Ultrameerdaagse Groningen

Vorig jaar deed Lút mee aan de eerste editie van de Pallas ’67 Ultrameerdaagse: een vijfdaagse etappeloop vanuit en naar Wageningen met tussenstops in Arnhem, Loenen, Elspeet en Doorn. Hij komt op het idee om iets dergelijks in Groningen op touw te zetten. Vanaf september haken de drie initiatiefnemers Jan, Jos en Moussa van de Wageningse atletiekvereniging én ondergetekende aan voor het organiseren van de Pallas ’67 Ultrameerdaagse in Groningen.

Voorbereidingen

We besluiten om de tocht dit keer niet met tussenstops te organiseren, maar vanuit een centrale locatie in de binnenstad: het Bud Gett Hostel in het gebouw van het Martini Hotel. Zo hebben we een vaste uitvalsbasis en hoeft er niet dagelijks met bagage gesleept te worden.
We zetten vijf gevarieerde routes uit naar alle kanten van de stad. Daarnaast regelen we de andere zaken, zoals een evenementenvergunning, toestemming van grondeigenaren, een logo, loopshirts, medailles én vrijwilligers voor de dagcoördinatie en de verzorgingsposten.
Twintig ultralopers melden zich aan voor de volledige tocht en zeven lopers voor een losse dag. Een mooi groepje. Een deel van de groep arriveert al op dinsdagavond, terwijl de rest op woensdagochtend aansluit.

Etappe 1: De Onlanden (50 km)

Het avontuur begint! Vanuit het hostel wandelen we eerst naar het Sint Anthony Gasthuis voor de groepsfoto. Daarna verlaten we het hofje aan de achterkant en starten aan de eerste etappe. Langs het Groninger Museum en door het Stadspark belanden we na zo’n zes kilometer in De Onlanden. In de huidige vorm bestaat dit natuurgebied nog niet eens zolang. Tot eind vorige eeuw werd dit gebied bemalen, wat resulteerde in een veenweidelandschap. Problemen met de waterafvoer en risico’s op dijkdoorbraken elders leidden tot een grootschalige reconstructie van De Onlanden. Er kwam veel meer open water en de veenweiden werden weer nat. De natuur ontwikkelt zich nu naar een moerasbiotoop, met bijbehorende planten, vogels en andere dieren.
Na zo’n 15 kilometer zijn we in de Lettelberterpetten, een klein drassig natuurgebiedje met een leuke attractie: het Petgatenpad. Over dit plankenpad van 250 meter loop je dwars door het moerasbos.
Langs het Leekstermeer lopen we door de dorpen Leek, Nietap, Roden naar Peize, waar Wouter de eerste verzorgingspost heeft ingericht. Eventjes bijtanken in de luwte van zijn achtertuin. De verschillen tussen de deelnemers zijn nog niet groot en hier trekt het deelnemersveld sowieso weer bij elkaar.
We rennen verder door De Onlanden en belanden na bijna 40 kilometer bij de tweede verzorgingspost van Robert Jan, Andrina en Tamara. Eigenlijk zou Robert Jan ook meedoen aan de Ultrameerdaagse, maar gebrek aan fitheid gooide roet in het eten. Wel wilde hij graag meehelpen als vrijwilliger. We zullen hem en Andrina morgen en overmorgen ook nog tegenkomen.
Langs het Eelderdiep rennen we naar de zuidkant van Groningen. Nog zeven kilometer door de stad en dan zijn we weer terug bij het hostel. Door een kort sprintje in Leek had ik eventjes een tegenstribbelende kuit, maar over het algemeen ben ik deze dag goed doorgekomen.

100 marathons!

Tijdens de gezellige nazit zijn er maar liefst twee taarten, want Lút heeft vandaag zijn 100e marathon gelopen. Het bereiken van die bijzondere mijlpaal moet natuurlijk wel even gevierd worden.

