Did Not Finish

Als de Trailclub begin dit jaar het plan lanceert voor de eerste officiële backyardultra in Nederland, ontstaat bij mij het idee om een soortgelijke race in Groningen te organiseren. In natuurgebied Kardinge om precies te zijn, met als uitvalsbasis het nieuw te bouwen sportcentrum Momentum én dicht bij de hoogste heuvel van Groningen: de Kardingebult. De naam voor deze afvalrace ligt voor de hand: de Kardingebultra.

Limiet

Steenbok Sport wil deze race graag faciliteren, net als die andere bultloop Kill the Hill. In brainstormsessies komen we tot de conclusie dat een race met een open einde (zoals de backyardultra voorschrijft) weleens voor problemen kan zorgen bij het verlenen van de vergunning. Daarom stellen we de limiet op 24 uur. Voor onszelf wordt de loop daarmee ook beheersbaarder, want we moeten vrijwilligers inplannen en afspraken maken met de startlocatie. Officieel is onze loop geen backyardultra, maar de Groningse variant daarvan: een achtertoenultra van maximaal 100 mijl. Dat is toch bijna 161 kilometer.

Achtertoenultra
In recreatiegebied Kardinge, de achtertuin van de stad Groningen, hebben we een rondje uitgezet van 6706 meter, inclusief 32 hoogtemeters op de Kardingebult. Het concept is simpel: je hebt een uur de tijd om dat rondje af te leggen. Sneller mag, langzamer niet. Na precies een uur begin je aan een nieuw rondje. Sta je niet op tijd klaar voor het volgende rondje, dan lig je uit de race.
We lopen maximaal 24 rondjes = 24 uur = 100 mijl. Uiteindelijk is er slechts één winnaar: degene die de meeste rondjes aflegt danwel degene die de snelste eindtijd noteert in het laatste (het 24e) rondje. Deelnemers die minder dan 24 rondjes lopen krijgen een DNF (Did Not Finish) achter hun naam.

Ook het aantal deelnemers limiteren we op maximaal 50 deelnemers. Niet dat we bij een dergelijk evenement enorme aantallen deelnemers verwachten, maar we houden het graag overzichtelijk en exclusief.

Duimpjes omhoog

Ik stem ons plan tevens af met de leden van de Trailclub. Zij verdienen absoluut de credits voor de inspiratie en we willen geen scheve gezichten. Gelukkig juichen zij ons idee toe. Als in juni vervolgens ook de gemeente Groningen de evenementenvergunning verleent staat niets de Kardingebultra meer in de weg.

Trofee

Als trofee willen we iets bijzonders en ik heb daarvoor wel een ideetje. Toevallig maakt mijn schoonvader objecten van glas in lood. Voor een dergelijk projectje draait hij zijn hand niet om. Als uitgangspunt voor zijn ontwerp neemt hij het logo van de Kardingebultra en knutselt een unieke trofee in elkaar. Heel tof!

Zelf meedoen

Zelf doe ik ook mee. Niet om te winnen uiteraard 😉 , maar ik wil vooral ervaren wat een dergelijke race met je doet. Deze opzet is bedacht om je niet alleen fysiek, maar ook mentaal flink op de proef te stellen. Kleine tegenslagen kunnen grote obstakels worden. Breng maar eens de moed op om wéér een rondje van 6,7 kilometer te starten als het eventjes niet zo lekker gaat. Stoppen is dan verleidelijk én makkelijk.

De kleedkamer

In het sportcentrum mogen we gebruik maken van een lege winkelruimte. Dat blijkt een ideale kleedkamer voor de deelnemers. Er is voor iedereen voldoende ruimte om zijn stoeltje, sporttas en koelbox te stallen. Bovendien is aan stopcontacten geen gebrek en is de ruimte ’s nachts ook nog eens uitstekend verlicht. Een vijfsterren-partytent!

Briefing en start

Geleidelijk druppelen alle deelnemers binnen op het terrein. Iedereen installeert zich in de kleedkamer en praat even bij in het zonnetje. Na een korte briefing door Jan van Steenbok Sport zijn we klaar om te beginnen aan de Kardingebultra. Om stipt 17 uur klinkt het startsignaal. Van de 48 inschrijvers beginnen er 36 aan het eerste rondje.

Het rondje

Dat rondje is zoals gezegd 6706 meter lang. Vanaf de start lopen we om het sportcentrum heen en daarna langs de oevers van het Zilvermeer. Via de Kluiverboom belanden we in het Dwarsdijkerbos, waar we een klein heuveltje beklimmen. Daarna lopen we door het Wijkpark met zijn fraaie bruggetjes. Over het Koerspad, de Kardingermaar en het wandelpad langs het Dwarsdijkje bereiken we een hobbelige en scheve grasstrook; een lastig stuk in de route. Via het zandpad langs de Natuurspeeltuin Oerrrr en het Meedenpad beklimmen we Kardingebult. Eenmaal weer beneden lopen we over de parkeerplaats terug naar start/finish. En dat 24 keer. Simpel toch?

En nog een rondje…

Op naar het volgende rondje. De eerste rondjes gaan rustig en soepel. Er is ook geen reden om tempo te maken, want een uur is ruim voldoende om deze afstand af te leggen. Nu ik dit verslag schrijf merk ik ook dat ik van de beginrondjes eigenlijk weinig specifieke dingen kan benoemen. De rondjes lijken veel op elkaar en gaan op praattempo.

