13

De 50e editie van de RUN in Winschoten is voor mij de laatste test voor de Spartathlon. Het plan is om een comfortabel tempo te lopen, dat toch snel genoeg is om straks in Griekenland uit de buurt van de cut-offs te blijven. Ik probeer de eerste vijf rondjes elk rond de 58 minuten te rennen. Na acht rondjes mik ik op een doorkomsttijd van 8.30 uur en een eindtijd van rond de 11 uur.

Jubileumeditie.

Uitproberen

Natuurlijk heeft de RUN een ander parcours en andere omstandigheden dan de Spartathlon, maar juist in de gecontroleerde setting van ‘rondjes rennen’ kun je prima dingetjes uitproberen. Voeding bijvoorbeeld: ik kocht knijpfruitjes (een tip van Wilma Dierx, ik bedoel maar) en kreeg onlangs nog wat andere gels dan ik normaal gebruik. Hoe bevallen die? Ook mijn schoenen kunnen nog wel een lange afstand gebruiken voordat ik ze (hopelijk) loslaat op de Sangaspas. En ik gebruik weer eens een startnummerband. Die schijnt in Griekenland wel handig te zijn als je twee startnummers moet dragen, maar vind ik zo’n ding zelf ook handig?

Onmisbare ultratools: een bolderkar.

Naar Winschoten

Het is vroeg pissen, want ik moet voor 7.45 uur m’n voeding inleveren voor mogelijke controle. Als je het mij vraagt is dit een zinloze procedure, maar het hoort er kennelijk bij. Ik doe wederom mee aan het Nederlands Kampioenschap, want waarom ook niet? Dat houdt wel in dat ik onderweg geen telefoon mag meenemen. Minder foto’s dan gebruikelijk dus in dit verslag. 😉

In de sporthal.

Startnummer 13

In de sporthal haal ik ook m’n startnummer op: 13. Lút vertelt dat wielrenners nummertje 13 ondersteboven opspelden om ongeluk af te wenden. Dat lijkt mij voor het ultralopen eveneens een prima gebruik. Mijn startnummer hangt vandaag op de kop.

Opbouwen

Nadat de formaliteiten zijn afgerond rij ik mijn bolderkarretje naar het park om de verzorgingspost in te richten. Tamara maakt ook gebruik van mijn tafeltje. Als de voeding in het park arriveert kunnen we alles op z’n plek leggen.

Verzorgingspost opbouwen in het park.

Opbouwen met Tamara.

De eerste helft

Om 8.45 uur moet ik weer in de sporthal zijn voor de callroom-procedure. Alle deelnemers aan het NK lopen gezamenlijk naar het startvak. Om stipt 9 uur klinkt het startschot. In de eerste ronde is het aftasten. Ik trap wel op de rem, maar volgens mijn beoogde schema start ik toch nog te snel: 56 minuten. De rondjes erna zitten wel strak op de 58 minuten. Na 50 kilometer noteer ik 4:51 uur. Prima!

Lopen met een glimlach. (foto: Hans Spieker)

De tweede helft

Zoals wel vaker bij lange afstanden komt er toch een kinkje in de kabel. Na zo’n 55 kilometer krijg ik last van maagkrampen en dat loopt niet zo lekker. Ik heb wandelpauzes nodig om mijn maag te kalmeren. Over het tijdverlies maak ik me niet druk, maar toch kruipt er na verloop van tijd een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat deze fysieke ellende niet te lang moet duren. Ik ben hier ook weer niet gekomen om te diep in de reserves te tasten. Een finish in Winschoten is mooi meegenomen, maar het hoofddoel is over twee weken.
Zoals wel vaker bij lange afstanden verdwijnt de ellende weer. Rond de 70 kilometer voel ik me weer jofel en dan hoef ik nog maar drie rondjes. Die gaan inmiddels in 70 minuten per stuk, maar dat is goed genoeg. In de slotronde bedank ik alle vrijwilligers en toeschouwers (maar alleen als ze applaudisseren natuurlijk 😉).
Met een glimlach kom ik over de streep in 10 uur en 42 minuten. Dat is maar tien minuten boven m’n Winschoten-PR. Kon minder!

De medaille is binnen!

Goed gevoel

Een prima generale waaraan ik een goed gevoel overhoud. Met de benen zit het goed. Ik ben achteraf ook blij met de maagproblemen, want dat soort fysieke en mentale dips kom ik bij de Spartathlon geheid ook tegen. De startnummerband en de knijpfruitjes gaan mee naar Griekenland, maar de gels? Ik heb er niet eentje gehad! Ook dat is waardevolle info. Kennelijk moet ik mij helemaal niet druk maken om gelletjes.

Oja, bij het Nederlands Kampioenschap eindig ik uiteindelijk op plek 13. Toeval? Ik denk van niet.