Dinah Might

Vorig jaar deed ik mee aan de Waterloop van organisator Johan. Een superleuke loop en goed georganiseerd. Als Johan dit jaar de Dinah Might Ultra Run weer op de kalender zet, hoef ik dan ook niet lang na te denken. Die afwisselende tocht voert namelijk langs allerlei bezienswaardigheden in de Noordoostpolder en net daarbuiten. Naast de gebruikelijke 50 mijl is er dit keer ook een 100 kilometer. Dat lijkt me wel wat!

Dinah Might

Deze ultraloop ontleent zijn naam aan de Amerikaanse B-17-bommenwerper Dinah Might. Op de terugweg van een bombardement op Braunschweig op 10 februari 1944 wordt het toestel aangevallen door Duitse jachtvliegtuigen. In de blubber van de pas drooggevallen Noordoostpolder maakt de Dinah Might een succesvolle noodlanding. De voltallige tienkoppige bemanning overleeft het incident, maar wordt wel krijgsgevangen genomen.
Het vliegtuigwrak blijft vier jaar in de Noordoostpolder liggen en groeit uit tot een ware attractie. Door het bezoek van de vele nieuwsgierige polderbewoners vormt zich langs de sloot een pad. Dat pad blijft ook na 1948 in gebruik en krijgt in 2015 een naam: het Dinah Mightpad.

Pijntjes

Het is vroeg opstaan, want de start is al om 7.30 uur. Om 5.45 uur zit ik in de auto en drie kwartier later pik ik Lút op in Joure.
Twee weken geleden liepen we allebei de 24hrs Sittard en hebben daar wat pijntjes aan overgehouden. Lút kreeg last van zijn achillespees, terwijl ik sukkelde met blaren onder mijn linkervoet. De pijn is grotendeels weg, maar om herhaling te voorkomen heb ik mijn voeten ingesmeerd met crème. Ook gebruik ik oudere zooltjes en andere sokken.

Koffie staat klaar

Rond 7 uur arriveren we in Nagele. Mooi op tijd en Johan heeft de koffie al klaar. Geleidelijk druppelen de deelnemers zijn erf op. We starten met negen deelnemers aan de 100 km (startnummer 100) en zeven deelnemers aan de 50 mijl (startnummer 50).

Schokland

Al snel loop ik samen met Guido en we blijven een kleine 40 kilometer samen. Binnen een kwartier bereiken we de noordpunt van het voormalige eiland Schokland. UNESCO Werelderfgoed! We zien onder meer de haven met de lichtwachterswoning, de Gesteententuin, Museum Schokland met allerlei gebouwtjes en de resten van de Kerk van Ens.

Ketelmeer

Na twaalf kilometer bereiken we de dijk langs het Ketelmeer en rennen in oostelijke richting naar de Ramspolbrug. Ooit lag hier ook een bietenbrug, die met een fraai infopaneel weer tot leven is gewekt.

VP1

Naast de brug heeft Johan de eerste verzorgingspost ingericht. Eventjes bijtanken. Ik pak wat water en neem een minimarsje mee voor onderweg.

Kaarsrecht

Na de pitstop lopen we bijna acht kilometer verder naar het oosten over de Zwartemeerweg: kaarsrechte wegen en verre uitzichten over een rimpelloos polderlandschap.

Oud-Kraggenburg

Met ruim een kwart van de tocht in de benen bereiken we Oud-Kraggenburg, een voormalig kunstmatig schiereiland. Vroeger diende het als vluchtplaats en lichtbaken. Het bevond zich aan het einde van een strekdam, die vanuit Genemuiden zes kilometer de Zuiderzee in liep. Nu is Oud-Kraggenburg een verhoging in het landschap met daarop de monumentale lichtwachterswoning.

Waterloopbos

Via het Kadoelerveld bereiken we na zo’n dertig kilometer het Waterloopbos. Dat fraaie bos ken ik uiteraard nog van de Waterloop, al lopen we nu een andere route. We slingeren langs de voormalige proefopstellingen van waterkeringen en dammen.

VP2

Na zo’n 39 kilometer bereiken we bij Vollenhove de tweede verzorgingspost. Ik neem een banaan en Guido neemt ook even de tijd om te eten. Al snel begin ik echter af te koelen, omdat het inmiddels flink regent en waait. Daarom dribbel ik alvast verder en tref Guido later wel weer.
Het stuk langs de oevers van het Vollenhovermeer is pittig door de regen en de wind tegen. Ik ben dan ook blij als ik de Blokzijlerweg bereik. De vreugde is echter van korte duur.

Lichtopstand Blokzijl

We slaan namelijk een nogal modderig en glibberig pad op. Hier valt op wegschoenen bijna niet te rennen. Er is wel een goede reden waarom we dit pad nemen. We komen nu langs de lichtopstand van Blokzijl. Vroeger stond dit lichtbaken aan het eind van een drie kilometer lange strekdam, vergelijkbaar met Oud-Kraggenburg. De strekdam en het baken verdwenen bij de inpoldering, maar in 2008 is een replica van de lichtopstand op precies dezelfde plek neergezet.

Zuiderzeestadje

Zoals gezegd is dit een lastig stuk van de tocht. De komende vijf kilometer lopen we veel over gras en klei en dat valt niet mee.
Het voormalige Zuiderzeestadje Blokzijl is erg fraai. Helaas valt mijn bezoek door de regen letterlijk in het water, maar in het zonnetje moet het hier goed toeven zijn. Inmiddels zit de helft van de tocht erop.

Kronkeldijk

Vanuit Blokzijl lopen we twaalf kilometer over een kronkeldijk naar Kuinre. Hier ging ooit de Zuiderzee tekeer en dat is op sommige plekken nog te zien. In 1825 bezweek de Zuiderzeedijk bij Blankenham op zes plaatsen en ontstonden diepe kolken. Langs een van de watertjes staat het fraaie kerkje van Blankenham.

VP3

Net voor Kuinre word ik bijgehaald door Sjirk. Samen lopen we naar derde verzorgingspost bij het Kuinderbos. Wessel en François zitten niet ver achter ons en ook Guido sluit bij de verzorgingspost aan. Met z’n vijven blijven we tot de streep redelijk bij elkaar in de buurt, al vallen er gaandeweg wat gaten. Maar zover is het nog niet.

De Kuinderburcht

De volgende bezienswaardigheid is de Kuinderburcht. Deze eerste burcht van Kuinre werd ergens in de 12e eeuw gebouwd en overleefde de tand des tijds niet. Na de inpoldering van de Noordoostpolder werd het terrein archeologisch onderzocht en werd de burcht deels gereconstrueerd.

Kuinderbos

De 21 kilometer door het Kuinderbos zijn zwaar. Door de regen zijn veel bospaden veranderd in modderbanen en dan zijn wegschoenen toch minder geschikt. Ook maken we her en der wat hoogtemetertjes. Het is zonder meer een fraai deel van de route, maar ik ben ook wel blij als we de vierde verzorgingspost bereiken.

VP4

Ik was een beetje achterop geraakt bij Wessel, Sjirk en François, maar bij VP4 voeg ik me weer bij het drietal. Er is overheerlijke bouillon en de Tucjes gaan er ook wel in.

Burchttocht

Op naar Emmeloord. Grotendeels verhard en de wind min of meer in de rug… wat wil je nog meer? Toch wacht ons na drie kilometer bij de Burchttocht alweer een hobbelig onverhard stuk. Verderop pakken we een stukje golfbaan van Emmeloord mee, wat achteraf niet de bedoeling blijkt te zijn. We vervolgen onze route langs de Lemstervaart en komen stapje voor stapje dichter bij de finish.

Dinah Mightpad

We moesten er 98 kilometer voor rennen, maar eindelijk zijn we dan op het Dinah Mightpad. Ook hier markeert een fraai infopaneel de plek waar ooit de Dinah Might lag.

Warme hap

Rond 20 uur dribbel ik de voortuin van Johan in. Ik ben er! Ik ontvang een fraaie medaille en een warme hap. Dat gaat er wel in. Wessel en Sjirk zitten al te smikkelen. Niet veel later komen ook François en Guido over de streep.

Topdag

Ondanks het matige weer was het een topdag. Leuk gezelschap, een afwisselende route langs allerlei highlights in de Noordoostpolder en de verzorging was formidabel. Johan en hulptroepen, enorm bedankt!