Verjaardagstrail

Dat je in Drenthe fantastisch kunt trailrunnen weet ik natuurlijk allang. Bij onze stacaravan in de bossen bij Gasselte loop ik geregeld over onverharde paadjes. Toevallig begon daar in september RUNFORESTRUN, een loopcircuit met diverse trailruns, steeds op een andere locatie in Drenthe. De eerste runs was ik helaas steeds verhinderd, maar meedoen aan dit evenement staat wél bij m’n doelen. Bij de editie Drentsche Aa ben ik er eindelijk bij. Op m’n verjaardag nog wel.

Diepte-interview

De organisatie heeft er werk van gemaakt. Niet alleen zijn er overdag drie verschillende afstanden (45, 21 en 13 kilometer), ook kun je je inschrijven voor een avondtrail van 15 kilometer. Als je wilt kun je in totaal dus 60 kilometer hardlopen. Dat doe ik niet. Ik richt me vandaag op de dagtrail van 21 kilometer. Tegen 14 uur arriveer ik in het nog besneeuwde Anloo en zet m’n auto op het trapveldje, dat vandaag als parkeerplaats dient. Daarna haal ik m’n startnummer op bij de inschrijfbalie in Restaurant Woodz, maar eerst geeft deze ‘jongeman’ nog even een diepte-interview aan de verslaggever van Radio Aa en Hunze.

Op de parkeerplaats.

Startnummer ophalen.

Doorstroming

Helaas constateer ik bij het opspelden van mijn startnummer, dat ik vergeten ben mijn loopshirt mee te nemen. Argh. Maar geen nood, ik heb ook nog een vest bij me. Misschien is dat zelfs nog wel beter bij temperaturen rond het vriespunt. Er zijn zo’n 160 deelnemers bij de 21 kilometer. Om de doorstroming op de smalle paadjes een beetje soepel te houden wordt er daarom gestart in vijf startgroepen. Elke vier minuten gaan ruim dertig lopers van start. Die opzet werkt prima, want tijdens het hele parcours heb ik geen last van opstoppingen en vertragingen.

Klaar voor de start.

We zijn onderweg.

Hunebedden

Zoals gezegd ligt er in en om Anloo nog een laagje sneeuw. Vrijwel meteen vanaf de start lopen we een flink deel door de witte wereld, wat prachtige plaatjes oplevert. Ook passeren we in de eerste kilometers twee hunebedden, want we zijn natuurlijk wel in Drenthe. Ik heb het even opgezocht en het betreft hier de exemplaren D8 en D7. Goed om te weten.

Hunebed D7.

Prachtig plaatje.

Prachtig plaatje.

Schapen

Iets verderop komen we ook een ander kenmerk van het Drentse landschap tegen: schapen. We passeren zelfs twee schaapskuddes op korte afstand, maar de beesten kijken niet op of om van de stoet hardlopers. Kennelijk zijn ze wel wat gewend. Ik kan dus rustig op ze aflopen om even een fotootje te maken. Beeeh!

Schapen!

Nog meer schapen!

Obstakels?

We passeren een voormalig oefenterrein van Defensie. De schietbanen zijn inmiddels verdwenen, maar de stormbaan ligt er nog. Gedeeltelijk tenminste. Het zal jaren geleden dat de laatste militair hier de hindernissen trotseerde, maar mocht de organisatie van RUNFORESTRUN ooit obstakels willen toevoegen aan het parcours, hier kan het.
Even verderop krijgen we een aantal glibberige bospaadjes voor de kiezen. Met mijn trailschoenen heb ik redelijk veel grip, maar om mij heen glijden en glibberen diverse lopers door de modder. Twintig meter voor mij gaat zelfs iemand volledig onderuit, maar meer schade dan een vieze broek levert dat gelukkig niet op.

Rechts een deel van een oude stormbaan van Defensie.

Enkels

Via een modderig pad lopen we Schipborg binnen en maken hier wat verharde meters. Gelukkig duurt dat niet lang, want na een heideveld en een zandvlakte belanden we in een bosrijk en vooral waterig gebied. Aanvankelijk probeer ik de plassen zo veel mogelijk te mijden, maar op een gegeven moment staat het pad volledig blank en moeten we tot onze enkels door ijskoud water. De illusie dat ik mijn voeten enigszins droog en warm kon houden is hier definitief ten einde.

Tot de enkels door het ijskoude water.

Uitgebreide verzorging

Met twee kletspoten bereiken we de verzorgingspost met een zeer uitgebreid assortiment. Thee, cola, bouillon, pinda’s, chips, zoute sticks, koekjes, krentenbrood, ontbijtkoek, fruit, tja, wat staat er eigenlijk niet? Dikke bonuspunten voor de catering. Even een bouillon om op te warmen, nog een stuk krentenbrood voor onderweg en daar gaan we weer.

Even bijtanken bij de verzorgingspost.

Een zeer uitgebreid assortiment.

Uitdaging

In het Siepelveen volgt een stuk met hoogteverschillen. Geen enorme heuvels weliswaar, maar toch voel je de hellinkjes wel in je kuiten. Na wederom een stuk over een zandverstuiving gaan we via een kampeerterrein en enkele modderige bospaadjes op weg naar het Schipborgse Diep. Hier lopen we naar de overkant met een smalle houten loopbrug. En dat is best een uitdaging, want vanwege de overvloedige modder is het houtwerk behoorlijk glad geworden. Uitkijken dus dat je niet in het water dondert.

Slingeren door de sneeuw.

Via een modderige loopbrug naar de overkant.

Modder

Na een kleine slalom langs de oevers van het diep bereiken we de Gasterse Duinen, een prachtig heide- en stuifzandgebied ten noorden van Gasteren. In dit deel van het parcours is de ondergrond vrijwel droog en kunnen we eventjes bijkomen van alle modder. Maar moddervrij tot de finish houden we het gelukkig niet. Vooral in de laatste kilometers moeten we nog flink ploegen door de dikke blubber en passeren we gladde bruggetjes.

Gladde bruggetjes.

Attent

Nog driehonderd meter over een bospad, met nog enkele boomstammen als obstakel en dan zijn we weer terug bij de streep. Omdat ik vandaag jarig ben, heeft de organisatie een leuke verrassing in petto: een cadeaubon voor een volgende editie. Zeer attent! De bon zal zeker besteed worden, want RUNFORESTRUN smaakt naar meer. Sowieso deze editie. Het evenement staat als een huis, het parcours is goed aangegeven, de verzorging zeer uitgebreid en uiteraard was de route fantastisch. Ik heb een topdag gehad.

Een cadeaubon vanwege mijn verjaardag.