Grizzly 100

Ooit tipte Johan mij over de Grizzly 100 en dus zette ik deze ultraloop op mijn verlanglijst. Vorig jaar moest ik mijn inschrijving helaas weer annuleren, maar dit keer gaat het feest door. Samen met Johan ga ik naar het zuiden.

Naar het zuiden

Op vrijdagmiddag parkeer ik de auto in Hattem, waar Johan me oppikt voor de reis naar Limburg. We hebben allebei een kamer geboekt bij een Bed & Breakfast op zo’n vijf kilometer van de startlocatie. Rond zeven uur ’s avonds arriveren we bij onze accommodatie. We eten een hapje, maken onze spullen klaar en gaan vroeg slapen.
De volgende ochtend rijden we om vijf uur naar het complex van voetbalclub SK Moelingen-Voeren. Daar ontvangen we ons startnummer. Ook vullen we onze dropbag voor de dubbele verzorgingspost bij het drielandenpunt. Zo kunnen we onderweg twee keer een beroep doen op onze extra spullen.

Start

Om stipt zes uur vertrekken we in het donker met zo’n 500 deelnemers. De eerste twee uur zie ik steeds een lang lint van hoofdlampjes. Zeker in het begin is het filelopen, maar geleidelijk komt er meer ruimte op het parcours.

Voerstreek

De eerste uren lopen we door de Belgische Voerstreek. Het is miezerig weer, waardoor veel onverharde paden modderig en glad zijn geworden. Zware omstandigheden dus, zeker in combinatie met het klimmen en dalen.

Zuid-Limburg

Na zo’n 27 kilometer steken we de grens over naar Nederland. Tot aan het drielandenpunt op de Vaalserberg rennen we nu door Zuid-Limburg. Ook hier natuurlijk modderige paden, want de miezer houdt zich niet aan landsgrenzen. Via het prachtige Vijlenerbos bereiken we na 44 kilometer de top van de Vaalserberg.

Vaalserberg

Bij de verzorgingspost op de top van de Vaalserberg haal ik wat Tailwind uit mijn dropbag. Vrij snel ga ik weer op pad langs de markeringen van het hoogste punt van Nederland en het drielandenpunt.

Preuswald

De deelnemers aan de 100 kilometer maken nu een ruime lus door het Preuswald. Dat rondje loopt grotendeels door België, maar we tikken ook Duitsland eventjes aan. Het is een fraaie route met soms steile beklimmingen. Uiteindelijk zijn we na 60 kilometer weer terug op de top van de Vaalserberg.

Modderig

Vanaf de Vaalserberg lopen we via het prachtige Geuldal nog zo’n 13 kilometer door Nederland. Daarna steken we de grens over naar België. De paden worden ook weer modderiger. Met name in het Bois de Laschet is het soms bar en boos.

Cake en bouillon

Vanaf de Lourdesgrot bij Remersdaal is het nog zo’n zes kilometer naar de laatste verzorgingspost op 85 kilometer. Het zonnetje komt er zowaar nog even door. Bij de verzorgingspost neem ik onder meer cake en bouillon. Dat gaat er prima in en die energie heb ik ook nodig, want de modderige beklimming naar het Alserbos is loodzwaar.

Pittig

Al snel valt de duisternis in en moet de hoofdlamp weer aan. Nog zo’n anderhalf uur ploeteren door het duister en dat valt lang niet altijd mee. Op sommige paden staat het slijk enkelhoog en valt nauwelijks te lopen, laat staan dribbelen. Dat maakt de slotfase pittig, maar deze uitsmijter past goed bij deze taaie trailrun. Na ruim 14 uur ben ik weer terug op het complex van voetbalclub SK Moelingen-Voeren. De Grizzly 100 zit in de pocket, de beer is getemd!

Belonings

Na de streep krijg ik een portie pasta en kan ik warm douchen bij de voetbalclub. Daarvoor moet ik eerst mijn modderschoenen uitdoen, wat nog best een klusje is met natte veters en koude vingers. Eenmaal schoon en warm trakteer ik mezelf op een broodje hamburger met bier. Dat heb ik wel verdiend.
Bij de finish wacht ik op Johan. Hij is na 56 kilometer hard gevallen op zijn knie, maar volbrengt de tocht alsnog. Knap werk.
Terug op mijn kamer doe ik weinig meer en val als een blok in slaap. Johan had volkomen gelijk over deze prachtige trailrun: het is een aanrader!