RoegwoldRun
De vijfde loop uit naam van UltraGrunnen is de RoegwoldRun. Het idee voor deze tocht komt van Stoffer. In aanloop naar de Nijmeegse Vierdaagse wandelt hij een lange route door natuurgebied ’t Roegwold en ziet daar wel een ultraloop in. Hij stuurt ons het parcours en wij zijn meteen enthousiast.
Ruige loop
Bij een ruig natuurgebied hoort natuurlijk wel een ruige loop. We plannen hem in voor januari en omschrijven ’t Roegwold bombastisch als een ijzig, guur oord:
Wanneer de winter haar witte deken over Groningen spreidt, ontwaakt ’t Roegwold in een ijzige stilte waar mistflarden hun schaduwen werpen. Onder bevroren takken en knisperende sneeuwvlokken verdwijnen paden en vervagen grenzen. Kou, mist en modder komen in dit ruige moerasgebied samen tot een meedogenloze beproeving. Deze race daagt je uit om de koude wind te trotseren en het raadsel van ’t Roegwold te ontrafelen. Pas als je durft te dwalen in het winterdomein van de Witte Wieven, ontdek je het ware verhaal!
Uiteindelijk blijkt deze tekst behoorlijk goed overeen te komen met de omstandigheden.
Barkley-sausje
We voegen ook een Barkley-sausje toe met stoer klinkende locaties in Frozen Roegwold State Park. Peacock Revenge (De Paauwen), Sheepfold Bridge (brug Schaaphok), Clear Water Revival (waterpunt), Devil’s Island (Duivelseiland), Forest Flower (Woudbloem), Viking Village (Denemarken), Timber Crossing (Knuppelpad), Stone Barrier Bridge (brug Steendam), Rock Hollow Bridge (brug De Groeve) en de Tetjehorn Tower (uitkijktoren).
Voortvarend
Ondertussen gaat Stoffer, inmiddels omgedoopt tot race director Lazarus uit Leek, voortvarend aan de slag. Hij regelt een prachtige startlocatie, twee verzorgingsposten en een kok voor de warme hap. Het idee voor zo’n ruige winterloop spreekt enorm aan. Binnen de kortste keren is de oorspronkelijke limiet van 30 deelnemers bereikt. In overleg met de locatie en de kok kunnen we gelukkig opschalen naar 50 enthousiastelingen. Dat is echter wel een keiharde grens om het op meerdere vlakken beheersbaar te houden.
Koning Winter
In de weken voor de RoegwoldRun bidden we uitgebreid tot de weergoden voor sneeuw en ijs. Ook besteden we een fortuin aan offerwaar. Het kost wat, maar dan heb je ook wat! Enkele dagen van tevoren arriveert Koning Winter in Nederland en hij heeft sneeuw meegenomen. Dat levert weliswaar enige verkeershinder op, maar in het noorden blijft het beperkt tot code geel. De RoegwoldRun kan doorgaan.
Zorgboerderij Schildmeer
Uiteindelijk arriveren 48 deelnemers bij de zorgboerderij Schildmeer. Vrijwel iedereen heeft onderweg vertraging gehad en daarom stellen we de start een kwartiertje uit. Dat valt eigenlijk nog wel mee. In de briefing stipt Stoffer nog even de aandachtspunten aan. Als bedankje voor al zijn inspanningen overhandigt Lút hem een pakketje lekkers. Enorm bedankt, Stoffer!
De briefing door Stoffer.
Een bedankje voor ‘Lazarus uit Leek’.
Start
Buiten maken we een groepsfoto voor The Yellow Gate. Ik breng nog even onze startsirene naar binnen en vertrek als een van de laatsten. Het eerste stuk lopen we langs de oevers van het Schildmeer. De opkomende zon boven de witte wereld levert betoverende plaatjes op. Ik haal geleidelijk wat lopers in en na De Paauwen haak ik aan bij Tamara en Robert Jan. Met hen loop ik de rest van de tocht samen.
Groepsfoto.
Daar gaan we.
Het Schildmeer.
Langs het Schildmeer.
Toeschouwers.
Sneeuwselfie.
Peacock Revenge.
Langs het afwateringskanaal.
Voorbij de strooigrens
Voorbij de strooigrens rennen we naar de eerste verzorgingspost in Harkstede. De zon staat inmiddels boven de horizon en schijnt over de Groningse toendra. In natuurgebiedje Rijpema komen we over een doorgaans lastig te belopen grasdijk, maar hier is het laagje sneeuw een voordeel.
