Last Man Standing

Na een verplaatsing en een afgelasting eerder dit jaar is het dan eindelijk zover: de eerste officiële backyardultra in Nederland. Eigenlijk zijn het meteen twee backyardultra’s, want de Trailclub organiseert tevens het WK voor landenteams. Om de (gesloten) WK-race en de open race strikt gescheiden van elkaar te houden, starten de WK-lopers een half uur eerder en lopen ze in tegengestelde richting. Op die manier komen alle lopers elkaar twee keer per uur tegen op het parcours door het fraaie recreatiegebied Lingebos in Vuren.

Weiland

Vanuit Groningen is Vuren ongeveer 2,5 uur rijden. Gelukkig verloopt mijn reis zonder files en andere vertraging. Tegen 13.30 uur arriveer ik bij de startlocatie: een weiland naast het Lingebos. Het is er al gezellig druk. Sommige deelnemers hebben hun eigen tent of camper meegenomen, maar er zijn ook legertenten geplaatst. Een soort kamperen bij de boer.
Helaas werkt het weer nog niet mee. Het is regenachtig en dat maakt de ‘achtertuin’ natuurlijk modderig. De weersverwachting voor het weekend belooft gelukkig redelijk gunstig weer.
Mijn doel voor deze race: de 100 mijl halen, 24 rondjes dus. Om eerlijk te zijn twijfel ik wel over de haalbaarheid van dit doel, want twee weken geleden liep ik bij de Duivelse Ultra ook al 100 mijl. Nou heb ik in de tussentijd geen meter hardgelopen, maar het blijft afwachten hoe mijn lichaam reageert op deze nieuwe uitputtingsslag.

Wereldkampioenschap

Zoals gezegd: eerst is het de beurt aan de WK-lopers. Voor Team NL zijn 15 sterke ultralopers geselecteerd: Addie van der Vleuten, Gabrielle ten Velde, Hinke Schokker, Monica Dekker, Adriaan Pandelaers, Eduan Kruger, Gaston Metselaar, Gerben Oevermans, Cindy Coolen, Roman Packbier, Kanter Eefting, Endymion Kasanardjo, Arenda Könneke-Scherpenkate, Nico Jakobs en Berry Snoeren.
Na de groepsfoto in speciale oranje teamshirts en het spelen van het Wilhelmus gaat Team NL om stipt 14.00 uur op pad voor hun race. Veel succes!

Eigen hoekje

Nog een half uurtje tot de start van onze race. Ik speld mijn startnummer op en in de legertent richt ik een eigen hoekje in. Een stoel om even uit te rusten, een koelbox met lekkers, tassen met reservekleding en nog wat andere spulletjes, zoals lampjes en oplaadkabels.
Aan de open race doen negen lopers mee, waaronder een Argentijn die in België woont. Ook een internationaal tintje dus. Tien minuten voor de start volgt de briefing en maken we ons op voor de start.

Het eerste rondje

Het eerste rondje lopen we gezamenlijk. Even rustig op stoom komen en samen voorkomen dat we bijvoorbeeld fout lopen. Dat laatste blijkt geen probleem, want de route is prima gemarkeerd. Bovendien hebben sommige lopers de route al eerder verkend.
Het parcours door het bos voert grotendeels over grindpaden, maar her en der treffen we ook onverharde en hobbelige stukken. Een fraai en afwisselend rondje, dat zeker. Na ongeveer een kilometer komen we de WK-lopers tegen. Hun eerste rondje zit er alweer bijna op. Een half uur later zien we ze natuurlijk weer. Zo volgen we elkaars race op de voet.

In het licht

De eerste vier rondjes lopen we in het volle daglicht. Steeds vertrekken we weer met de zegen van Maria. Ik hobbel ontspannen door en hou steeds tien tot vijftien minuten over voor een pauze in de legertent. Inmiddels is de regen gestopt en breekt een voorzichtig zonnetje door. Ideale omstandigheden.

Schemer

Halverwege het vijfde rondje begint het te schemeren. De hoofdlamp is dan nog niet nodig, maar terug op het start/finishterrein staan de lichtmasten inmiddels aan. Dat geeft een bijzonder sfeertje. Het betekent ook dat we nu echt het donker ingaan.

De nacht in

De donkere periode van deze race begint met pizza! De twee slices gaan er prima in. In een latere pauze later krijg ik ook nog een heerlijk bordje pasta. Over de verzorging valt niks te klagen!
Mijn volle maag is een goed begin van de nachtelijke rondjes. Sowieso vind ik hardlopen in de nacht altijd wel lekker. Rennen in de stilte en de bundel van je hoofdlamp heeft iets bijzonders. De rondjes gaan gestaag voorbij.

