Glibberen en glijden

Een week na de Baggelhuizerplas Marathon reis ik alwéér af naar Assen voor een marathon. De jaarlijkse Bosmarathon & Minder van sportvereniging AAC’61 staat namelijk op het programma. In echte winterse omstandigheden, want het Asserbos ligt vol met sneeuw en ijs.

Gearriveerd in Assen bij AAC’61.

Naar Assen

Vanwege mogelijke gladheid vertrek ik op tijd naar Assen. Een klein uur voor de start arriveer ik bij de atletiekbaan. Op de wegen is nauwelijks iets van gladheid te merken, maar op de parkeerplaats is het wél spekglad.
In het clubhuis haal ik mijn startnummer op. Nummertje zeven, mijn geluksnummer. Verderop tref ik Edgar, die vandaag een halve marathon rent. Ik wist helemaal niet dat hij meedeed, maar wat gezellig! Geleidelijk druppelen meer bekenden binnen en het wordt zelfs druk in het clubhuis. Er zijn ruim 160 deelnemers.

Startnummer ophalen in het clubhuis.

Mijn geluksnummer.

Start

Om half elf is de start op de besneeuwde atletiekbaan. In de eerste kilometer maak ik meteen een beetje tempo, want op de ijzige bospaadjes wil ik graag uit de drukte lopen. Na een paar honderd meter haalt Edgar mij bij en lopen we een stuk samen. Of nou ja lopen, het is glibberen en glijden.

Er ligt veel sneeuw op de baan.

Ruim 160 deelnemers aan de start.

We zijn gestart.

Glibberen en glijden door het Asserbos.

Kielzog

Eigenlijk loopt Edgar een tikkie te hard voor mij, maar ik probeer een beetje bij hem in de buurt te blijven. Zo gemakkelijk is dat nog niet op de bevroren en hobbelige bospaden.

In het kielzog van Edgar.

In het kielzog van Edgar.

Rondje vijver.

Rondje vijver. (foto: Jildert Visser)

Over bevroren en hobbelige bospaden. (foto: Edgar)

Kielzog

Het laatste stuk in het bos is beter begaanbaar. De laatste kilometer tot de streep is zelfs verhard. In het begin van de race is dat overigens geen voordeel, want met name op de klinkertjes is het erg glad. Op de atletiekbaan daarentegen hebben we voldoende grip. Bij het passeren van de streep staan er nog geen 38 minuten op de klok.

De laatste kilometer is verhard.

Terug op de atletiekbaan.

Beter begaanbaar

Het eerste rondje is ook meteen mijn snelste rondje. Bij elke volgende doorkomst ben ik steeds een beetje langzamer, maar tot zo’n 28 kilometer gaat het eigenlijk prima. Het bos wordt ook steeds beter begaanbaar, omdat op een aantal plekken het ijs is verdwenen.

IJzige bospaadjes.

Volg de bordjes.

Bruggetje.

Moeizamer

De laatste twee rondjes gaan iets moeizamer. Ik heb last van mijn rug en heb de paracetamol helaas thuis laten liggen. Met af en toe een wandelpauze kan ik het leed redelijk beperkt houden, maar dat kost uiteraard wel enkele minuten.
Toch valt de eindtijd van 4:13 uur p dit pittige parcours me niet eens tegen. Ik ontvang een fraaie houten medaille en loop nog even een rondje om de atletiekbaan. Op mijn horloge kom ik namelijk 700 meter te kort. Met de juiste afstand op mijn klokje rij ik daarna terug naar Groningen. Wederom een mooie marathondag in Assen.

Langs de vijver.

Nog een kilometer en dan zit deze Bosmarathon in de pocket.