Voorbij de strooigrens.
De Groningse toendra.
Natuurgebiedje Rijpema.
Natuurgebiedje Rijpema.
VP1: Harkstede
Bij VP1 tanken we even rustig bij. Ik doe me tegoed aan roggebrood met kaas. Heerlijk!
VP1.
Een uitgebreid assortiment.
Westerpolder
De asfaltweg naar de Westerpolder is normaal gesproken een relatief saai stuk, maar daar zie je nu niks van. De uitkijktoren in de Westerpolder is helaas gesloten, maar verder kun je hier je ogen uitkijken.
De Groningse toendra.
Door de Westerpolder.
De uitkijktoren is helaas gesloten.
Duivelseiland
Na zo’n 20 kilometer bereiken we Duivelseiland. Op dit voormalige eilandje stond vroeger een zogenaamde ‘stille knip’, waar schippers illegaal een borreltje konden drinken. Een roege kroeg zeg maar. De woning is verdwenen, maar de waterput is er nog. Fotomoment!
Devil’s Island.
Woudbloem
Rondom Woudbloem slingeren we verder over zachte ondergrond. Een lastig, maar erg fraai stuk van de route. In de verte pakt zich een donkere lucht samen. Daar komt sneeuw aan.
Forest Flower.
Daar komt weer een sneeuwbui aan.
Sneeuwbui
Inderdaad. Bij Denemarken krijgen we de sneeuwbui vol over de kop en is het zicht zeer beperkt.
Viking Village.
Sneeuwbui.
Sneeuwvlokken.
Knuppelpad
Gelukkig klaart het snel weer op en is het Knuppelpad ook goed begaanbaar. Wel wandelen we dit stuk over het vlonderpad door het Dannemeer.
Het klaart weer op.
Timber Crossing.
Knuppels op het Knuppelpad.
VP1,5
Ietsje verderop treffen we Stoffer. Hij heeft de spullen van VP1 in zijn kofferbak geladen en een extra VP ingericht. Wat een uitstekend idee. De roggebrood met kaas gaat er wederom wel in.
VP1,5.
De Haansvaart
Nu lopen we terug naar het Schildmeer. Ook daar bevindt zich een vlonderpad. Door de loszittende planken loopt dat pad niet echt gemakkelijk. Verderop bereiken we het witte strand en lopen door naar Siddeburen. Inmiddels hebben we gezelschap gekregen van Claudia.
Meentewijk.
Uiterburensloot
Wandelpad De Haansvaart.
Over de losse planken.
Strand Schildmeer.
VP2: Siddeburen
Met z’n vieren bereiken we de laatste verzorgingspost. Nog eventjes bijtanken voor het laatste stuk. Dat voert door natuurpark het Noorderwold, het Siddebuurster Bos en het Steendamsterbos (met een kabouterpad). Het beste is er bij ons wel vanaf, maar met een dribbel-wandelschema vliegen de kilometers voorbij.
VP2.
Natuurpark het Noorderwold.
Kabouterpad Steendamsterbos.
Tetjehorn
De uitsmijter van deze tocht is rietmoeras Tetjehorn. Een prachtig gebied, maar een zwaar stuk. Op de zompige en hobbelige grasdijk valt erg lastig te lopen. Tot overmaat van ramp begint het te hagelen en hebben we de wind tegen. Robert Jan en ik beklimmen nog wel even de Tetjehorn Tower, maar vanwege de kou gaan we ook snel weer naar beneden. Nog een kilometer…
Op naar rietmoeras Tetjehorn.
Het wordt guur.
Tetjehorn Tower.
Uitzicht over Tetjehorn.
The Yellow Gate
Na ruim zeven uur tikken we aan bij The Yellow Gate. Binnen worden we met applaus ontvangen. Snel warme kleren aan en op naar het pastabuffet. Een lekker bordje pasta smaakt altijd heerlijk na een lange tocht. Van Andrina ontvangt iedereen de unieke medaille: handgemaakt met hout uit ’t Roegwold.
The Yellow Gate.
Pasta Party!
De RoegwoldRun-medaille.
Bedankt!
Alle deelnemers én vrijwilligers enorm bedankt voor deze ruige RoegwoldRun. Speciale dank aan Zorgboerderij Schildmeer voor de gastvrijheid en natuurlijk Stoffer voor het idee plus de uitvoering. Wat een topdag!
