Lijdensweg

Voor de tweede keer op rij doe ik mee aan de 100 mijl van Sint Annen. Vorig jaar was de tocht een onvergetelijk avontuur. Die belevenis hoop ik te evenaren. Ik weet nu ook een beetje wat me te wachten staat, mede door een nachtelijke verkenningsronde met Sandra, die eveneens aan de start staat.

Stralend

De weersomstandigheden zijn heel anders dan bij de vorige editie. Toen stortregende het de eerste uren, nu is het stralend weer. Met een volgepakte auto vertrek ik rond half acht naar Sint Annen en arriveer daar mooi op tijd. Gerik wijst me een plekje op de speciale parkeerplaats en biedt me koffie aan. Geleidelijk druppelen de zestien deelnemers aan de hele afstand en de zeven deelnemers aan de eerste ronde binnen. Een mooi groepje!

Beker

Ook Johannes is naar Sint Annen gekomen. De bedenker van Team Wens Marathon heeft een verrassing meegenomen. Onder het motto ‘Doe hest de beker’ verrast hij zijn teamleden met een leuke waardering. Nog geen meter gelopen en nu al een prijs! 😉
Afgelopen jaar deed ik met veel plezier mee aan de Wens Marathon. Uiteraard loop ik op 28 augustus aanstaande ook graag de Groot Westerwolde Tocht.

Start

Het is tijd om te beginnen. Na de korte briefing van Gerik wandelen we gezamenlijk naar de klokkenstoel van Sint Annen. Daar luiden om precies 9 uur de klokken als startsignaal. De 100 mijl van dit jaar is onderweg!

Ronde 1: Over het Jacobspad – 56 kilometer

Debutant Christiaan schiet er als een pijl vandoor met in zijn kielzog Albert, die alleen de eerste ronde loopt. Daarachter ontstaat al snel een groepje met Sandra, Martijn, Arjen, Michael en ik. Hoewel er af en toe even iemand afwaait blijft dit groepje tot de eerste verzorgingspost redelijk bij elkaar. Via Westerwijtwerd, de Borg Ewsum en Kantens belanden we na zo’n 15 kilometer in Zandeweer.

Naar Uithuizen

Het volgende dorp is Uithuizen. Met een omweg langs de Jacobus de Meerderekerk brengen we uiteraard een bezoekje aan de fraaie Menkemaborg. Fotomomentje!

VP1: Uithuizen

Iets verderop staat verzorger Sjaak klaar bij de mobiele verzorgingspost. Met z’n vijven tanken we even bij en bemachtigen de eerste sleutelhanger. Die sleutelhanger is het bewijs dat we hier zijn geweest. Zonder de in totaal vier sleutelhangers is de tocht niet volbracht en kun je fluiten naar je medaille.

Zeerijp

We rennen verder over het Jacobspad. Via Oldenzijl belanden we op weg naar Zeerijp op een lastig graspad.

Eenum

Ook op weg naar Eenum lopen we over een hobbelig graspad, maar de beklimming naar het kerkje is een mooie beloning. Op weg naar Wirdum krijgen we weer een onverhard stuk voor de kiezen, maar ook daar staat weer een schattig kerkje. Het is wel een pelgrimstocht natuurlijk.

Wittewierum

Bij Garrelsweer steken we de Rijksweg over en gaan op weg naar de Kloostermolen. Ruim drie kilometer verderop beklimmen we de wierde met het fraaie kerkje van Wittewierum. Ooit stond hier klooster Bloemhof van abt Emo, die een kroniek schreef over gebeurtenissen in de 13e eeuw. Abt Emo komen we later in dit verslag nog tegen.

Kramp

Inmiddels loop ik al een kilometer of tien niet echt lekker meer. Ik heb last van mijn maag en kan slechts mondjesmaat eten naar binnen krijgen. Nog irritanter: mijn rechterkuit zit tegen kramp aan, terwijl ik eigenlijk nooit krampklachten heb. Zijn het mijn nieuwe schoenen met zero drop? Of is het misschien toch vochttekort dankzij het warme weer? Ik drink goed, maar zweet ook als een otter.
Gelukkig is er afleiding. Na Woltersum bereik ik Ten Boer en tref Jan. Op zijn oprit praten we even bij. Daarna loop ik een stukje op met Chris en net voor Sint Annen word ik binnengehaald door Peter.

Bijkomen

Ik klok mijn tussentijd en loop naar mijn spullen. Eerst maar eens wat cola en radler tegen de misselijkheid. Dat lijkt vrij goed te helpen. Daarna droge kleren aan, nieuw tape op mijn voeten en andere schoenen aan. Ik zie Martijn alweer vertrekken en niet veel later gaat ook Sandra weer op pad.

Ronde 2: De Cisterciënzer ronde (rondom Stad) – 65 kilometer

Peter rent het eerste stukje tot aan Kardinge gezellig met me mee. Dat gezelschap kan ik goed gebruiken, want hoewel ik me weer een stuk beter voel, moet de energie nog wel terugkomen. Geleidelijk gaat dat beter. Bij De Boom, de iconische wilg die vorige week in brand werd gestoken en flink moest worden gesnoeid, neem ik afscheid van Peter. Bedankt!

