Nattevoetengarantie

Een nieuwe marathon in de buurt van Groningen, dat is interessant. Loopgroep Roden vindt het de hoogste tijd voor een marathon in eigen dorp en zet rondom het Mensingebos een fraai parcours uit: de Mensinge Marathon. De totale afstand bestaat uit vijf grotendeels onverharde rondjes, maar wie die afstand te ver vindt mag ook drie of vier rondjes lopen.

Weergoden

Het idee slaat aan, want de eerste editie is met 63 deelnemers meteen uitverkocht. De organisatie schakelt ook de weergoden in. Of het in de dagen voor de loop even flink kan regenen, zodat het parcours lekker modderig wordt. Het verzoek wordt ingewilligd en het Mensingebos verandert in een grote modderpoel. Het is er zó drassig, dat de organisatie vooraf wel een nattevoetengarantie durft af te geven. De nattigheid heeft nóg een gevolg. Omdat een bruggetje door de hoge waterstand niet meer begaanbaar is, moet de route worden aangepast. Elk rondje wordt 160 meter langer, waardoor de langste afstand in totaal uitkomt op 43 kilometer.

Stromende regen

Ook op de dag zelf is het nat. In de stromende regen stap ik in de auto naar Roden. Net voor de dorpsgrens zie ik Robert Jan op het fietspad rennen. Hij maakt vandaag even wat extra kilometers in de aanloop naar zijn deelname aan de Jan Knippenberg Memorial in maart. In theater De Winsinghhof haal ik mijn startnummer op en tref collega Emile, die vandaag ook de langste afstand loopt. We praten even bij en krijgen gezelschap van Arjan. Hem ken ik via Arnold en Wouter, die hem na de finish bij de Berenloop in 2014 oplapten met bier en bitterballen. De doorweekte Robert Jan is inmiddels ook gearriveerd. Gelukkig heeft hij droge kleren en schoenen meegenomen.

Aangekomen bij De Winsinghhof.

Startnummer ophalen.

Startselfie met Emile en Arjan.

Startselfie met Emile en Robert Jan.

Start

Iets voor twaalven gaan we naar buiten. Terwijl we nog even kunnen schuilen onder een tent krijgen we de laatste instructies van de organisatie en dan worden we weggeschoten. We lopen om de havezate Mensinge heen en gaan het fraaie Mensingebos in. Daar is het zoals gezegd een blubberbende. De schoenen zijn al snel doorweekt en het is stevig ploeteren door de modder.

Nog even schuilen onder een tent.

En daar gaan we! (foto: Roel Lubbers)

Modder!

Bruggetje.

Drijfzand

Na zo’n drie kilometer verlaten we bij Alteveer met een klaphek het Mensingebos en lopen via de Melkweg, de Stuwweg en de Markeweg zo’n anderhalve kilometer verhard richting het Groote Diep. We blijven wel op de verharde paden, want hier is drijfzand. En wij maar denken dat we zonet ver wegzakten. 😉

Richting het Groote Diep.

Drijfzand!

Groote Diep

Aan de Lieverseweg is een verzorgingspost opgesteld, waar we vriendelijk worden onthaald door de twee vrijwilligers. Diverse soorten drinken, bouillon, banaan of ontbijtkoek, hier is het allemaal te krijgen. We rennen nog een kilometer over een modderpad langs het Groote Diep en steken het watertje dan over.

Over het Groote Diep.

Terug naar Roden

We belanden weer in het Mensingebos. Via een klaphek uiteraard. In totaal krijgen we per rondje zes van deze hekken voor de kiezen. Gelukkig heeft Robert Jan de tutorial klaphekjes goed bestudeerd en ontpopt zich als Sjef Klaphekje. Dat scheelt al gauw kostbare seconden.
Ook aan deze kant van het bos is het ploeteren over zeiknatte modderpaden. Na zeven kilometer belanden we op de Mensingheweg en pakken nog zo’n anderhalve kilometer verharde ondergrond mee. In een rechte lijn lopen we naar Roden en zijn na 8,6 kilometer weer terug bij De Winsinghhof. Nog maar vier rondjes te gaan.

Sjef Klaphekje.

Nog meer modder.

Het eerste rondje zit er bijna op. (foto: Roel Lubbers)

Lastig

Vooraf mikten op ongeveer 50 minuten per rondje en tot de eerste drie doorkomsten liggen we vrij aardig op schema. Aan het eind van het derde rondje heb ik het wel even lastig om aan te haken bij Robert Jan. Maar goed, een marathon doet nou eenmaal pijn, dus maar even door de zure appel heenbijten.

Drassige paden.

Sjef Klaphekje.

Tempo omlaag

Halverwege het vierde rondje voel ik me alweer een stuk beter, maar ons tempo gaat geleidelijk een tikkie omlaag. Geen wonder natuurlijk, de vermoeidheid begint toe te slaan. In deze fase van de strijd begin het ook harder te waaien en vooral in Alteveer merken we dat goed. Bij de verzorgingspost nemen we even de tijd om op adem te komen. De laatste twee rondjes gaan in ongeveer 55 minuten en uiteindelijk komen we uit op een eindtijd van 4.21.27 uur.

Langs de havezate Mensinge.

Over het Groote Diep.

Even op adem komen bij de verzorgingspost halverwege.

Laatste rondje.

Hartverwarmend

Het onthaal door de jury is hartverwarmend en we krijgen een flinke medaille omgehangen. Even op krachten komen en vooral de warmte opzoeken, want in onze natte kloffie koelen we snel af. Robert Jan rent niet meer terug naar huis, hij lift mee met zijn buurman. Ik ga ook snel naar de auto voor warme kleren en droge schoenen. Het was een loodzware eerste editie van de Mensinge Marathon, maar de vriendelijke vrijwilligers en de goede verzorging zorgden voor een grote glimlach op het gezicht van de deelnemers. Organisatie en vrijwilligers bedankt voor de inzet en de sfeer! Noord-Nederland heeft er een leuke wintermarathon bij.

Binnen! (foto: Roel Lubbers)