Running Blind
Onlangs vroeg mijn slechtziende loopmaatje Eddy of ik hem als buddy wil begeleiden bij de Marathon Rotterdam. Ik heb geen ervaring met het buddyschap, maar uiteraard help ik Eddy graag. Ook Johan sluit zich als buddy bij ons aan. Twee buddies blijken geen overbodige luxe bij een drukke marathon.
Ushersyndroom
Eddy heeft het Ushersyndroom, een zeldzame erfelijke aandoening waarbij iemand geleidelijk blind én doof wordt. Hoe snel dat proces gaat verschilt per persoon. Genezing is helaas niet mogelijk. In de aanloop naar Rotterdam is Eddy door Daphne Douwes geïnterviewd over zijn ziekte. Dat interview kun je lezen op Sikkom.
Running Blind
Running Blind is een hardloopprogramma speciaal voor mensen met een visuele beperking. Dankzij de begeleiding van een buddy kunnen deelnemers (blijven) genieten van de vrijheid en voldoening die hardlopen biedt. Running Blind biedt mensen met een visuele beperking ook de mogelijkheid om mee te doen aan georganiseerde hardloopwedstrijden zoals de Marathon Rotterdam.
Ontspannen ontvangst
’s Ochtends worden we hartelijk ontvangen in het NN-gebouw. Bij de stand van Running Blind halen we ons startnummer op en in het Runners Home kleden we ons om. Ook is er tijd voor een kopje koffie. We treffen allerlei bekenden en praten even bij. Vanuit het NN-gebouw lopen we als Running Blind-delegatie gezamenlijk naar het startvak. Deze ontspannen aanloop scheelt vooral Eddy enorm veel prikkels van bijvoorbeeld het drukke OV en op eigen houtje door de menigte manoeuvreren.
De ontvangst door Running Blind.
Naar het Runners Home.
Groepsfoto.
De volledige Running Blind-delegatie.
We lopen gezamenlijk naar het startvak.
You’ll Never Walk Alone
In het startvak wachten we rustig op de start. Eerst klinkt natuurlijk nog het You’ll Never Walk Alone, gezongen door Berget Lewis. We schuiven steeds een stukje verder op naar de startstreep.
Gearriveerd in het startvak.
Toepasselijke sokken.
Startvakselfie.
Daar gaan we
Daar gaan we, over de Erasmusbrug en langs De Kuip. We lopen in een rustig tempo en het begeleiden van Eddy voelt vrijwel meteen goed. Geleidelijk komt er ook wat meer ruimte. Het parcours is op sommige punten aangepast ten opzichte van eerdere jaren. Zo doen we nu een heen-en-weertje bij De Kuip. Ook in Charlois loopt de route een tikkie anders.
Daar gaan we.
Over de Erasmusbrug.
Er komt wat meer ruimte.
Langs De Kuip.
Op de helft
In Charlois zijn we inmiddels al op de helft. We hebben een constant tempo te pakken, maar op de smalle stukken is het soms lastig manoeuvreren. En dan moet de drukkere noordlus van deze marathon nog komen. Na zo’n 27 kilometer steken we de Maas weer over via de Erasmusbrug.
Op de helft.
Terug over de Erasmusbrug.
Drukte
In de straten naar en van het rondje om het Kralingse Bos staat enorm veel publiek. Prachtig voor de sfeer, maar het is ook lawaaierig en maakt het parcours smal. Dat is soms hinderlijk voor de lopers, zeker als je een visuele beperking hebt of als buddy ondersteunt. Het kost energie om constant te focussen op tempo’s van andere lopers en plotseling overstekende toeschouwers.
Coolsingel
We loodsen Eddy door de drukte en draaien de Coolsingel op naar de eindstreep. Er blijkt nog een eindsprintje in te zitten en we tikken af in 4.23 uur. Nog nooit liep Eddy zo snel in Rotterdam.
We draaien de Coolsingel op.
Drie blije gezichten
We hebben het geflikt: drie blije gezichten bij de finish. We krijgen een welverdiende medaille omgehangen en lopen terug naar het NN-gebouw. Eenmaal opgefrist eten we nog een hapje voordat we beginnen aan de terugrit.
Drie blije gezichten.
De welverdiende medailles.
Eddy’s buddies
Dan zijn daar ineens de pacers Wilma en Jos. Vorige maand liep Eddy met hun begeleiding de marathon in Amstelveen. Alle buddies van Eddy in één beeld gevangen. Eddy schreef op UltraNED een mooie impressie van deze dag. Ik vond het een prachtige dag. Voor herhaling vatbaar.
Eddy’s buddies.