Blaren

Wel heb ik tegen het einde van de nacht pijn aan beide voorvoeten. Het lijken wel blaren. En ik heb mijn voorvoeten nog wel ingetapet om blaren te voorkomen! In een pauze ververs ik voor de zekerheid het tape, maar ik zie geen blaren. De ingreep lijkt aanvankelijk wel iets te helpen, maar in rondje 17 komt de pijn weer opzetten. Voor het eerst denk ik aan opgeven, want op deze manier verder lopen heeft weinig zin.

Ochtendlicht

Toch wil ik wel graag het ochtendlicht inrennen, altijd een magisch moment. Bovendien zijn we nog maar met z’n drieën over: Elger, Rene en ik. Ik besluit mijn trailschoenen in te ruilen voor mijn wegschoenen. Die hebben iets meer demping. Misschien helpt het tegen de pijn. Nog wat extra tape op de voorvoeten en daar gaan we weer voor het 18e rondje.
Geleidelijk wordt het lichter. De vogels beginnen te fluiten en het bos krijgt weer kleur. En hoera, het lijkt zowaar iets beter te gaan met mijn voeten.

Worstelen

Net na de start van de 20e ronde keert Elger weer terug naar de finish. Hij heeft last van zijn enkel en kan helaas niet verder.
Nu zijn alleen Rene en ik nog over. Rene gebruikt deze loop als training voor de Bislett 24 Hour in Oslo. Hij geeft aan te willen stoppen na 24 rondjes… maar alleen als ik doorga voor het 25e rondje. Dat wil ik wel.
Het gloren van de eindoverwinning geeft extra motivatie om door te gaan, al verlopen mijn rondjes steeds moeizamer. Ik worstel me over het parcours, want inmiddels is de pijn aan mijn voorvoeten weer terug. Dit zijn zeker niet de leukste rondjes. Bij de streep heb ik steeds niet veel tijd over. Mijn pauzes variëren van zes tot drie minuten, maar dat is voldoende.

Rondje 24

De eerste twee kilometer van rondje 24 loopt Rene met me mee. Zijn looptempo ligt veel hoger dan het mijne, maar op deze manier wil hij voor zichzelf afscheid nemen van de race. Sportief en gezellig. Uiteindelijk versnelt Rene naar zijn eigen tempo en hobbel ik ook verder naar de streep. Daar heb ik drie minuten over om even te herstellen.

Rondje 25

En daar is-ie dan: het laatste rondje. Aangemoedigd door onder andere Rene zet ik me in beweging voor just one more loop. Nog tweemaal kom ik de WK-lopers tegen en ze feliciteren me alvast met de overwinning. Ik moet natuurlijk nog wel finishen, maar ik neem geen risico. Met een paar versnellinkjes zorg ik voor een comfortabele marge, zodat ik ook nog stukjes kan wandelen. Met nog zo’n vijf minuten op de klok steek ik voor de laatste keer de brug over. Ik ben er!

Toffe trofee

Bij het finishvak word ik door Christiaan meteen gehuldigd als Last Man Standing. Ik ontvang de enige medaille zonder DNF erop en bovendien een hele toffe trofee. Die krijgt een heel mooi plekje bij mij thuis. Woehoe, ik heb gewoon gewonnen! Dat overkomt me niet vaak.

Neerploffen

In mijn hoekje plof ik neer en neem even de tijd om bij te komen. Na een paar minuten arriveren Hinke, Endymion en Addie in de legertent. Zij hebben inmiddels al 26 rondjes afgewerkt en ze gaan maar door. Wat een ijzersterke lopers! Bij de invulling van hun pauzes laat ik ze lekker hun gang gaan en puf verder uit.

Hutspot

Bij de auto trek ik droge kleren aan. Als ik het tape van mijn voeten trek, zie ik dikke blaren. Dus toch! Voor de terugreis doe ik nog een powernap van een half uur. Dat doet me goed. Om verder op krachten te komen krijg ik ook nog een portie hutspot. Ik zei het al eerder: complimenten voor de verzorging!

Lingebos, bedankt!

Wat een tof weekend was dit. Een prima organisatie door de Trailclub, enthousiaste vrijwilligers en toeschouwers, lekker eten en natuurlijk de leuke sfeer onder alle deelnemers. Lingebos, bedankt!