Doorgaand verkeer gestremd

Bij de vorige editie van de Dinah Might Ultra Run werd ik aangenaam verrast door de gevarieerde route. De Noordoostpolder op zijn best. Geen wonder dus dat ik me in januari weer aanmeld. Dit keer belooft de weerverwachting veel goeds.

Dinah Might

Eerst even de historie. Deze ultraloop ontleent zijn naam aan de Amerikaanse B-17-bommenwerper Dinah Might. Op de terugweg van een bombardement op Braunschweig op 10 februari 1944 wordt het toestel aangevallen door Duitse jachtvliegtuigen. In de blubber van de pas drooggevallen Noordoostpolder maakt de Dinah Might een succesvolle noodlanding. De voltallige tienkoppige bemanning overleeft het incident, maar wordt wel krijgsgevangen genomen.
Het vliegtuigwrak blijft vier jaar in de Noordoostpolder liggen en groeit uit tot een ware attractie. Door het bezoek van de vele nieuwsgierige polderbewoners vormt zich langs de sloot een pad. Dat pad blijft ook na 1948 in gebruik en krijgt in 2015 een naam: het Dinah Mightpad.

Naar Nagele

Het is vroeg opstaan, want we starten om 7.30 uur. Dat betekent dat Lút en ik om 5.45 uur in de auto stappen voor de rit naar de Noordoostpolder. In Nagele worden we met koffie verwelkomd door organisator Johan en treffen we de andere deelnemers. Veel bekenden en opvallend veel ultralopers uit het noorden van het land.

Schokland

Na de briefing van Johan gaan we op pad. Al snel loop ik samen met Lút en Peter. Ons drietal blijft ongeveer veertig kilometer bij elkaar.
Na twee kilometer bereiken we de noordpunt van het voormalige eiland Schokland. UNESCO Werelderfgoed! Via de haven met de lichtwachterswoning, het Schokkerbos met de Gesteententuin en Museum Schokland zien we op de zuidpunt de resten van de Kerk van Ens.

Bietenbrug

Na twaalf kilometer bereiken we de dijk langs het Ketelmeer. Nu rennen we in oostelijke richting naar de Ramspolbrug. Ooit lag hier de Bietenbrug, die met een fraai infopaneel tot leven is gewekt.

VP1

Naast de voormalige Bietenbrug heeft Johan de eerste verzorgingspost ingericht. Eventjes bijtanken. Ik pak wat ontbijtkoek mee voor onderweg en wandel al snel weer verder.

Polderweg

Nu volgt een lang recht stuk van bijna acht kilometer over de kaarsrechte Zwartemeerweg. Ooit stond in dit rimpelloze polderlandschap Kamp Zwartemeer. Tussen april en december 1945 was het in gebruik als interneringskamp tijdens de bijzondere rechtspleging na de Tweede Wereldoorlog. Hier zaten verdachten en veroordeelden van collaboratie opgesloten.

Oud-Kraggenburg

Na ruim een kwart van de tocht bereiken we Oud-Kraggenburg, een voormalig kunstmatig schiereiland. Vroeger diende het als vluchtplaats en lichtbaken. Het bevond zich aan het einde van een strekdam, die vanuit Genemuiden zes kilometer de Zuiderzee in liep. Nu is Oud-Kraggenburg een verhoging in het landschap met daarop de monumentale lichtwachterswoning.

Waterloopbos

Via het Kadoelerveld bereiken we na zo’n dertig kilometer het fraaie Waterloopbos. We slingeren langs de voormalige proefopstellingen van waterkeringen en dammen. Heel bijzonder.

VP2

Na zo’n 39 kilometer bereiken we bij Vollenhove de tweede verzorgingspost. Even wat eten en weer verder.

Droge akkers

Lút is er inmiddels vandoor en ook Peter loopt net een tikkie te hard voor mij. Langs de oevers van het Vollenhovermeer verdwijnt hij langzaam uit het zicht. Tussen de droge akkers passeren we de markante lichtopstand van Blokzijl. Vroeger stond dit lichtbaken aan het eind van een drie kilometer lange strekdam, vergelijkbaar met Oud-Kraggenburg. De strekdam en het baken verdwenen bij de inpoldering, maar in 2008 is een replica van de lichtopstand op precies dezelfde plek neergezet.

Blokzijl

Het voormalige Zuiderzeestadje Blokzijl is erg fraai. We zijn op de helft van de tocht en mijn maag protesteert. Even een stukje wandelen maar. Het scheelt dat ook Eddy en Gerik net in Blokzijl zijn. Samen wandelen we de dijk naar Kuinre op en worden bijgehaald door Martijn.

Zuiderzeerally

Die kronkeldijk blijkt te zijn gestremd vanwege de Zuiderzeerally, een autorace over de openbare weg. Uiteraard kunnen we hier de oorspronkelijke route niet volgen. Via weilanden en een boerenerf steken Martijn en ik over naar de Uiterdijkenweg. Die weg loopt parallel aan de dijk en kost ons geen extra meters. Wel is er veel autoverkeer op de weg, dus ontspannen hardlopen is er niet bij.

VP3

Aan het eind van de weg slaan we rechtsaf, want we willen VP3 niet missen. Daar liggen namelijk onze dropbags. Even opfrissen, nieuwe spulletjes in de rugtas en daar gaan we weer.

Kuinderbos

De komende twintig kilometer slingeren we door het fraaie Kuinderbos. We passeren de Kuinderburcht, een reconstructie van deze 12e-eeuwse burcht. Vorig jaar was het in dit bos ploeteren door de modder, maar op de droge padden vliegen de kilometers voorbij. Wel heb ik steeds vaker een wandelpauze nodig, maar het moreel is prima.

VP4

Na 84 kilometer kunnen we weer even bijtanken bij de laatste verzorgingspost. De cola en de banaan gaan er goed in. We maken ons op voor het slotstuk van deze tocht.

Emmeloord

Via de Burchttocht zetten we koers naar de Casteleynsplas. De vorige keer zat dit stuk niet in de route, maar het is absoluut een mooie aanvulling. Bij de golfbaan op een voormalige vuilnisbelt maken we een klimmetje en dalen af naar de Lemstervaart, waar we Eddy en Gerik weer treffen. Even bijkletsen.

Dinah Mightpad

De laatste kilometers voeren over het Dinah Mightpad. Een infopaneel markeert de plek waar ooit de Dinah Might lag.

Finish!

Iets na 20 uur komen Martijn en ik over de streep. We worden onthaald door Johan en ontvangen een fraaie medaille. Plus een warme hap met pasta, soep en pizza. Dat gaat er goed in.
Het was weer een topdag in de Noordoostpolder. Een schitterende tocht in prachtige omstandigheden. Johan, hulptroepen en medelopers, bedankt!