Parcourswijzigingen

Natuurlijk doe ik dit jaar weer mee aan RUNFORESTRUN in Gasselte. De omgeving van ’t Gasselterveld ken ik goed, maar meestal leer ik bij deze trailrun toch weer nieuwe paadjes kennen. Dit keer is de route zelfs behoorlijk op de schop gegaan ten opzichte van eerdere jaren. Zo passeren we de beruchte zandheuvels langs het water al na zo’n twintig kilometer en niet pas op het eind. Maar zoals gebruikelijk zorgt organisator Winfried natuurlijk wel weer voor een pittige uitsmijter.
De weersomstandigheden zijn in ieder geval gunstig. Was het de afgelopen twee edities nog tropisch warm, nu is het gelukkig een stuk koeler.

Appeltaart

Rond half tien arriveer ik bij ’t Nije Hemelriek en tref daar Edgar, Bas en Arnold. Geen toeval, want ik heb ze uitgenodigd om even langs te komen bij onze stacaravan. Eenmaal in het bezit van onze startnummers wandelen we naar de camping en laten ons de koffie met appeltaart goed smaken.

Bekende gezichten

Een half uurtje later wandelen we terug naar ’t Nije Hemelriek, waar het inmiddels een stuk drukker is. We treffen hunebedhoppers Erik en Jack, oud-collega Niels, Bas en Adriana en een flink gezelschap van Loopgroep gRunn, waar ik sinds dit jaar lid van ben. Altijd leuk om bekenden te treffen.

Haasten

Ik moet me een beetje haasten, want de 43 km staat op het punt van beginnen. Zodra de streepjescode op onze startnummers is gescand zetten we koers naar het strand. We zijn onderweg!

Gasselter Dennen

Vrijwel meteen loop ik naast Wouter en de komende kilometers trekken we samen op. Al kletsend rennen we langs het water en door de Gasselter Dennen, het oudste stukje bos in de omgeving. Ik raak ook aan de praat met Steven, die ik na zijn blessure gelukkig weer steeds vaker tegenkom bij de langere loopjes in het noorden.

Noordlus

Bij de routesplitsing na zo’n drie kilometer slaan we linksaf en werken de noordlus van het parcours voor de verandering eens rechtsom af. In voorgaande jaren liepen we dit deel altijd linksom, maar ik sla er verder geen acht op. De route is immers aangepast en bovendien hangen de lintjes goed. Dit zal dus wel de bedoeling zijn.
We rennen door prachtige heidevelden en verderop staat de gele brem uitbundig in bloei. Ik klets wat met Jelger, die ik ken van Strava en nu eens in levende lijve tegenkom. Verderop word ik ingehaald door Lút, waarmee ik twee weken geleden nog naar de Lauwersmeer Marathon afreisde.

Meertje

Na zo’n tien kilometer bereiken we de eerste verzorgingspost. Even bijtanken. Samen met Wouter loop ik verder naar zandgat Homan Free. Over de singletracks van de MTB-route en het strand rennen we om het meertje heen. Een mooi en uitdagend deel van het parcours.

Hergroepering

Door het bos rennen we terug naar de Gasselter Dennen, maar ineens komt een groepje 43-kilometerlopers ons tegemoet. “We gaan de verkeerde kant op,” zeggen ze. Inderdaad, op dit traject zijn we al eerder geweest.
We pakken even de digitale kaart erbij. Doordat de noordelijke lus per ongeluk in de verkeerde richting blijkt te zijn uitgezet, staan we nu bij een verkeerde kruising. We moeten naar een bospad verderop. Door de verwarring en het korte oponthoud rennen we ineens weer met een groep van zo’n twintig lopers bij elkaar.
Terug op de goede route lopen we verder tussen de varens. Hier raak ik aan de praat met Hans, die ik ken van Instagram. Hij vertelt onder meer dat hij komende week gaat hardlopen in Noorwegen. Tof!

Zandheuvels

Verderop bereiken we de zandheuvels. Als eerste bedwingen we de Neverest. Met minder kilometers in de benen verloopt de beklimming een stuk soepeler dan vorig jaar. We lopen verder langs het water en slaan de middelste heuvel over. De derde heuvel pakken we wel weer mee. Via een pas aangelegde afdaling belanden we na zo’n twintig kilometer bij de tweede verzorgingspost.

Drouwenerveld

Door het bos en langs natuurcamping Borger gaan we op weg naar Drouwenerveld. Een prachtig uitgestrekt heidereservaat met een smal wandelpad in het midden. Uiteraard bezoeken we ook het fraaie Lunsveen.

Met z’n drieën

Inmiddels loop ik al een tijdje op met Jelger. Even later sluit ook Annie aan. Zij is ook een fervent trailrunner, dus we hebben met z’n drieën genoeg om over te kletsen. Tot de finish blijven we uiteindelijk bij elkaar.
We doorkruisen het Watermolenveen en bij de derde verzorgingspost tanken we even rustig bij. Ook Steven en Adriana treffen we even later bij deze verzorgingspost.

Mulle paden

Met Jelger en Annie ren ik verder door het bos. De meeste paden zijn goed te belopen, maar we treffen ook erg mulle paden. In beweging blijven kost hier een hoop kracht, maar ons groepje van drie blijft bij elkaar. Langzaam maar zeker vliegen de kilometers voorbij en na ruim veertig kilometer zijn we weer terug bij ’t Gasselterveld.

Natte voeten

Hier heeft Winfried een verrassing voor ons in petto. We dalen af naar de oever en steken het water over via twee wankele balken. Hier denk ik nog dat we vandaag droge voeten zullen houden, maar verderop loopt de route dwars door het water. Met natte schoenen rennen we door het mulle zand verder.

Wandelpad

De route voert langs de oostkant van het meer, over het nieuwe wandelpad dat hier vorig jaar is aangelegd. Ook hier hebben we een prachtig uitzicht over het meer.

Klauterpartij

Er volgt nóg een verrassing, want we krijgen een gemene klim voor de kiezen. Het is lastig klimmen op de steile helling, maar gelukkig staan her en der wat boompjes voor houvast. Na deze lastige klauterpartij is het niet ver meer.

Onthaal

Langs het strand van ’t Nije Hemelriek bereiken we de streep en worden persoonlijk onthaald door Winfried. Even bijkomen bij de verzorgingspost en dan snel onder de douche.

Ik kijk zeer tevreden terug op deze editie. Sowieso heb ik het hele stuk lekker gelopen, terwijl ik bij de afgelopen twee tropische edities op het eind behoorlijk stuk ging. Het kletsen met oude en nieuwe bekenden zorgde er ook voor dat de kilometers voorbijvlogen. Daarnaast zijn de (deels onbedoelde 😉 ) parcourswijzigingen wat mij betreft verbeteringen. Tot volgend jaar!