Tough Guy

Eindelijk is het zover: Gerwin en ik gaan naar Tough Guy, de eerste obstacle run van Europa en nog steeds een van de zwaarste, vooral vanwege de kou. Eigenlijk zouden we met drie man meedoen, maar Alexander is tijdens onze generale repetitie bij Mud Masters geblesseerd geraakt aan zijn knie en heeft daar nog steeds last van. Zuur voor hem, zeker omdat hij de initiator van dit plan is. Uitstel is echter geen afstel, want het plan om een keer met z’n drieën mee te doen blijft gewoon staan.

Vroeg vliegen

Zaterdagmorgen rijden we in alle vroegte naar Schiphol. We hebben expres gekozen voor een vroege vlucht, want dan kunnen we ’s middags alvast ons startnummer ophalen. Bovendien spelen de Wolverhampton Wanderers een thuiswedstrijd, dus we pikken dit weekend ook nog een potje voetbal mee. De reis verloopt voorspoedig en tegen 10.30 uur landen we in Birmingham. Daar pakken we de trein naar Wolverhampton, waar we tegen het middaguur arriveren. We checken in bij ons hotel, maar we zijn te vroeg en onze kamer is nog niet gereed. Geen probleem, we laten onze tassen achter bij de balie en pakken een taxi naar South Perton Farm, het domein van Tough Guy.

Parcours verkennen

Het landgoed is eigendom van Billy Wilson, beter bekend onder zijn pseudoniem Mr. Mouse, de bedenker van Tough Guy. Hij runt hier een asiel voor verwaarloosde dieren. Met het organiseren van evenementen zoals Tough Guy zamelt hij geld in om de beesten te verzorgen. Op het terrein zijn de voorbereidingen voor het evenement al in volle gang. Snackkarren worden op hun plaats gezet, merchandisekraampjes worden ingericht en bij de afhaalbalie staan deelnemers in de rij om hun startbewijs op te halen.

Death Warrant

Ook wij melden ons bij de balie, tekenen de Death Warrant dat we op eigen risico meedoen en kunnen verderop een katoenen t-shirt kiezen in de kleuren knaloranje, neongroen of spierwit. Die laatste dan maar. Buiten verkennen we alvast het parcours. We lopen langs de krakkemikkige paardenstallen, die morgen dienst zullen doen als kleedkamer. Verderop staan imposante houten constructies. Dat wordt nog wat morgen.

Wolverhampton

Na een korte tussenstop in ons hotel vertrekken we te voet naar het centrum van Wolverhampton, dat helaas nauwelijks de moeite van het bezichtigen waard is. Rondslenteren in een onbekende stad is natuurlijk leuk, maar in dit geval hoeft dat niet lang te duren. Een stedentrip met als doel je onder te dompelen in de fraaie architectuur en cultuur van Wolverhampton zou ik je in ieder geval met klem afraden. St. Peter’s Collegiate Church is absoluut een bijzonder bouwwerk, maar daarmee heb je ook meteen de helft van de highlights gezien.

The Wolves

Het andere hoogtepunt is uiteraard Molineux Stadium, thuishaven van de plaatselijke voetbaltrots Wolverhampton Wanderers, waarvoor John de Wolf ooit nog uitkwam. Nomen est omen. The Wolves spelen vandaag tegen Bristol City, een affiche in League One. Voorafgaand aan het duel is er een applausminuut voor Wolves-legende Bert Williams, die een week eerder is overleden. Indrukwekkend. De wedstrijd zelf is erg amusant. Beide partijen hebben er wel zin in en het tempo ligt hoog. Uiteindelijk staat er 3-1 op de borden en keert het thuispubliek met een goed gevoel terug naar huis.

Italiaan

Wij gaan op zoek naar een restaurant, want het is inmiddels etenstijd. Bij de plaatselijke Italiaan is het al gezellig druk. Helaas herkent de eigenaar deze aspirant Tough Guys meteen en dirigeert ons naar de verder lege bovenverdieping. Gezellig hoor. Nou ja, een flinke portie pasta dan maar, want we zullen de energie morgen nodig hebben. Het eten smaakt prima en anderhalf uur later lopen terug naar het hotel. In de hotelbar zitten meer modderliefhebbers. Ons hotel is kennelijk populair bij deelnemers aan Tough Guy, zoals onderstaand verzoek van de hoteleigenaar ook al deed vermoeden.

Stallen

De volgende dag beginnen we uiteraard met een stevig Full English Breakfast en kleden ons aan voor de run. We bestellen een taxi naar ons speelterrein, waar het inmiddels een drukte van belang is. Er staan lange rijen voor de inschrijving, maar gelukkig hebben wij ons startnummer al. In de stallen (!), waar normaal de paarden staan, laten we onze tassen met warme kleding achter en begeven ons naar de start.

Nederlanders

Of het nu door ons Team Dutch Mud Men-shirt komt of niet, Nederlanders herkennen elkaar overal, dus we maken onderweg met diverse landgenoten even een praatje, waaronder een van de organisatoren van Strong Viking. Veel Nederlanders zijn er overigens niet, zeker niet vergeleken met het contingent Duitsers, dat is neerstreken op de South Perton Farm.

