De 120 van Texel

Tot anderhalf jaar geleden vond ik De 120 van Texel een te hoog gegrepen doel. Vooral de tijdslimiet van 13,5 uur leek me té uitdagend. Bovendien voldeed ik niet aan de kwalificatie-eisen. Het dubbele rondje Texel had ik nooit serieus in beeld, maar dat veranderde…

Wildcard

Eind 2024 voltooide ik de Sint Annen 240. Die prestatie beloonde racecoördinator Henri met een wildcard voor De 120 van Texel. Dat onverwachte gebaar moest ik even laten bezinken. Maar ik wist ook dat ik deze kans moest pakken én dat ik serieus aan de bak wilde om er geen teleurstellende tocht van te maken. Ik ging trainen bij Groningen Atletiek om mijn duursnelheid te verhogen en boekte de afgelopen maanden flinke progressie.

Naar Texel

Op zaterdagmiddag rij ik naar Texel met Tamara, die mij tijdens de race op de fiets begeleidt. Superhandig, want dat is gezelliger en bovendien hoef ik geen gewicht op mijn rug mee te zeulen. We mogen zelfs het handige kistje van mede-racecoördinator François (aka Franswa) lenen.
’s Middags bezoeken we de uitgebreide presentatie van hardloopfotograaf Bjorn Paree. We sluiten de dag af met een pasta party. Daarna vroeg op bed, want door het ingaan van de zomertijd hebben we sowieso een uurtje minder tot de start.

Raceplan

Mijn raceplan is simpel: de eerste ronde van 60 km afwerken binnen zes uur. Zo blijf ik de grote groep deelnemers aan de 60 km bij hun start vanuit de haven voor. Ook heb ik extra marge voor de tweede ronde en kan ik me misschien optrekken aan de grote groep.
Na de briefing door François en Henri lopen we naar buiten voor de start om stipt 4.35 uur.

Start

Al gauw na de start haak ik aan bij een groepje met een tempo dat goed voelt. We lopen wel iets harder dan de pakweg 11 km per uur die ik beoogde, maar het gevoel is goed en dat vind ik belangrijker. Ik kijk expres niet op mijn horloge naar de tussentijden.
Als we bij de vuurtoren zijn begint het inmiddels licht te worden. Prachtig om Texel te zien ontwaken. Na een uurtje of drie is het groepje uit elkaar gevallen en is mijn tempo iets gedaald, maar toch stap ik wel lekker door met Tamara aan mijn zijde.

Strand

Op de twee lange strandpassages krijgen mijn benen het lastiger, omdat ik soms diep wegzak. Op het zand kan Tamara niet mee en we stemmen af wanneer we elkaar weer treffen. Dat gaat na de eerste strandpassage goed, maar in het bos raken we elkaar kwijt, omdat Tamara niet overal mag fietsen. Geen probleem, want na de tweede strandpassage over De Hors treffen we elkaar ‘gewoon’ weer bij de Mokbaai. Qua tijd gaat het ook prima, want na ongeveer 5:45 uur kom ik aan bij de haven. Een kwartiertje speling en de grote groep voorgebleven.

Heup

Omkeren maar. Op de terugweg maak ik me op de twee lange strandpassages qua tempo niet al te druk. Ik loop een stukje samen en de zandstukken kom ik prima door. Maar met zo’n 82 kilometer op de teller krijg ik bij De Nederlanden ineens last van mijn heup. Ik kan niet goed meer dribbelen en dat lijkt een serieus probleem te worden. Met wat paracetamol en rekoefeningen kom ik na een tijdje toch weer in een dribbelpas terecht. Ik klets even bij met Nicole. Verderop zet Tamara de muziek aan. Zo glijden de kilometers voorbij, maar er staat ons nog iets te wachten.

Tegenwind

Aan de Waddenzeekant van het eiland hebben we namelijk windkracht zes pal tegen. Dat kost veel kracht, terwijl ik natuurlijk al behoorlijk moe ben. Tot nu toe zat ik lekker in de race, maar gaandeweg zorgt de tegenwind voor steeds meer irritatie. Ik ben er zó klaar mee en daar ga ik niet beter van lopen. Gelukkig weet ik dat ik op tijd ga finishen.

Finish!

Na iets meer 13 uur passeer ik de eindstreep. Ruim binnen de limiet. Bij de finish word ik hartelijk onthaald door Henri en François. Bedankt mannen! Voor het vertrouwen met de wildcard en de uitstekende organisatie.
Uiteraard ook Tamara enorm bedankt voor je begeleiding. Je hebt een belangrijke bijdrage geleverd aan mijn succesvolle race. Het is een flinke prestatie om 120 kilometer te fietsbegeleiden, maar je hebt het fantastisch gedaan.
Niet voor niks krijgt Tamara later door Henri ook een medaille omgehangen. Volledig terecht!

Texel bedankt!

Op de boot terug trakteert Tamara op raketjes. In Den Helder stappen we de jaren tachtig binnen bij snack- en grillbar Ambrosia. Twee jaar geleden was ik hier met Lút ook al. We laten ons de snacks goed smaken en rijden voldaan terug naar huis. Texel bedankt en tot over twee jaar!