Stad

Over de eeuwenoude Stadsweg loop ik Groningen binnen. Die Stadsweg is ook terug te vinden in Lewenborg, al kost dat enige moeite. Over het smalle pad langs de vijver banen we ons een weg door de jungle van Lewenborg.

Razende reporter

Niet veel later tref Lút, die als razende reporter verslag doet van alle race-ontwikkelingen. Hij fietst een stukje met me mee en gaat daarna op zoek naar mijn achtervolgers. Ondertussen doorkruis ik industrieterrein Driebond en trotseer het gevaar van overstekende heftrucks.

Hunzezone

Ik bereik de Hunzezone, een piepklein natuurgebiedje tussen industrieterreinen, waar nog een oud stuk van het riviertje de Hunze meandert. Als het aan de gemeente Groningen had gelegen was dit prachtige natuurstrookje allang veranderd in asfalt en pakhuizen, maar bewoner Thies Dijkhuis bond de juridische strijd aan tegen het bestemmingsplan. En hij won! In zijn testament schonk de boer zijn boerderij Euvelgunnerheem aan het Groninger Landschap, die hem eerden met een standbeeldje. Terecht.

VP2: Klooster Yesse

Vijf kilometer verderop bereik ik via de lage koetunnel onder het spoor de tweede verzorgingspost: Klooster Yesse. Tussen 1215 en 1594 stond hier een cisterciënzer vrouwenklooster. Op het moment dat ik daar arriveer, vertrekt Sandra net voor het vervolg van haar tocht. Succes!
Ik pak een sleutelhanger, laad m’n horloge op en voorzie ook mezelf van wat nieuwe energie. Een flesje cola gaat mee voor onderweg.

Groningen-Zuid

Een kwartiertje later ben ik weer op pad door het zuiden van Groningen. Vanuit Essen zet ik koers naar het Hoorsemeer, waar Bas de verrichtingen volgt en de lopers aanmoedigt. Dat geldt ook voor Erik, die een kilometer verderop staat. Bedankt mannen!
Vanuit Ter Borch steek ik het Eelderdiepje over en beland in Peizermade aan de rand van het fraaie natuurgebied de Onlanden.

VP2a: De Onlanden

Daar hebben Robert Jan en Andrina hun camper geparkeerd als mobiele verzorgingspost. Niet alleen voor mij, maar ook Martijn blijkt er al een biertje te hebben gedronken. Een biertje lust ik ook wel, én noedels. Dat gaat er prima in. Niet veel later komt Wessel langs en ook hij lust wel een biertje. Even bijkletsen met ruim 90 kilometer in de benen. Terwijl ik mijn noedels opeet gaat Wessel er alweer vandoor. Tien minuten later vertrek ik ook, vol energie.

Oostwold

Deze tussenstop heeft mij erg goed gedaan. Ik dartel bijna naar Matsloot en ga onder de A7 door naar Oostwold. Halverwege de Kerkeweg kom ik ineens Martijn tegen. Hij strompelt me tegemoet en maakt met zijn handen duidelijk dat het over is. Maagproblemen en een kapotgescheurde blaar onder zijn voet dwingen hem tot stoppen. Zonde!
Net op dat moment komt Robert met zijn zoon aanrijden. Zij begeleiden me de komende kilometers naar de volgende verzorgingspost. In een ritme van dribbelen en wandelen tikken de kilometers zo net wat gemakkelijker weg dan in je eentje. Bedankt voor de ondersteuning!

VP3: Leegkerk

Rond 22.15 uur arriveer ik bij huize Sprikkenburg in Leegkerk. In de verte zie ik Wessel nog net vertrekken. Inmiddels heb ik er 102 kilometer op zitten. Ik haal de verlichting uit mijn tas, want het begint donker te worden. Met sleutelhanger 3 in de tas vertrek ik een kwartiertje later weer.

Pittig

Nog 19 kilometer in deze ronde. Via Vinkhuizen en de Reitdiephaven bereik ik de Zernike Campus, waar razende reporter Lút me tegemoet komt. Hij fietst ongeveer drie kilometer met me mee naar de beklimming bij de Walfridusbrug. Daar nemen we afscheid.
Het laatste stuk terug naar Sint Annen vond ik vorig jaar ook al pittig. Het is donker en eenzaam en de kilometers gaan traag voorbij. Bovendien begint mijn maag weer tegen te stribbelen. Iets na 1.00 uur ben ik terug op het hoofdkwartier en klok ik mijn tussentijd.

