Kill the Hill

Eigenlijk stond Kill the Hill ruim anderhalf jaar geleden al op de kalender, maar toen werd het evenement afgelast. Van uitstel komt gelukkig geen afstel. Jan Douma van Steenbok Sport houdt het idee opnieuw tegen het licht en samen met studenten van het Alfa College organiseert hij deze Groningse klimloop alsnog. Het parcours bestaat uit een rondje van 1 kilometer, waarbij de Kardingebult tweemaal wordt beklimmen. De deelnemers kunnen kiezen uit drie afstanden: 4 rondjes (250 hoogtemeters), 8 rondjes (500 hoogtemeters) en 16 rondjes (1000 hoogtemeters). Stuk voor stuk flinke uitdagingen, al helemaal vanwege de warmte.

Aankomst

Rond half twaalf arriveer ik bij de Kardingebult, waar op dat moment de 8 kilometer al bezig is. Bij het Alfa College haal ik mijn startnummer op en wandel terug naar de bult. Team Steenbok Sport is vandaag goed vertegenwoordigd. Jan en Jeanine houden zich bezig met de organisatie, Jesper, Elzo en ik doen mee aan de langste afstand en Eric en Christien komen langs als supporters.

Aangekomen bij de Kardingebult.

De 8 kilometer is in volle gang.

‘Heuvel betreden op eigen risico’. 😉

Briefing

Iets voor twaalven roept Jan alle deelnemers bijeen voor de briefing en heet in het bijzonder enkele deelnemers uit Noord-Brabant welkom. Jan licht toe hoe het parcours in elkaar zit en waar de lastige stukken zijn. Met name bij de afdalingen moeten we voorzichtig zijn. En hij geeft aan vooral rustig te beginnen en goed te drinken, want het is natuurlijk flink warm.

Jan neemt het woord.

De deelnemers aan de langste afstand. (foto: Christien Koning)

Steil

En dan gaan we onderweg. We beginnen met de beklimming van de steile oosthelling. In de voorbereiding heb ik dit een aantal keren geoefend en kwam ik dribbelend meestal tot halverwege, waarna ik verder wandelde om energie te sparen. Maar ja, tijdens mijn trainingen was het niet zo warm. Alleen de eerste twee rondjes kom ik dribbelend tot de helft, maar in de rondjes daarna moet ik vooral wandelend omhoog.

Steil omhoog op de oosthelling.

Eindelijk boven! (foto: Soeren Kracht)

Afdaling

Ook de afdaling is best lastig met een scherpe bocht en daarna een steiler gedeelte, maar ik ken dit stuk vrij goed. Ik weet met welke snelheid ik naar beneden kan en dit deel van het parcours heb ik redelijk goed onder controle.

En weer naar beneden. (foto: Soeren Kracht)

Een scherpe bocht naar beneden.

Gevolgd door een steiler stuk.

Glooiend

Aan de achterkant van de bult lopen we weer omhoog, maar dit deel gaat een stuk glooiender omhoog dan de oosthelling. Wat overigens niet betekent dat deze beklimming gemakkelijk is, maar ik kan het wel beter volhouden.

Glooiend omhoog.

Modderpad

We dalen daarna natuurlijk ook weer af. Nadat we over enkele boomstammen gestapt zijn, gaan we aan de noordkant naar beneden via een drassig pad. Maar goed dat ik mijn modderschoenen heb meegenomen, want met gladde zolen is dit een lastige afdaling.

We stappen over enkele boomstammen heen. (foto: Soeren Kracht)

Een modderige afdaling.

Afkoelen

Via het fietspad keren we terug naar het beginpunt van het parcours. Hier worden we elk rondje aangemoedigd door teamgenoten en andere toeschouwers. Bovendien kunnen we even afkoelen met een natte spons en wat eten en drinken. Dat is nodig ook, want ik zweet behoorlijk. Zo’n beetje elk rondje neem ik een bekertje water.

Even afkoelen. (foto: Eric Helmantel)

Zwoegen

De eerste acht rondjes kan ik mijn tempo redelijk goed vasthouden, maar dan slaat de vermoeidheid langzaam maar zeker wel toe. Natuurlijk wandel ik de steile helling omhoog, maar ook op het glooiende stuk moet ik steeds vaker even een stukje wandelen. De afdalingen en het rechte stuk gaan nog wel in een drafje. In het zestiende en laatste rondje besluit Christien met me mee te lopen en sleept me door de laatste meters heen. Bedankt Christien!

Zwoegend omhoog. (foto: Soeren Kracht)

Killed the Hill!

Maar na iets meer dan twee uur kom ik over de streep en heb ik de heuvel overwonnen! Jan hangt mij de welverdiende medaille om en ik pak even wat te eten en te drinken. Eventjes bijkomen hoor. Het was een zware strijd, maar ook ontzettend leuk om te doen. Mede vanwege het relaxte sfeertje bij deelnemers en organisatie. Wat mij betreft tot volgend jaar!

Killed the Hill!