Expeditie Rottumeroog
Elk jaar organiseert Staatsbosbeheer begeleide expedities naar Rottumeroog. Je komt niet zomaar op dit onbewoonde Groningse waddeneilandje. Een enkele reis met een klein schip duurt ongeveer vier uur. Daarna moet je een uurtje wachten op gunstig tij om van boord te kunnen gaan. Tevens sta je bloot aan de veranderlijke weersomstandigheden en loop je een groot stuk over het wad. Afhankelijk van het weer duurt de totale expeditie 13 tot 14 uur. Daarom is een goede conditie vereist en is deze excursie niet geschikt voor kinderen en mensen met een fysieke beperking. De inspannende reis is echter meer dan de moeite waard.
We vertrekken om 7.30 uur vanuit de haven van Lauwersoog.
De heenreis
Samen met Bas, Arnold en Tijana ga ik op expeditie. Om 7.30 uur stappen we in Lauwersoog aan boord van de ms Noordster en even later varen we op de Waddenzee. Nu het nog droog is vertelt boswachter Jaap aan de hand van een zeekaart over de diverse stromingen in de zee.
We varen op de Waddenzee.
Boswachter Jaap geeft uitleg aan de hand van een zeekaart.
Voor anker
Voor de kust van Rottumeroog gaan we voor anker en wachten tot we van boord kunnen. Inmiddels miezert het flink. De regen zal de komende uren aanhouden, maar gelukkig blijft onweer uit.
Na vier uur varen gaan we voor anker voor de kust van Rottumeroog.
Bij de bushalte wachten we op gunstig tij.
Natte voeten
Onder aanvoering van Jaap verlaten we het schip. Het waddenwater staat tot kuithoogte en is eigenlijk helemaal niet zo koud. Vijftig meter verderop staan we op de drooggevallen zeebodem bij Rottumeroog.
Daar gaan we.
Tot de kuiten in het water.
Bijna aan land.
Aan land
Boswachter Jaap vertelt meteen enthousiast over het leven in de bodem, over de wormpjes en de schelpdieren die weer als voedsel dienen voor de vele vogelsoorten rondom de Waddenzee. Daarna wadlopen we naar het eiland, een tocht van zo’n twee kilometer.
Boswachter Jaap vertelt over het leven in de zeebodem.
We gaan wadlopend naar het eiland.
Het pantser van een krab.
Rottumeroog
Bij het bordje Rottum vertelt Jaap over het beheer en de bewaking van het eiland door diverse instanties, zoals Staatsbosbeheer en Rijkswaterstaat. Dan beginnen we aan onze wandeling van ongeveer 5 kilometer op Rottumeroog.
Boswachter Jaap vertelt over het beheer en de bewaking van het eiland.
Bordje.
We zoeken het iets hogerop.
Vogelwachters
Iets verderop staat het groene Teletubbie-huisje van de twee (vogel-)wachters Loes en Dirk, die hier in periodes van twee weken bivakkeren. Ze voegen zich bij de groep en vertellen over hun werkzaamheden.
Het onderkomen van de vogelwachters.
Het onderkomen van de vogelwachters.
Emder Kaap
Richting de Noordzee kijken we uit op de Emder Kaap, een gietijzeren zeekaap voor de scheepvaart. De kaap is ooit betaald door de stad Emden, vandaar de naam. De kaap is 21,5 meter hoog. Ooit beschikte de kaap over een lichtopstand met een gaslicht. De lichtopstand verhuisde in 1956 naar het Licht van Troost op Texel en is tegenwoordig te vinden bij het plaatselijke juttersmuseum aldaar.
De Emder Kaap.
Maatregelen
Op het Noordzeestrand vertelt Jaap over de vruchteloze pogingen in het verleden om Rottumeroog op z’n plek te houden met puinkorven (vol met bakstenen) of zogenaamde GOBI-matten (met gelijmde betonblokjes). GOBI klinkt heel exotisch, maar is een afkorting van Gelders-Overijsselse Betonindustrie. De natuur gaat echter gewoon z’n gang en Rottumeroog verandert in razend tempo.
Gobi-matten.
Puinkorven.
Noordzeestrand
Het eiland wordt steeds langwerpiger en ook vlakker. Zo’n beetje alle hoge duinen zijn de afgelopen jaren weggeslagen door de zee. Jaap neemt ons mee naar de laatste hoge duinen van het eiland. Ook deze duinen zullen de komende jaren wegspoelen, is de verwachting. Maar helemaal zeker weten we het niet, want de natuur blijft grillig.
Het Noordzeestrand.
Het Noordzeestrand.
De laatste hoge duinen van Rottumeroog.
Een aangespoelde steenmarter.
Kwelder
Aan de rand van de kwelder pauzeren we even. Inmiddels is iedereen wel een beetje verkleumd, want de eerste drie uur op het eiland miezert het maar door. Maar de laatste twee uur van ons eilandbezoek klaart het gelukkig flink op. In de kwelder krijgen we onder meer plantenles. In deze zilte omgeving groeien hele bijzondere plantjes.
Ook vertelt Jaap over de wash-over in het midden van het eiland. Daarbij breekt het water door de eerste duinenrij en transporteert het zand naar de achterliggende kwelder. Dat ziet er een beetje gek uit, maar na verloopt van tijd raakt die zandstroom weer begroeid.
Uitzicht over de kwelder.
Uitzicht over de kwelder.
Wandelen door de kwelder.
Lamsoor.
Zeeaster.
Wash-over.
Een dode jan-van-gent.
Terugweg
Aan het eind van de middag is het tijd om terug te gaan. We slenteren terug over het wad. Met 9 kilometer in de benen stappen we weer aan boord van de ms Noordster.
Tijd om terug te gaan.
Wandelen over het wad.
Het wad.
Wandelen over het wad.
We zijn terug bij de boot.
Aan boord!
De terugreis
Tijdens de terugweg naar Lauwersoog krijgen we boerenkool met een gehaktbal. Voor de bovendek-eters is dat inclusief fraai uitzicht over de Waddenzee. Het gouden uurtje vormt de bekroning van een prachtige dag op het wad en op een uniek eiland.
We worden uitgezwaaid door zeehonden.
Stamppot boerenkool met een gehaktbal.
Eten met uitzicht over de Waddenzee.
Het gouden uurtje.
Het gouden uurtje.
Maanlicht over de Waddenzee.
Zelf ook?
Wil je zelf ook eens op expeditie naar Rottumeroog? Dat kan! Op de website van Staatsbosbeheer vind je alle info over deze bijzondere excursie.
Prachtig!
Weer super verslag van een mooie eilandtrip!
Op naar Rottumerplaat!