De drie musketiers

Na De Zestig van Texel van twee jaar geleden had ik de editie van 2019 al snel in mijn agenda gezet. Aanvankelijk ging ik natuurlijk uit van Tweede Paasdag als wedstrijddag, maar de organisatie breekt met die traditie. Vanaf nu is de tweejaarlijkse ultraloop op de eerste zondag van april.
Ik loop vandaag samen met Tamara en Edgar. Ook Tamara loopt haar tweede Zestig, terwijl Edgar zijn ultraloopdebuut maakt. Maar hij kent de route, want bij de vier afgelopen edities liep hij de afzonderlijke estafette-etappes allemaal al eens.

Vroeg

Het is vroeg opstaan, want ik ga op de dag zelf heen en weer. Rond zes uur vertrek ik naar Den Helder voor de boot van half negen. Ik ben ruim op tijd en heb nog tijd voor een kopje koffie in de haven. Daar tref ik Kees, die weer in training is voor de Comrades Marathon. Vorig jaar liep hij die ultraloop ook al.
Op de boot ben ik vooral aan het klooien met mijn hardloophorloge, dat op onverklaarbare wijze is ontregeld. Bovendien is de batterij deels leeggelopen. Gelukkig heb ik een powerbank bij me om de batterij weer vol te laden, want met een looptijd van minimaal zes uur is dat wel nodig.

Startnummer

Twintig minuten later arriveren we op Texel en wandelen naar de start. Na het ophalen van het startnummer en deelnemersshirt kleden we ons rustig om op het pleintje voor het NIOZ. Het is goed toeven in het opkomende zonnetje. Ik maak even een praatje met Bertus, de organisator van de SallandTrail. Ik vond dat ík al vroeg was vertrokken, maar hij is om half zes van huis gegaan. Ook collega Emile is weer van de partij. Hij loopt inmiddels zijn derde Zestig.

Musketiers

Verderop tref ik de andere twee musketiers. Met Tamara liep ik vorig jaar de Berenloop en dat is prima bevallen. Ook Edgar kom ik geregeld tegen bij allerlei loopjes. Samen mikken we op een eindtijd van rond de 6:15 uur. Maar eigenlijk is de tijd is niet zo belangrijk. We willen vooral een goede race lopen en niet te hard starten, om te voorkomen dat we onszelf opblazen. Kortom: lekker lopen en op elkaar letten, dat is ons plan.

Start

Om exact 10.35 uur klinkt het startschot en rennen we langs de Veerhaven naar de Mokbaai. De eerste vier kilometer zijn verhard, maar ter hoogte van de Horsmeertjes lopen we onverhard verder.

De Hors

We bereiken De Hors, een grote zandvlakte aan de zuidkant van het eiland. Twee jaar geleden was de ondergrond hier zwaar en mul, maar vandaag ligt het zand er prima bij. In combinatie met de stralend blauwe lucht is het nu al genieten. Voor ons trekt een lang lint van kleurrijke outfits over het strand.

Zonnetje

Vanaf paal 8 lopen we steeds dichter bij de vloedlijn. De ondergrond wordt nu wel ietsje zwaarder, maar over het algemeen mogen we niet klagen. In het zonnetje op het strand, wat wil je als hardloper nog meer? We worden ingehaald door een loper met een tattoo van De Zestig op zijn kuit. Zeer toepasselijk! 🙂

Aftellen

Na tien kilometer passeren we het bord 50. In tegenstelling tot de meeste loopjes tellen de kilometerbordjes bij de Zestig van Texel af naar de streep. Nog maar 50 kilometer te gaan dus. Bij de verzorgingspost op het strand tanken we even bij.

Klimmen

Na ongeveer 13 kilometer verlaten we het strand. Het is een stevige klim door het mulle zand, maar eenmaal boven worden we beloond met een prachtig uitzicht.

Lekker stuk

Door de duinen rennen we naar het bos. Dit is een lekker stuk om eventjes op adem te komen. We dribbelen rustig verder en passeren het wisselpunt van de estafette. Daar is het een drukte van belang. De toeschouwers en estafettelopers moedigen ons enthousiast aan. Verderop lopen we over een schelpenpad weer terug naar het strand.

Naar De Koog

We klimmen over de duinen en lopen over het strand naar De Koog. Een traject van een kilometer of vier. Op sommige stukken loopt het zand wel zwaar, maar ook hier mogen we niet klagen. Het kan veel erger.
Bij Paal 21 verlaten we het strand. Aan het eind van de strandafgang pauzeren we kort. Mariska, de vrouw van Edgar, staat klaar met verzorging en het is een mooi moment om het zand uit onze schoenen te kloppen.