Etappe 2: Zuidlaardermeer (53 km)

Dag 2. Vandaag lopen we ten oosten van de stad. Langs het Europapark en het Winschoterdiep belanden we op het fietspad door de Westerbroekstermadepolder en de Kropswolderbuitenpolder. Een mooi natuurgebied met veel vogels, Schotse hooglanders en konikpaarden. Deze weg leidt uiteindelijk naar strand Meerwijck, waar we uitkijken over het Zuidlaardermeer.
Via Kropswolde belanden we net buiten Kolham in het dorpsbos, of wat er nog van over is. Helaas waren veel fijnsparren aangetast door de letterzetterkever en werd het gevaarlijk om het terrein te betreden. Daarom heeft men besloten het bos te kappen en nieuwe bomen aan te planten.
Na 28 kilometer staan Robert Jan en Andrina klaar met hun camper om iedereen te voorzien van eten en drinken. Even een rustmomentje.
Na een fotomoment bij het bordje Denemarken betreden we natuurgebied ’t Roegwold. Bij het Dannemeer lopen we natuurlijk over het Knuppelpad, een vlonderpad van 750 meter lang. Een bijzondere belevenis. Helaas zien we hier ook twee dode meeuwen, een teken dat de vogelgriep dit natuurgebied heeft bereikt.
Via Schaaphok en Harkstede bereiken we in Westerbroek na 42 kilometer de tweede verzorgingspost. Ik laat mij de cup-a-soup goed smaken, want door de warmte ben ik veel vocht en zout verloren.
Langs de A7, het Andere Monument en Engelbert komen we via de Driebondsweg de stad binnen. De laatste kilometers loop ik samen met dagloper Erik. We zijn ruim binnen de 6,5 uur binnen. Prima!

Etappe 3: Noordpolderzijl (66 km)

Op Bevrijdingsdag is de Koninginneloop: we gaan naar Noordpolderzijl. Onderweg komen we door allerlei fraaie dorpjes.
Omdat aan het eind van de dag regen en onweer wordt verwacht, vertrekken we op tijd. Samen met Wessel loop ik langs het Reitdiep door Oostum naar Garnwerd. Na 14 kilometer krijg ik honger en neem even een fruitkoekje. Helaas valt dat koekje niet goed. Al snel begint mijn maag te protesteren. Zo goed en zo kwaad mogelijk probeer ik in beweging te blijven, maar lekker gaat het niet. In het prachtige Winsum haak ik weer even aan bij Wessel, maar op weg naar Warffum moet ik hem weer laten gaan.
Bij de eerste verzorgingspost in Warffum drink ik cola en neem een banaan mee voor onderweg. Veel beter voel ik me echter niet. Met moeite ploeter ik door naar de dijk bij Noordpolderzijl, waar we fraai uitzicht hebben. We zijn net op tijd, want op de terugweg begint de lucht te betrekken.
In Usquert is de verzorgingspost ingericht in het prachtige gebouwtje van de ijsvereniging. Even bijtanken met cup-a-soup en cola. Tien minuten later loop ik een stukje samen met Jan, maar ik kom niet echt op gang. Verder ploeteren maar weer langs de prachtige dorpjes Stitswerd en Onderdendam. Gelukkig is het droog, nog wel.
Na 56 kilometer bereiken we de derde verzorgingspost in Bedum. Daar neem ik wederom cup-a-soup en cola. Als ik weer op pad wil gaan, begint het te hozen. Snel trek ik mijn regenjas aan om niet helemaal doorweekt te raken, maar toch koel ik flink af. Met mijn maag is het nog steeds niet veel beter. In de verte probeer ik Katie door de regen zo goed mogelijk te volgen. Het laatste deel in de stad lopen we samen terug naar het hostel. Na ruim 9,5 uur ben ik er eindelijk. Wat een helse tocht.
Na een liter drinken en een warme douche voel ik me weer een tikkie beter. Mijn pizza krijg ik slechts voor de helft op, maar er zit tenminste weer vast voedsel in mijn maag.

Etappe 4: Groningen (51 km)