Wetnecks

Onze startgroep Wetnecks moet eerst nog een kwartiertje wachten op de eerste golf deelnemers, maar dan stormen we zelf de heuvel af, terwijl er rookbommen en vuurpijlen worden afgestoken. Gaaf! Tough Guy begint met een flink stuk rennen over heuvels en door sloten (The Country Miles), waarna de meeste obstakels staan opgesteld in The Killing Fields.

Blubber

De eerste drie kilometer rennen we door de blubber en krijgen een paar houten balken voor onze kiezen, waarna we op Rabbit Hill heuvelopwaarts onder netten doorklimmen, om vervolgens weer van de heuvel af te glijden. Na zo’n vijf kilometer bereiken we The Slalom, een heuvel die we vele malen op en af moeten. Slopende hoogtemeters!

IJskoud

Inmiddels heeft Gerwin behoorlijk last van kramp, maar je bent een Tough Guy of je bent het niet, dus hij gaat gewoon door. In Big Bear Wood klimmen we over houten obstakels en waden door ijskoud water. Dat laatste doen we even verderop ook bij Gurkha Grand National en bij de Water Slalom moeten we zo’n twintig keer een ijskoude sloot in en uit. Nu zijn we in elk geval flink nat en koud.

The Killing Fields

Met het beklimmen van The Tiger, twee gigantische houten constructies van zo’n tien meter hoog, betreden we The Killing Fields. Tussen de twee klimobjecten is een strook met elektrische kabels. Uitkijken dus dat je geen schok krijgt. Bij Gallipoli Beach bibberen we een paar honderd meter door ijskoud water tot heuphoogte, waarna we bij Chataway Chase nog over een aantal houten balken klimmen. Daarna begint een aaneenschakeling van obstakels.

In The Killing Fields worden we flink op de proef gesteld met obstakels als:

Colditz Walls	Drie muren van horizontale boomstammen.
Behemoth	Hoge houten platformen, die met touwen zijn verbonden.
Battle of the Somme	Loopgraven gevuld met water.
Tyre Crawl	Tunnels gemaakt van banden.
Fiery Holes	Enkele modderige sloten met daarnaast brandende strobalen.
Dead Leg Swamp	Modder tot kniehoogte.
Underground Interrogation Pits	Tunnel met hangende stukken hout en elektrische draden.
Vietcong Tunnels	Lange, krappe tunnels van rioolbuizen.
Skywalk Paradise Climb	Tien meter hoge houten constructie met netten.
Water Tunnel	Vijf keer kopje onder in ijskoud water.
Brandenburg Wall	Tien meter hoge houten constructie met netten.
Death Plunge	Vanaf een plank spring je het water in.
Dragon Pools	Via twee touwen naar de overkant van het water.
Stalag Escape	Tijgeren door de modder onder prikkeldraad door.
Tyre Torture	Pad van autobanden.
Viagra Falls	Modderige heuvel en glijbaan onder elektrische draden door.

Brain Freeze

Verreweg het vervelendste obstakel is de Water Tunnel. Het ziet er simpel uit om onder vier boomstammen door te zwemmen, maar het is extreem vervelend om dat in ijskoud water te doen. Ken je die plotselinge hoofdpijn als je een ijskoud drankje te snel opdrinkt? Nou, dat dus, de zogenaamde brain freeze.
Vóór mij besluit iemand de boomstammen steeds langzaam één-voor-één te nemen en dan even te wachten tot de volgende duik, maar daardoor wordt deze hindernis alleen maar vervelender. Ik duik dus kopje onder, kom boven en duik meteen weer kopje onder, totdat ik alle boomstammen heb gehad. En dan snel het koude water uit! Op dit moment ben ik erg blij met mijn muts, die mijn hoofd nog een beetje warm houdt.

‘Congratulations, you’re a Tough Guy!’

Na bijna drie uur en drie kwartier bereiken Gerwin en ik de finish. Een dame met microfoon feliciteert ons met onze prestatie: ‘Congratulations, you’re a Tough Guy!‘ Iets verderop ontvangen we de medaille van deze 2014-editie, die in het tegen staat van het Year of the Great War Horse. Het relikwie is echt spuuglelijk, maar past wel prima bij de setting en bovendien zijn er nu mooie herinneringen aan verbonden. We hebben het gehaald!

Rillen

Ik ril echter enorm en moet nu snel opwarmen. Helaas staat er een flinke rij voor de drinkpost met warme dranken, waardoor ik eventjes geen zin heb in een vrolijke nabeschouwing. Na zo’n tien minuten wachten krijgen we dan een kop warme chocolademelk. Eindelijk! Daarna meteen door naar de ‘douches’. De straaltjes uit de buizen aan het plafond zijn lauw, maar dat voelt onder de huidige omstandigheden lekker warm aan. We spoelen ons af, doen onze vieze outfit uit en trekken snel droge kleren aan. Dat voelt al een stuk beter!

Pubfood

Met twee andere deelnemers delen we een taxi terug naar ons hotel. Na een écht warme douche sluiten we de dag af uiteindelijk in de pub, met wat biertjes en wat pubfood. Dat gaat er wel in. Na een goede nachtrust verloopt de terugreis naar Nederland wederom voorspoedig en maandagmiddag zijn we weer thuis. Met spierpijn, maar ook met een prachtige ervaring in de benen. En gelukkig hebben we de videobeelden nog:

Op rapport