HoHo100

Eind januari staat de HoHo100 in Amersfoort op het programma. Drie jaar geleden is deze honderdmijler klein begonnen als kwalificatiewedstrijd voor de Spartathlon. Inmiddels is het aanbod uitgebreid met een 100 km en een 50 km. Er doen zo’n 150 deelnemers mee, waaronder Eddy en ik.

Code oranje

Zaterdagochtend om vijf uur stap ik de deur uit en een half uurtje later pik ik Eddy in Assen op. In Noord-Nederland geldt code oranje vanwege ijzel. Vooraf houden we rekening met vertraging, maar de grote wegen zijn gelukkig droog en van gladheid hebben we nauwelijks last.
Rond zeven uur arriveren we bij de atletiekbaan van Altis in Amersfoort. Tafeltje neerzetten, startnummer ophalen, bijkletsen met veel bekenden en dan naar de start een stukje verderop.

Tafeltje klaarzetten.

De briefing door race director Mark.

We lopen naar de start.

Start

Na een aanloopstuk van 1600 meter staan er 43 rondjes van 3,7 km op de planning. De eerste rondjes klets ik weg met Jacob en daarna vliegen de uren voorbij. Af en toe tref ik Eddy. Hij zit goed in zijn vel en loopt lekker door.

Klaar voor de start.

Terug bij de baan.

Terug bij de baan.

Samen met Eddy.

Pas op!

Dipje

Tussen 50 en 58 km heb ik ineens pap in de benen en moet ik stukken wandelen. Op zich niet erg, maar ik erger me een beetje aan deze relatief vroege tegenvaller. Na een uurtje kan ik me gelukkig herpakken.

Jantje huilt. (foto: Bjorn Paree)

Jantje lacht. (foto: Bjorn Paree)

Eten en drinken

Later in de race valt het ijskoude drinken niet altijd even lekker en moet mijn maag steeds eventjes wennen. Het blijft bij dit kleine leed. Verder roert mijn maag zich nauwelijks, mede omdat ik steeds kleine porties blijf eten; veel ontbijtkoek en een soepje. Met de pasta party wacht ik bewust tot na het bereiken van de 100 km. Een beloning op een mentaal lekker moment.

Soep.

Pasta party.

Koud

In de nacht wordt het steeds kouder. Met name het eerste deel van de ronde is nogal fris, maar met mijn dribbel-wandelritme kan ik de afkoeling onder controle houden. Geleidelijk zakt mijn tempo, maar de kop staat nog steeds goed. Achteraf valt het verval eigenlijk best mee als ik de cijfertjes bekijk.
Het stukje op de baan is sfeervol. Omdat de lichtmasten ’s nachts niet mogen branden is de baan verlicht met feestverlichting.

Een verlichte baan.

PR!

Uiteindelijk finish ik in 18:18:45 uur. Daarmee scherp ik mijn 100-mijltijd van vorig jaar in Bottrop met twee uur aan. Een dik PR! 🥳

Slaapje

Na een heerlijke warme douche plof ik op de bank in de kantine voor een kort slaapje. Ik moet toch wachten op Eddy, die bezig is met een sterke race. Hij bereikt ruim 150 km in 22 uur. Zo snel liep hij niet eerder, dus ook voor Eddy alle reden tot blijdschap.

Slaapje op de bank.

HoHo bedankt!

Zondagochtend om 8 uur rijden we weer terug naar het noorden met tevens Henri aan boord. Hij heeft ons tijdens de avond en nacht prima verzorgd met onder meer pasta, koffie en cola. Al met al een zeer geslaagde ultraloop. Voor herhaling vatbaar.

HoHo, bedankt!