De Nederlanden

We vervolgen onze weg door natuurgebied De Nederlanden. Een prachtig gebied waar Galloways rondlopen. Helaas geniet ik iets minder van dit deel van het parcours, want ik heb last van mijn knie. Niks ernstigs vermoed ik, maar het is wel lastig. Gelukkig trekt de pijn na enkele kilometers weg.
Ter hoogte van de Sluftervallei steken we de duinen over richting het fietspad. Op de top drilt een man op militaire wijze alle lopers één voor één naar boven. Zelf hou ik niet zo van deze manier van aanmoedigen, maar er zullen ook lopers wél blij mee zijn. 🙂

Naar de vuurtoren

Over het fietspad lopen we verder naar het noorden. Mariska fietst met ons mee ter ondersteuning. Eerst passeren we het wisselpunt van de estafette en daarna het dertig-kilometerbord. We zijn halverwege!
De vuurtoren is een mooi richtpunt, maar toch vind ik dit een lastig stuk. Soms lijkt er geen einde te komen aan het fietspad, maar de vuurtoren komt steeds dichterbij. Met nog 25 kilometer te gaan stoppen we even bij de verzorgingspost en maken ons op voor het stuk aan de andere kant van het eiland.

Waddenkust

Na De Cocksdorp lopen we over de dijk langs de waddenkust in zuidelijke richting. Hier hebben we een mooi uitzicht over de Waddenzee en worden nagekeken door de schapen en lammetjes op het gras naast ons.

Bungelen

Bij de mat bij hotel Prins Hendrik voel ik ineens mijn lies opspelen. Ik zeg tegen Edgar dat ik even terugschakel om niks te forceren. Ik bungel een stukje achter de twee andere musketiers aan, maar bij de sluis haak ik weer aan. Bij de verzorgingspost in Oost klop ik nog maar eens wat zand uit mijn schoenen. Dat begint namelijk een beetje te irriteren, zoals alle pijntjes nu gaan irriteren. 🙂

Tandvlees

Op weg naar Oosterend is Edgar nog redelijk fit, maar Tamara en ik lopen op ons tandvlees. Bij de verzorgingspost op tien kilometer van de streep vraagt Edgar of hij er ‘vandoor’ mag. Hij heeft nog energie over en wel de race lekker uitlopen. Uiteraard, geen probleem. Samen met Mariska loopt Edgar verder naar Oudeschild. Tamara en ik tanken nog even bij.

Pijnscheut

Met z’n tweeën lopen we verder over de dijk. Zo’n twee kilometer verderop voel ik ineens een pijnscheut in mijn lies. Ai, dat wordt even wandelen. Tamara wil ook gaan wandelen, maar ik zeg dat ze gewoon door moet rennen. Ze zit in een lekkere cadans en het is zonde om dat tempo te breken. Ik probeer een paar keer aan te zetten en Tamara weer bij te halen, maar de pijn blijft. Tamara verdwijnt langzaam uit beeld.

Kleine lijdensweg

Het stuk tot Oudeschild is voor mij een kleine lijdensweg. Hoewel de pijn langzaam wegtrekt en ik weer langere stukken kan rennen, kom ik niet goed meer op gang. Steeds moet ik een stukje wandelen om op adem te komen.

De laatste loodjes

Toch wegen de laatste loodjes niet het zwaarst, want vanaf vier kilometer voor de streep krijg ik weer een beetje ritme. Met nog anderhalve kilometer te gaan loop ik ineens naast Wouter, die het zwaar heeft. Ik wandel een stukje met hem mee en we praten even bij. Terwijl Wouter rustig doorwandelt, probeer ik uiteindelijk toch weer een stuk te rennen.

Finish

Nog één recht stuk van een paar honderd meter en dan zie ik het finishdoek hangen. Yes! Ik heb het gehaald en kan zelfs nog juichen. Met een eindtijd van 6:45 uur zit ik niet eens in de buurt van de beoogde eindtijd, maar dat boeit me helemaal niks. Ik ben binnen en dat telt! 🙂

Statistieken

Voor de volledigheid nog even de cijfers op een rij.

Even terug

We gaan eventjes een paar minuten terug in de tijd, want hoe kwamen de andere musketiers eigenlijk over de finish? Nou, zo dus, wat een prachtige beelden! Edgar zette een fraaie 6:28 uur op de klok, terwijl Tamara haar persoonlijke record aanscherpte tot 6:41 uur. Knap gedaan allebei!

Uithijgen

Na de streep word ik snel herenigd met mijn loopmaatjes, die naast het voetbalveld uithijgen van alle inspanningen. Hoewel De Zestig van Texel geen medailles uitreikt, heeft Edgar er toch eentje te pakken. Speciaal voor de gelegenheid heeft Mariska een fraaie medaille laten maken. Tof!

Soep

Een andere beloning is een overheerlijke kom soep. Je moet er zestig kilometer voor lopen, maar dan heb je ook wat. Ik laat me de soep in elk geval goed smaken.

Bedankt!

Gedoucht en aangekleed pak ik om 18.30 uur de boot na een prachtige hardloopdag. Want Texel, wat was je weer belachelijk mooi met stralende omstandigheden, een leuke sfeer en een prachtige route. Organisatie, vrijwilligers en medelopers bedankt! Mariska, bedankt voor de support onderweg!

Mijn speciale dank gaat natuurlijk uit naar jullie, Tamara en Edgar. Bedankt voor deze fantastische en onvergetelijke tocht, toppers! Wanneer gaan we weer? 😉

Lees ook het verslag van Tamara.