Zo vader, zo zoon

In maart van dit jaar hangen er donkere wolken boven de KardingeRun. Omdat het uitzetten van een uitdagend parcours steeds lastiger wordt trekt de organisatie na acht jaargangen de stekker eruit. Gelukkig neemt de enthousiaste Esther de obstakelloop over en komt er toch een negende editie. Samen met mijn zoon Jesper duik ik op zondagmorgen de modder in bij de FamilieRun.

Gearriveerd in Kardinge.

Thuiswedstrijd

Voor ons betekent het een thuiswedstrijd, want het parcours ligt op zo’n anderhalve kilometer van ons huis. We fietsen naar Kardinge en leveren onze tas in. Dan lopen we door naar het startvak en sluiten aan in de rij voor het eerste obstakel: de Power Tower. Eigenlijk best handig, want op die manier wordt het deelnemersveld meteen al uit elkaar getrokken. Bij het volgende obstakel de Chicken Frame hoeven we al niet meer op onze voorgangers te wachten.

De Power Tower.

Chicken Frame.

Klimmen

Langs de oevers van het Zilvermeer rennen we naar de Kluiverboom. Daar klimmen we bij de Rope Climb in een touw, springen over een sloot en klimmen over een evenwichtsbalk weer terug. Vervolgens bestormen we de Quarter Pipe. Dat is een tof obstakel.

Langs de oevers van het Zilvermeer.

Rope Climb.

Rope Climb.

Modder

Tijd om vies te worden. Over een modderig pad bereiken we een modderige sloot en waden erdoorheen. Best een spannend obstakel voor kinderen, want de sloot is relatief diep en er is weinig houvast. Verderop klimmen we over twee Walls en klauteren acht meter bij de Monkey Bars. Na de Trenches zit ook ons gezicht helemaal onder de modderspetters.

Door de Trenches.

Door de Trenches.

We zitten al aardig onder de modder.

Kardingebult

Aan de voet van de Kardingebult is het wederom klauteren bij de Monkey Town. Daarna beklimmen we uiteraard de heuvel en eenmaal weer beneden wurmen we ons over een hoge Wall en de Wip-Wap.

Wall.

Wip-Wap.

Finale

Dan is het tijd voor de grande finale: de Slide. Eerst waden we door de waterbak voordat we de glijbaan zelf kunnen beklimmen. We gaan er eens goed voor zitten en laten ons in het koude water vallen. Een mooie afsluiter.

Door de bak met water.

Kleurrijke medaille

Na de streep ontvangen we onze kleurrijke medaille, maken even een finishfoto en kleden ons dan snel om. Jesper heeft het namelijk flink koud gekregen. Eenmaal thuis leggen we onze natte kleren te drogen in de tuin en nemen een warme douche. Deze FamilieRun was een prachtig begin van de zondag. Tot volgend jaar! Dan gaat m’n dochter ook mee.

De medailles.

We survived the KardingeRun!