen. Ineens ben ik daar drie stappen aan het wandelen, maar ik bedenk me net op tijd. Niks daarvan, gewoon doorrennen! We zijn er bijna.

Heldenontvangst

Ook het stuk door het Vondelpark gaat met puffen en steunen, maar het einde is in zicht. Over de Amstelveenseweg terug naar het Olympisch Stadion en dan… door de poort de atletiekbaan op. De heldenontvangst! Een magisch moment en daar maak ik dus even een filmpje van.

Binnen!

Ik kom uiteindelijk ruim onder de vier uur binnen en met die eindtijd ben ik zeer tevreden. Ondanks de moeizame slotfase heb ik enorm genoten van deze marathon. Met name van de start en finish in het stadion.

Superdruk

Bij de verzorgingspost buiten het stadion staat een lange rij superhelden en ook op het buitenterrein is het superdruk. Daardoor duurt het even voordat ik mijn sporttas heb en kan gaan douchen in de Sporthallen Zuid. Relatief fris en fruitig wandel ik daarna terug naar het metrostation. Ook hier is het weer superdruk, maar eenmaal boven komt ‘mijn’ metro net aangereden. Twintig minuten later stap ik in de auto en rij terug naar Groningen. Als een superheld.

De statistieken

Nog even de cijfertjes op een rij. Uiteindelijk wel een behoorlijke positive split, maar vooraf had ik voor deze tijd getekend.