Vogels tegen d’oavendlucht

Mijn vorige bedevaartstocht naar Bethlehem verliep niet goed. Ik had te veel last van de warmte en besloot na zo’n 75 kilometer uit te stappen. Dit keer zijn de weersverwachtingen gunstiger: overdag niet te warm, ’s nachts niet te koud en droog.

Naar Sint Annen

Ik ben op tijd uit de veren, want ik heb er zin in. Rond 7.45 uur arriveer ik in Sint Annen en tref Henriëtte en Gerik, die druk bezig zijn met de voorbereidingen. Terwijl ik een kopje koffie drink arriveren ook de andere deelnemers geleidelijk. Veel bekenden uiteraard, maar ook een aantal nieuwe gezichten.

Startsignaal

Om 8.50 uur wandelen we gezamenlijk naar het vertrekpunt: de klokkenstoel van Sint Annen. Helaas kunnen de klokken sinds afgelopen jaar niet meer handmatig geluid worden, maar sindsdien beschikt de beiaardier over een luchtalarm. Zo weet het hele dorp alsnog dat er weer een groepje ultralopers op pad gaat.

Ronde 1: De Cisterciënzer ronde (rondom Stad) – 66 kilometer

We starten met de Cisterciënzer ronde om de stad Groningen. In de eerste kilometers loop ik min of meer samen met Aad, Sjirk, Nick en Ypke, al lopen ze eigenlijk net iets te snel voor mij. Via Zuidwolde en Noorderhoogebrug steken we via de Walfridusbrug het Van Starkenborghkanaal over. Aan de andere kant van het kanaal lopen we naar de Zernike Campus. Niet lang daarna bereiken we ook al de eerste verzorgingspost.

VP1: Leegkerk

Bij huize Sprikkenburg in Leegkerk staat Theo al klaar met de verzorging. Als eerste daad pak ik een sleutelhanger, want zonder dat bewijs geen finish. Ik pak ook even wat te eten, maar lang maak ik mijn stop niet. Ik bedank Theo en ik wandel alvast weer door naar het kerkje van Leegkerk, terwijl ik wat eten naar binnen werk.

Matsloot

Via Den Horn en Oostwold belanden we in Matsloot. Daar is zojuist een paard in de sloot beland. De deelnemers ter plekke proberen het beest te kalmeren en de eigenaar wordt gewaarschuwd. In alle consternatie zouden we bijna vergeten dat Harm juist op deze plek een spontane verzorgingspost heeft ingericht. We happen een banaantje weg en Harm houdt een oogje op het paard. Uiteindelijk weet de boer het arme beest weer uit de sloot te krijgen.

De Onlanden

Wij zijn dan alweer verder gerend. In de Onlanden tref ik Robert Jan en Andrina. Ook zij hebben spontaan verzorging meegenomen, waaronder Leffe 0.0, maar dat komt voor mij nu te vroeg.
Na zo’n dertig kilometer krijgen we de eerste serieuze stukken onverhard. De grasdijken liggen er beter bij dan vorig jaar, maar toch spaar ik hier mijn krachten. Een beetje dribbelen en een beetje wandelen en dan zien we straks wel weer verder.

Landgoederen

In de buurt van landgoed De Braak word ik bijgehaald door Sandra, Aad en Ypke. We lopen een klein stukje samen, maar als ze gaan bijtanken bij de melktap loop ik weer solo. Inmiddels is het zonnetje ook doorgebroken, maar op de landgoederen lopen we heerlijk onder de bomen.
Verderop bij het Friese Veen lopen we over een lastig pad met hoog gras. Ook hier spaar ik bewust mijn krachten. Niet lang daarna gaan we Haren binnen en dribbel ik samen met Sandra naar de tweede verzorgingspost.

VP2: Klooster Yesse

Bij Klooster Yesse worden we verwelkomd door Adrie, Sjaak en een tante van Sandra. Meteen pak ik weer een sleutelhanger en daarna een flesje cola, dat gaat er wel in. Wederom maak ik mijn tussenstop niet lang en wandel rustig naar de Marinus Bolhuis Tunnel.

Blotevoetenpad

Via wandelpark De Vork lopen we door naar Oude Roodehaan. Daar doorkruisen we een populierenbos en belanden op het hobbelige blotevoetenpad, dat bedekt is met een laagje gemaaid gras. Wandelen maar weer. Bij de Middelberterplas word ik bijgehaald door Lút en we lopen een stukje samen.

Terug naar Sint Annen

Niet veel later zitten ook Wouter en Matthias ons op de hielen. Zij zijn alle drie nog fitter dan ik, dus geleidelijk haak ik weer af bij dit drietal.
Via Noorddijk, Kardinge en Thesinge lopen we terug naar Sint Annen.

Pasta

Ik registreer mijn tussentijd en maak een beker met pasta bolognese. Even wat warms te eten. Ook trek ik droge kleren aan en vul mijn rugzak met een nieuwe energievoorraad. Twintig minuten later ben ik weer onderweg.