Ronde 3: Presteren wordt beleven (naar Bethlehem) – 45 kilometer

Met droge kleren en een paar bekers cola in mijn maag vertrek ik voor de laatste ronde. De misselijkheid verdwijnt helaas niet. Eigenlijk kom ik deze ronde nooit goed op gang. Strompelen en harken, het is niet anders. Op de oude Stadsweg raken mijn sokken doorweekt door het natte gras. Dat kan er ook nog wel bij. De onvermijdelijke blaren en schuurplekken blijven niet lang uit, waardoor zelfs wandelen nu pijnlijk aanvoelt.
In Westeremden betreden we het Abt Emopad; daar heb je Emo weer. Toch wel een magisch moment om zo naar het kerkje te lopen. Verderop in een hobbelige klei-akker raak ik een beetje gedesoriënteerd. Na een halve kilometer ploeteren denk ik eventjes aan de verkeerde kant van de sloot te lopen, totdat ineens een bruggetje opduikt. Pfieuw.

Licht

Misselijk in je eentje in het donker op een hobbelige Groningse klei-akker ronddwalen met pijnlijke voeten is niet per se een ervaring die ik iedereen aanraad. Zo leuk zijn die momenten namelijk niet. Maar het zijn wel precies de grenzen waar je bij dit soort tochten naar zoekt en onherroepelijk tegenaan loopt. Buigen of barsten. Doorgaan of stoppen.
Gelukkig begint het langzaam licht te worden. Op de of andere manier geeft dat weer wat extra wilskracht om door te gaan. De zon is nog niet op, maar ik heb al voldoende zicht om de hoofdlamp uit te doen. Via de Sint-Hippolytuskerk loop ik over het Doorderpad naar de Antoniuskerk in Kantens. Af en toe probeer ik een beetje te dribbelen, maar omdat ik weinig kan eten mis ik simpelweg de energie. Stevig wandelen dan maar.

VP4: Bethlehem

Gelukkig is het vanaf Kantens niet ver meer naar boerderij Bethlehem. Rond 6.30 uur strompel ik het erf op. Dit keer maak ik geen slapende honden wakker, wat me vorig jaar nog overkwam. Bij deze verzorgingspost zit je binnen in een hokje – eventjes afgesloten van de buitenwereld – en kun je zelf een kopje koffie zetten. Heerlijk!
Met de laatste sleutelhanger in de zak loop ik weer naar buiten. Op het erf tref ik de honden en het blijken lieve beesten. Bewoonster Nicole komt nog even naar buiten en wenst me succes voor het laatste stuk. Bedankt, ook voor de gastvrijheid!

Terug naar Sint Annen

Nog 13 kilometer en dan is deze lijdensweg ten einde. Toch zijn het geen vervelende kilometers. Het zonnetje begint te schijnen en soms kom ik zowaar iemand tegen. Die me meteen spontaan begroet, want zo gaat dat in het Ommeland.
Mijn tijd van vorig jaar ga ik niet breken, dat heb ik wel door. Daarvoor zou ik nog moeten versnellen en dat zit er gewoon niet in.

Binnen!

Iets na negenen in de ochtend ben ik er dan eindelijk. Gesloopt, maar vooral ook blij dat ik er ben. Kijk maar naar de finishfoto; het lijkt wel alsof ik nog moet beginnen. “Nou nou, wat was het een lijdensweg zeg. Hij komt gewoon lachend over de streep!” 😉

Schelpje

Mijn eindtijd is op 24 uur en ruim 5 minuten. Ongeveer 9 minuten langzamer dan vorig jaar, maar ik heb daar vrede mee. Meer zat er niet in. Henriëtte controleert mijn sleutelhangers en hangt me het welverdiende Sint Jacobsschelpje om de nek. Die voeg ik toe aan de medaille van vorig jaar, zoals pelgrims ook een schelpje gebruiken als bewijs voor elke volbrachte tocht. Even napraten met Wessel, die zo’n anderhalf uur voor mij als tweede over de streep kwam. Sandra is uiteindelijk eerste geworden. Heel sterk gelopen allebei! Ook Eddy H is in Sint Annen, omdat hij helaas moest stoppen na ruim 100 kilometer. Alsnog een hele knappe prestatie uiteraard. Nog even koffiedrinken met Henriëtte en de vrouw van Eddy B en daarna vertrek ik naar huis. Douchen en slapen!

Bedankt!

Door misselijkheid, kramp en blaren viel deze tocht viel me duidelijk zwaarder dan vorig jaar. De eerste twee ronden kwam ik redelijk goed door, maar de laatste ronde verliep dramatisch. Geen energie en geen ritme. Toch had ik deze lijdensweg niet willen missen, want uiteindelijk overheersen toch altijd de leuke momenten. En omdat je dit soort tochten nooit helemaal in je eentje kunt volbrengen, ben ik veel dank verschuldigd aan:

* Gerik en Henriëtte voor het organiseren van deze loop en de gastvrijheid
* Robert Jan en Andrina voor de bonus-verzorgingspost
* Peter voor het spontaan een stukje meerennen
* Jan voor de support in Ten Boer
* Lút voor de razende reportages
* Johannes voor de beker
* Bas, Erik, Robert en Hugo voor de aanmoedigingen onderweg
* De beheerders van de verzorgingsposten
* Alle deelnemers voor de gezelligheid
* En last but not least mijn gezin dat mij de ruimte gaf voor deze tocht.

Enorm bedankt!