Stationstrail
Nederland zit grotendeels op slot. Voorlopig geen georganiseerde loopjes. Gelukkig mogen we nog wel op eigen houtje naar buiten en dus ren ik samen met Lút de MST NS GrAs Trail. De wat? De stationstrail van Groningen naar Assen.
De NS MST GrAs Trail
MST NS GrAs Trail
Het trailrunplatform MudSweatTrails biedt op zijn website een aantal stationstrails aan. Het idee is simpel: vanaf een NS-station ren je over een grotendeels onverhard parcours naar een ander NS-station. Bij de start maak je een selfie met de stationsklok en datzelfde doe je bij het eindstation. Een van de routes is de MST NS GrAs Trail, een trailrun van Groningen naar Assen van ongeveer 50 kilometer.
Omdraaien
Als Stadjers vinden wij het echter handiger om de route om te draaien. Op die manier hoeven we na de finish niet meer te reizen in een doorzwete outfit, maar zijn we al bijna thuis voor een verkwikkende douche. Het wordt voor ons dus de MST NS AsGr Trail. 😉
Vertrek vanaf stadion Assen.
Balloo
Vanaf station Assen zetten we koers naar Balloo. De eerste anderhalve kilometer voert door de bebouwing van Assen, maar daarna lopen we de natuur in. We komen langs akkers, fraaie vennetjes en hunebed D16.
Al snel verlaten we de stad.
Een fraai vennetje.
Hunebed D16 (Balloo).
Moi!
Balloërveld
Na negen kilometer bereiken we het Balloërveld, met z’n weidse vergezichten een prachtig stukje Drenthe. Maar zeker niet het eenvoudigste stuk van de route. Eerst rennen we dwars door de heide en verderop komen we over een voormalige tankgracht uit de Tweede Wereldoorlog. Goed uitkijken voor alle boomwortels, want je ligt hier zomaar op je snuit. Verderop pakken we weer een heideveld mee.
Dwars door de heide op het Balloërveld.
Het Balloërveld.
Over de voormalige tankgracht.
Door de heide.
Kletspoten
Tot nu toe konden we onze voeten droog houden, maar na 12 kilometer is er geen houden aan. We lopen weliswaar om de grootste plassen heen, maar ook het gras ernaast is behoorlijk drassig. Met twee kletspoten rennen we verder.
Hier is het nogal drassig.
Natte voeten dus.
Houten paden
Parallel aan het Oudemolense diep rennen we weer over een houtwal. Een technisch en uitdagend stuk van de route, maar ook erg fraai met houten paden en bruggetjes.
Houten paadjes.
Bruggetje.
Gasterse Duinen
Na ruim 15 kilometer bereiken we de Gasterse Duinen. Ook alweer zo’n prachtige vlakte. We lopen onder meer langs hunebed D10 en treffen een groepje Schotse hooglanders. Selfie!
De Gasterse duinen.
De Gasterse duinen.
Hunebed D10 (Gasteren).
Selfie met de Loopgroep Drenthe.
Natte voeten deel 2
Net nu onze voeten weer een beetje zijn opgedroogd, worden we na zo’n 18 kilometer door een ondergelopen grasveld gestuurd. Het water komt tot boven de enkels.
Zeegse
Langs het kronkelige Anloërdiepje zetten we koers naar Zeegse. We rennen uiteraard door de fraaie Zeegser Duinen en na een stukje over de mtb-route belanden we aan de westkant van Zuidlaren. We zijn op de helft!
Langs het Anloërdiepje.
Bruggetje.
De Zeegser Duinen.
Vijftig Bunder
Via het Hulseboschgat en de Tienelsweg belanden we in natuurgebied de Vijftig Bunder en het Noordlaarderbos. Vooral in het eerstgenoemd gebied heeft onze navigatie soms even moeite met het vinden van het het juiste pad, maar het lukt.
De Vijftig Bunder.
Appelbergen
Na Noordlaren belanden we bij Appelbergen. Hier rennen we een stuk door het fraaie bos en passeren het oorlogsmonument. In de Tweede Wereldoorlog fusilleerden en begroeven de Duitsers 34 mensen in het omringende veenmoeras. Van de 34 slachtoffers zijn er 15 nooit teruggevonden, ondanks diverse zoekpogingen.
Het oorlogsmonument bij Appelbergen.
Haren
We lopen langs de westkant van Glimmen en bereiken na ruim 40 kilometer De Eshof. De route voert over de oude begraafplaats. Bovendien kunnen we hier wat extra water tappen.
Begraafplaats De Eshof in Haren.
Vlonderpad
Aan de noordkant van Haren belanden we in het archeologisch wandelpark De Vork. Hier zie je overblijfselen uit de prehistorie en niet onbelangrijk: er ligt een tof vlonderpad. Ideaal om overheen te rennen.
Archeologisch wandelpark De Vork bij Haren-Noord.
Met een fraai vlonderpad.
Yesse
Via de Marinus Bolhuistunnel, een oversteekplaats voor koeien onder het spoor door, belanden we in Essen. Hier stond ooit het cisterciënzer vrouwenklooster Yesse (1215-1594), dat een bijzondere status als bedevaartsoord verwierf. Hier zouden zich mirakels hebben voltrokken, zoals een kaars die niet wilde doven en een bewegend Mariabeeld. Ondanks deze wonderlijke zaken raakte het klooster aan het eind zestiende eeuw in verval. Nu resten nog slechts vage contouren in het landschap.
Laag tunneltje.
Het voormalige klooster Yesse in Essen.
Welcome to Grunn
Na een tocht van bijna zes uur rennen we langs het straatkunstwerkje ‘Welcome to Grunn’ en bereiken we eindstation Groningen. Nu hoeven we nog maar een ding te doen: een finishselfie met de stationsklok, want zonder dat beeld is deze tocht niet compleet.
Welcome to Grunn!
Finishselfie met de stationsklok.