Ronde 2: Ik zai de vogels tegen d’oavendlucht – 55 kilometer

De tweede ronde brengt ons naar Leens, waar hardlooplegende Ineke Scheffer – zij liep maar liefst 731 marathons – een verzorgingspost heeft ingericht. Ik ben zeer benieuwd naar deze avondronde met de titel Ik zai de vogels tegen d’oavendlucht; een verwijzing naar het lied “Credo – Mien bestoan” van de Groningse troubadour Ede Staal, die zijn jeugd doorbracht in Leens.
Vanuit Sint Annen hobbel ik achter Bram en Matthias aan, die ook net zijn begonnen aan hun tweede ronde. Na zo’n tien minuutjes keert Bram echter om. Hij is helaas te misselijk om verder te rennen en staakt zijn race.

Westerdijkshorn

Via Bedum beland ik al snel in Westerdijkshorn. Hier staakte ík vorig jaar de strijd, nadat ik me al een kleine twee uur miserabel voelde. Nu kan ik gewoon door. Ik voel me kiplekker, hoewel het wel eventjes heeft geduurd voordat de pasta gezakt is.

Winsum

Langs het water ren ik door naar Winsum. Ook in Winsum zelf komt de route langs het water en over een deel van het Pieterpad.

Oavendlucht

Bij Schilligeham haal ik Albert bij. Hij is al een tijdje aan het wandelen en voelt zich niet goed. Gelukkig vindt hij de spirit terug, want iets voorbij Schouwerzijl haalt hij mij weer in.
We zijn dan inmiddels het fraaie Schaphalsterzijl al gepasseerd. In de buurt van Leens staat de zon laag aan de horizon en zai ik de vogels tegen d’oavendlucht.

VP3: Leens

In Leens worden we hartelijk ontvangen door Ineke en Jan Scheffer. Geen moeite is hen te veel en we worden overladen met etenswaren. Ineke heeft zelfs aardbeienkwarktaart in de aanbieding en daar zeg ik geen nee tegen. Ook een kopje koffie gaat er wel in. Terwijl Albert alweer vertrekt, komt Matthias net aangelopen. Hij was te ver doorgelopen en moest omkeren om de belangrijke sleutelhanger alsnog op te halen. Daar baalt hij uiteraard van, maar als we samen een stukje oplopen is hij deze tegenvaller snel weer vergeten.

Volle maan

Bij Wehe-den Hoorn schemert het al flink en bij Mensingeweer gaat mijn hoofdlamp aan. Toch kan die lamp ook geregeld uit, want vannacht is het volle maan. Het is dus geen ster die ons de weg wijst naar Bethlehem, maar de maan!

Terug naar Sint Annen

Via Winsum, Onderdendam en Fraamklap keer ik terug naar Sint Annen. Daar arriveer ik rond 2 uur ’s nachts. Ik registreer mijn eindtijd en pak snel wat spullen voor de derde ronde. Binnen een kwartier ben ik weer op pad. Wel ben ik een beetje misselijk. Iets te veel cola gedronken vermoed ik. Overstappen op water dus.

Ronde 3: Presteren wordt beleven – 44 kilometer

Net voor mij zijn Sjirk en Matthias ook gestart aan de laatste ronde. Ze lopen iets te snel voor mij, maar tot Loppersum zie ik steeds in de verte lopen.
Op het onverharde deel van de Stadsweg – ook wel bekend als het begin van de pain cave – krijg ik uiteraard weer doorweekte schoenen door het natte gras en vervloek ik het parcours.

Ellendige graspaden

Die vervloekingen zijn nog lang niet ten einde. Soms noemt men de graspaden rondom Westeremden een klein paradijs, maar met 135 kilometer op de teller en pijnlijke voeten is die beleving toch net een tikkie anders. Aan die ellendige graspaden lijkt geen einde te komen.

Zonsopgang

Gelukkig zijn er ook zaken om van te genieten. De fraaie Janskerk in Huizinge bijvoorbeeld. En de zonsopgang boven het Grunneger laand. Je hoeft niet naar verre oorden voor een prachtige zonsopgang, welnee. Gewoon een nachtje doorlopen in Groningen kan ook.

VP4: Bethlehem

Bij Middelstum komt er gelukkig dan toch een eind aan de eindeloze graspaden. Vanaf nu alleen nog maar asfalt. Via Toornwerd en Kantens loop ik door naar de laatste verzorgingspost: Bethlehem.

VP4: Bethlehem

In de verte zie ik Sjirk en Matthias net vertrekken uit Bethlehem. Binnen tank ik even bij met koffie en stop de sleutelhanger in mijn zak.

Laatste loodjes

Nog dertien kilometer terug naar Sint Annen. De laatste loodjes en die wegen wel zwaar. Maar het einde is in zicht en dat houdt me op de been. Het tempo ligt niet hoog, maar de beweging is nog steeds vooruit.

Binnen!

Na ruim 24 uur en drie kwartier ben ik voor de laatste keer terug in Sint Annen. Trots toon ik mijn vier sleutelhangers voor de wildcamera. Op het terras klok ik mijn eindtijd en plof neer. Het is gelukt. Revanche op vorig jaar!

Bedankt!

Het was weer een leuke en memorabele bedevaartstocht door Groningen. Dank Gerik, Henriëtte en Aron voor de goede zorgen en de gastvrijheid. Ook mededeelnemers, vrijwilligers en supporters enorm bedankt. Graag ben ik er volgend jaar weer bij.