Neverest

De bossen bij Gasselte ken ik vrij goed. Per jaar loop ik daar honderden kilometers vanaf onze stacaravan in de buurt van zwemplas ’t Nije Hemelriek. Eigenlijk is RUNFORESTRUN vandaag dus een thuiswedstrijd. Maar toch ook weer niet, want ik kom op plekken waar ik nog nooit eerder ben geweest.

Bekenden

Rond half tien wandel ik vanaf onze stacaravan naar restaurant ’t Nije Hemelriek om mijn startnummer op te halen. Ik doe vandaag mee aan de langste afstand van 43 kilometer. Al snel kom ik een diverse bekenden tegen. Op de parkeerplaats tref ik collega Edgar. Terwijl we even bijpraten komen Robert Jan en Andrina aangelopen en iets later komt ook Liset aangereden. Bij het restaurant tref ik Martijn, Jaap en asfaltjunkie Menno, die aan zijn tweede trailrun in drie jaar begint.

Bandje

Ik haal mijn startnummer op en koop een bandje bij de jongens van vv Gieten D1. In ruil voor een donatie voor de Samenloop voor Hoop Gieten moedigen zij de lopers aan op de Neverest, een heuvel bij de zandwinplas. Onlangs is daar een houten trap aangelegd, die financieel mogelijk is gemaakt door de deelnemers aan RUNFORESTRUN.

Lekkere start

Na een half uurtje relaxen op het terras is het tijd om naar de start te gaan. Bij het startvak tref ik Bas en Adriana. Zij lopen vandaag ook de langste afstand. Om half elf worden we ‘weggeschoten’ door organisator Winfried en beginnen we met een rondje door het mulle zand rondom de zwemplas. Aan de overkant beklimmen we het eerste hellinkje. Een lekkere start.

Greppel

Na een kilometer steken we de Rendierjagerweg over en slaan linksaf. We steken een diepe greppel over en lopen door het bos richting Gieten. Na zo’n zes kilometer bereiken we zandgat Homan Free en rennen over de singletracks van de MTB-route naar de eerste verzorgingspost.

Trappetje

Verderop volgen we wederom een deel van de MTB-route en draaien om het Sekmeer heen. Na zo’n dertien kilometer maken we een uitstapje door de weilanden bij Reebroek en Zondagsbroek. In dit stroomgebied van het Anderse Diep klimmen we vier keer over het schrikdraad heen met speciale trappetjes. Tussendoor steken we ook nog het Anderse Diep over. Zonder brug, maar het lukt gelukkig met droge voeten.

Ruig

Bij de tweede verzorgingspost na zo’n zeventien kilometer halen Bas en Adriana mij bij en tot de volgende verzorgingspost lopen we met z’n drieën. Na ongeveer twintig kilometer volgt een ruig stuk van de route. We rennen over zeer smalle paadjes dwars door hoog gras, struiken en boompjes en dat valt soms niet mee. Zo weet RUNFORESTRUN steeds weer te verrassen, want op deze paadjes zou je op eigen houtje niet snel belanden.

Grazen

Verderop bereiken we bij het Lunsveen een begrazingsgebied. Eerst treffen we een kudde schapen en verderop staan enkele Schotse hooglanders. Kennelijk raken de dieren in paniek van de rondvliegende drone of de stoet hardlopers, want ineens beginnen ze te rennen. Eventjes voorzichtig nu, want te grazen genomen worden door een Schotse hooglander is ook weer zoiets. 🙂

Hunebed

We lopen verder door het bos en krijgen hier en daar wat obstakels voor de kiezen. Na zo’n 26 kilometer lopen we nabij Borger langs hunebed D26, want we zijn natuurlijk in Drenthe. Verderop doorkruisen we het Watermolenveen en kunnen dan even op adem komen bij de derde verzorgingspost. Ik drink een beker cola, gris een handje winegums mee en ga weer op pad.

Terug op bekend terrein

De komende kilometers slingeren we over brede en smalle paadjes door het bos. Inmiddels ben ik weer op bekend terrein, want hier loop ik zelf ook geregeld mijn rondjes. Toch ben ik na 34 kilometer eventjes de weg kwijt, want kennelijk heb ik ergens een lintje gemist. Even een stukje terug en op zoek naar het juiste pad.

Zandwinplas

Inmiddels is bij mij het beste er wel vanaf en wandel ik af en toe een stukje. Gelukkig bereiken we na zo’n 39 kilometer de voormalige zandwinplas. Het gebied rondom de plas is sowieso mooi, maar de bloeiende brem maakt het uitzicht nóg mooier. Hier word ik ingehaald door Martijn en we lopen een stukje samen op.

Naar de top van de Neverest

Het laatste stuk is bepaald geen makkie, want we beklimmen maar liefst drie venijnige heuveltjes. De eerste twee heuveltjes ken ik wel van mijn trainingsrondjes over de MTB-route. Bovenop de Neverest ben ik echter nog nooit geweest. Mooi dat deze heuvel nu ook toegankelijk is gemaakt. Het is een lastige klim naar boven, maar gelukkig worden we enthousiast aangemoedigd door het elftal van vv Gieten D1.

Afslagje gemist

Na de afdaling over de nieuwe houten trap lopen we om de zandwinplas heen. Net als de lopers voor en achter mij sla ik aan het eind van het pad rechtsaf naar de finish, maar kennelijk hebben we een afslagje gemist. Het was hier namelijk de bedoeling om nog een lusje over een ‘onbegaanbaar’ pad te lopen, maar die uitdaging gaat helaas aan onze neus voorbij. Nou ja, af en toe verkeerd lopen hoort ook bij een trailrun. 🙂

Moe maar voldaan

Via het strand en de hekken bij de zandwinplas, die in deze hoek geschikt wordt gemaakt als zwemwater, lopen we door naar ’t Nije Hemelriek. Daar word ik enthousiast begroet door mijn vrouw, kinderen en ‘tante’ Rika. Ik doe een high five met mijn kinderen en ren dan naar de streep. Na bijna 4,5 uur ben ik binnen. Moe maar voldaan, want het was weer een schitterende tocht, zoals we gewend zijn van RUNFORESTRUN. Ik heb enorm genoten van de omgeving, van het parcours en van de deelnemers. Organisatie en vrijwilligers, bedankt!

Aftermovie

Noah Kingmans maakte de officiële aftermovie van dit evenement: