Bootstart

Starten vanaf een veerboot is best uniek. Behalve de Texel Halve Marathon ken ik geen ander loopje waar dat gebeurt. Het bijzondere vertrek draagt bij aan de populariteit van deze eilandloop, die dit jaar binnen drie minuten (!) is uitverkocht. En dat terwijl de inschrijving pas om twaalf uur ’s nachts begint. Gelukkig bemachtigen Arnold, Hans, Robert en ik allemaal een startnummer.

Appeltaart!

De wedstrijddag begint goed, want Arnold serveert appeltaart bij de koffie. Lekker! Daarna gaan we op weg naar Den Helder. Het is stralend weer en de aankomst in de havenstad verloopt vlekkeloos. Geen moeilijk gedoe met parkeren bij de voormalige rijkswerf Willemsoord; we kunnen de auto snel kwijt op de ruime parkeerplaats. Bij het ophalen van de startnummers staat helaas wél een flinke rij. Na twintig minuten hebben we eindelijk ons startbewijs binnen en leveren we onze sporttas in voor vervoer naar het eiland.

Naar de boot

Tijd om naar de boot te gaan. In een grote groep lopen we samen met de andere deelnemers naar de aanlegsteiger. Daar is het een drukte van belang en heerst een opgewonden stemming. De boot is er nog niet, dus we moeten eventjes wachten.

Schulpengat

Terwijl het dweilorkest ‘Zie ginds komt de stoomboot’ inzet, komt de Schulpengat aangevaren. Deze boot gaat binnenkort uit de vaart door de komst van de hypermoderne Texelstroom, maar doet vandaag nog dienst om zestienhonderd hardlopers naar Texel te brengen. Even een groepsfoto en dan aan boord.

Rolluik

Een groot deel van de overtocht zitten we op het bovendek, maar eenmaal in de buurt van het eiland dalen we af naar het parkeerdek. Daar wachten alle hardlopers hoopvol tot het rolluik aan de voorkant opengaat. Een kakofonie van muziek en geroezemoes. En dan klinkt er ineens gejuich, want de eerste zonnestralen schijnen naar binnen. Nu gaan we echt beginnen met onze start vanaf de veerboot. Een bijzonder moment.

Drukte

Over de Pontweg rennen we het eiland op en slaan bij de stoplichten linksaf richting de dijk langs de Mokbaai. Het is vrij druk op het parcours, want zowel de deelnemers aan de tien kilometer als de halve marathon lopen hier nog samen. De meute bepaalt het tempo, maar dat komt mij eigenlijk prima uit, want ik heb de Martini Marathon van afgelopen vrijdag nog in de benen.

Den Hoorn

Langs natuurgebied De Petten gaan op weg naar Den Hoorn, waar na zo’n vier kilometer de splitsing is tussen de twee afstanden. Ik heb Arnold en Robert nog in het vizier, maar Hans zijn we inmiddels kwijt. Hij heeft al een tijdje last van zijn knie en doet het vandaag rustig aan. Eventueel kort hij zijn halve marathon in tot tien kilometer als het niet gaat.

De Dennen

Na Den Hoorn gaan we via de Rommelpot naar de Rozendijk. Vanaf hier lopen we een kilometertje of drie door De Dennen, het Texelse bos. Veel schaduw dus en dat is best wel even lekker met dit warme weer.

Het strand op

Na ruim elf kilometer belanden we in de duinen en gaan bij Paal 15 naar het strand. Door de betonnen platen kunnen we de vloedlijn gemakkelijk bereiken, maar vanaf daar is het strand mul en zwaar. Er is slechts een smalle strook zand waarop we kunnen lopen en het lange lint van lopers probeert de voeten droog te houden. Ik ook, want ik heb nieuwe schoenen aan.

Tempobreker

Anderhalve kilometer verderop verlaten we het strand bij een hoge duin. Door de steile helling en het mulle zand is hardlopen hier onmogelijk en dus wandelen we rustig naar boven. Tot dit punt zijn we nog met z’n drieën, maar na deze tempobreker kan Arnold niet meer volgen. Gek genoeg voel ik me vanaf dit punt juist sterker worden.

Blote voeten

Via de duinen en het bos belanden we op de Randweg. Dit deel van het parcours herken ik nog van twee maanden geleden toen ik op weg was naar de Bos en Duin Zomercross. Halverwege draaien we een kiezelpad op en zien voor ons een loper op blote voeten. Auw.

Gezellig

In buurtschap Westermient na zo’n zeventien kilometer is het gezellig. Er staan veel toeschouwers langs de kant en op het terras van De Worsteltent leeft het publiek eveneens enthousiast mee. Over de Smitsweg en de Westerweg rennen we naar Den Burg. Zoals gezegd voel ik me in de laatste kilometers een stuk beter dan in het begin van de race en dit stuk vliegt voorbij.

Den Burg

Op de Groeneplaats passeren we de streep en ontvangen een medaille. Even bijkomen met drinken en fruit. Nu is het wachten op de twee anderen. Van Hans weten we niet of hij zijn halve marathon heeft ingekort, maar hij staat ons hier ook niet op te wachten…
Na een tijdje komt Arnold over de streep. Hij ging stuk in het laatste deel, maar kwam toevallig twee collega’s tegen en die hebben hem erdoorheen gesleept. Iets later horen we dat Hans wordt omgeroepen door de speaker. Jawel, hij heeft de halve marathon toch mooi uitgelopen!

Op

Eenmaal buiten het lopersgebied halen we ons finishershirt. Vreemd genoeg is maatje M al op, terwijl ik die maat keurig op mijn bonnetje heb staan. Kennelijk wordt er niet heel streng gecontroleerd bij de uitgifte van de shirts. Nou ja, een L dan maar, ook goed. In Sporthal Ons Genoegen nemen we een warme douche en gaan vervolgens op zoek naar een restaurant, want we verlaten het eiland natuurlijk niet zonder een hapje eten.

Eetcafé

We belanden eerst bij eetcafé Cinema, maar daar is de kaart wel érg beperkt. Vandaag geen tosti of patat met een kroket! Bij De Kastanjeboom is de keuze uitgebreider. De plaatselijke hamburger smaakt prima, net als de belegde pannenkoeken. Hoewel: Arnold heeft even een mindere fase en laat zijn pannenkoek vrijwel onaangeroerd.

Texel bedankt!

Met de pendelbus rijden we terug naar de haven en pakken de boot naar het vasteland. Ruim twee uur later zijn we weer thuis. De populariteit van deze loop is zeer begrijpelijk. De unieke start, het fraaie parcours en het enthousiaste publiek zorgen voor een prachtige hardloopdag. Texel bedankt!