De schemering

Na vier rondjes stappen de eerste deelnemers uit. We hebben er inmiddels al ruim 25 kilometer opzitten en het begint te schemeren. Vanaf nu zijn er na elk rondje wel enkele uitvallers te noteren. Dat hoort nou eenmaal bij deze race. In de kleedkamer wensen de uitvallers de doorlopers succes. Het tekent de leuke en sportieve sfeer bij dit evenement. Ook de aanmoedigingen van de omwonenden in Beijum, die vooraf zijn geïnformeerd over deze leuk, zijn heel leuk. Ze houden het verloop van de race in de gaten en applaudisseren vanuit achtertuinen en vanaf balkons. Zelfs tot diep in de nacht.

De nacht

Bij het ingaan van het zevende rondje moeten de hoofdlampjes op, want het is inmiddels donker. Op de Kardingermaar worden we toegejuicht door enkele supporters, waaronder Dorien die een leuk filmpje maakt.

Moodkiller

Onze doorkomst op het kleine heuveltje is een behoorlijke moodkiller voor een stelletje op een kleedje. Ze hebben in het pikkedonker kennelijk een ‘picknick’ gepland, maar ineens verschijnt daar een lint van zo’n 25 lopers met hoofdlampjes. Moi! De geliefden zitten er ongemakkelijk bij en de sfeer is weg. Bij het stelletje tenminste, niet bij ons.

Nachtlopen

Lopen in de nacht heeft voor mij iets magisch. Het wordt geleidelijk stiller om je heen en daardoor hoor je juist andere geluiden. Ook is je blik vooral gevangen door de bundel van je hoofdlamp. Doorlopen tot de zon weer opkomt geeft mij ook altijd wel extra motivatie. Ik kom de nacht dan ook goed door.

De morgen

Tijdens het twaalfde rondje, gestart om 4 uur, wordt het weer licht. Na dit rondje kan de hoofdlamp weer af. Inmiddels zijn we nog met 11 lopers onderweg en na dit rondje zullen er nog drie afvallen. De kleedkamer wordt steeds leger.

Rondje 15

Acht lopers starten aan ronde 15, waaronder ik. Edgar komt supporteren en fietst met me mee. Gezellig! Op dat moment vermoed ik nog niet dat de wereld er een paar minuten later heel anders uit zal zien. Bij het Zilvermeer heb ik een energiedipje. Ik val stil en kom lastig weer op gang. Ik hobbel nog een stuk door, maar dit tegenslagje gaat in mijn kop zitten. Tot nu toe ging het best ok, maar ineens wil ik heel stellig stoppen. Wat een rare gewaarwording. Er is een knop omgegaan en ik kan die knop niet terugzetten. Ik hobbel mijn rondje uit en na ruim 100 kilometer stop ik ermee: Did Not Finish. Ik ben overigens in goed gezelschap, want medeloper Jan geeft er ook de brui aan. Nog zes lopers in koers.

Bezinken

In de kleedkamer plof ik neer met mijn goodiebag inclusief het schildje als aandenken. Ik moet even laten bezinken wat hier net is gebeurd. Medeloper Michiel zegt dat ie mijn opgave niet zag aankomen. Zelf zag ik het eigenlijk ook niet aankomen. Michiel loopt uiteindelijk nog drie rondjes door, maar stapt dan ineens uit. Ook dat zag ik niet aankomen, want hij liep sterk. Maar deze afvalrace doet rare dingen met je. Het kan er ogenschijnlijk soepel uitzien, maar als de knop in je hoofd ‘om’ gaat, kan het snel afgelopen zijn. Ook voor Stefan eindigt deze race na 18 rondjes. Johan stapt uit na 19 rondjes.

De ontknoping

De drie overgebleven lopers Hinke, Victor en Lút laten zich mentaal niet verrassen en lopen de race uit. In het allerlaatste rondje bepalen ze wie de fraaie trofee mee naar huis mag nemen. Er zijn inmiddels best veel toeschouwers, waaronder veel uitstappers die zijn teruggekomen voor de ontknoping. Leuk om te zien! Hinke heeft uiteindelijk de snelste eindsprint in huis, al komen Victor als tweede en tenslotte Lút nog redelijk in de buurt. Het is een prachtige afsluiter van deze eerste editie.

Prachtig evenement

Ik ben natuurlijk niet objectief 😉, maar wat was deze Kardingebultra een prachtig evenement! Het werd weer eens duidelijk: de mensen maken het evenement. De blije deelnemers, de enthousiaste vrijwilligers, de buurtende toeschouwers, de applaudisserende omwonenden en de sprintende finalisten zorgden voor een heerlijk sfeertje. Heel tof! Dit geeft veel energie om volgend jaar de tweede editie van de Kardingebultra te organiseren.

Meer zien en lezen?

Het en der valt nog meer te zien en te lezen over de Kardingebultra 2022.

• Fotograaf Luc Veenstra plaatste een foto-album met schitterende foto’s van bijna het gehele evenement.
• Ook is er een foto-album met foto’s en video’s door deelnemers en toeschouwers.
• De winnaar van het brons Lút van der Molen schreef een blogpost op zijn website runingroningen.nl