Dag 4 staat in teken van de stad Groningen. Om 8 uur vertrekken we met een groepje uit het hostel. We zetten koers naar de Hunzezone, een oorspronkelijk stroomgebied van het riviertje de Hunze. Dat dit fraaie stukje natuur nog bestaat hebben we te danken aan Thies Dijkhuis, de laatste boer van Euvelgunne. Hij wist met juridische procedures tegen de gemeente Groningen te voorkomen dat het natuurgebiedje werd opgeslokt door de omringende industrieterreinen. Na zijn dood erfde Het Groninger Landschap zijn land en eerde hem met een standbeeld naast zijn boerderij.
Ik ben goed begonnen, maar na een kilometer of 8 begint mijn maag toch weer te rommelen. Met eten en wandelen probeer ik het onheil af te wenden, terwijl we door de waterrijke wijk Meerstad lopen.
Bij Ruischerbrug staat mijn loopmaatje Edgar ons op te wachten. Hij loopt zo’n 10 kilometer met me mee door het Edonbos, het Bevrijdingsbos en Kardinge. Helaas zijn dat niet mijn gezelligste kilometers, want ik heb een pity party en voel me steeds slechter. Sorry Edgar! 😉
En dan staat de brug bij de Oostersluis ook nog open! Nu moet ik omlopen. Of nee, wacht, de brug gaat net naar beneden. Hoera!
Niet snel daarna kan ik bijtanken bij de eerste verzorgingspost in de achtertuin van Lút. Dat blijkt een kantelpuntje, want vanaf hier voel ik me steeds weer een stukje beter.
Langs het Van Starkenborghkanaal lopen we eerst naar de Zernike Campus en daarna door de prachtige Reitdiephaven.
In het wijkje Eelderzoom staan mijn schoonouders klaar met een verzorgingspost. Even opladen met cup-a-soup voor de laatste tien kilometer.
Op het Suikerunieterrein maken we een rondje om de vloeivelden van de voormalige suikerfabriek. Net als gisteren krijgen we in de slotfase een flinke bui op de kop. Snel de regenjas aan en in beweging blijven.
Via de Schildersbuurt en de binnenstad bereik ik na na zo’n 7 uur de achterdeur van ons hostel. Snel douchen en dan een nazit met bier en chips. Daarna gaan we uit eten bij Mexicaans restaurant Four Rose’s. Heerlijk!

Etappe 5: Drenthe (51 km)

De laatste dag alweer! Ik ben vroeg uit de veren, want ik wil een beetje op tijd vertrekken. Met een groepje stappen we om 7.35 uur de deur uit, maar ik ben het snelste weg. Ik voel me dan ook redelijk goed. Via de zuidkant van de stad lopen we langs het Hoornsemeer en het Paterswoldsemeer. Daarna lopen we geleidelijk Drenthe binnen, eerst door het Friese Veen en daarna over landgoed Vosbergen.
De eerste 20 kilometer gaan vrij aardig, maar de laatste kilometers tot de eerste verzorgingspost in Midlaren gaan wat moeizamer. Weer maagproblemen, maar zo erg als gisteren en eergisteren is het niet. Gewoon eventjes rustig aan en in beweging blijven.
Na het Noordlaarderbos belanden we bij het mooie Appelbergen. Bij het oorlogsmonument liggen de kransen van de dodenherdenking er nog; een imposant gezicht. Via Onnen en het Scharlakenbos gaan we naar Waterhuizen. Daar word ik bijgehaald door Han, Chris en Sandra. Eindelijk zie ik weer eens wat medelopers, want tot nu toe liep ik alleen. Na de Onnerpolder bereiken we de tweede verzorgingspost en ik gooi me nog even vol voor het allerlaatste stuk.
In wandelpark De Vork pikken we uiteraard het vlonderpad mee en lopen dan via Groningen-Zuid terug naar de binnenstad. Samen met Amy loop ik de laatste kilometer naar het hostel en vieren we samen met Moussa, Mira, Bennie en Katie dat we de eindstreep hebben gehaald.

Prachtig avontuur

Dat vieren we ook met lekker eten. Cateraar Sytse heeft een vegetarisch buffet klaargezet waar je u tegen zegt. Ik heb geen idee wat het allemaal is, maar het smaakt fantastisch. Ook is er voor iedereen natuurlijk een medaille. Een heel mooi dinkie van hout. Die krijgt een speciaal plekje.
Wat een prachtig avontuur was dit. Nooit eerder liep ik twee dagen achter elkaar een ultraloop, laat staan vijf dagen. De fysieke uitdaging viel me soms zwaar, mede door het gebrek aan hersteltijd, maar de pijntjes ben ik allang weer vergeten. Wat blijft zijn de mooie herinneringen die we met deze leuke groep lopers hebben gemaakt, zowel tijdens het rennen als erna. Deelnemers en vrijwilligers, enorm bedankt voor deze fantastische ervaring.

Meer lezen?

• Het verslag van Lút
• Het verslag van Jos