De Zestig van Texel

Hallo Texel, daar ben ik weer! Jarenlang liet ik je links liggen, maar inmiddels bezoek ik je alweer voor de vierde keer. Ditmaal met een groot doel: De Zestig van Texel. Het tweejaarlijkse rondje om het eiland en qua deelnemers inmiddels de grootste ultraloop van Nederland.

Lang weekend

Bij de start van de inschrijving op 1 september ben ik er als de kippen bij. Om me aan te melden voor de loop én om een huisje te boeken. Want een eilandloop op Tweede Paasdag leent zich uitstekend voor een lang weekend weg met het hele gezin. Meer dan zeven maanden later is het eindelijk zover. Op Goede Vrijdag zetten we koers naar Den Helder, maar nog vóór de stadsgrens staan we in de file. De wachtrij van een uur wordt vooral veroorzaakt door mensen zonder bootticket. Wij hebben echter online geboekt. Eenmaal op het haventerrein nemen we de fast lane en pakken zowaar de eerstkomende boot: de nieuwe Texelstroom, die nu zo’n half jaar in de vaart is.

Bungalow

We verblijven net buiten Den Burg in een leuke bungalow op het erf van de eigenaren, die ons hartelijk verwelkomen en zelfs een flesje wijn en paaseitjes hebben klaargezet. Attent.

Rondje Texel

In het dorp halen we boodschappen, waaronder een selectie speciaalbiertjes. De beste voorbereiding op het rennen van een rondje Texel is het drinken van een rondje Texels bier, toch? 😉

Slow Coffee

Op zaterdag ga ik uitwaaien met het voltallige Team Slow Coffee, dat bestaat uit de lopers Andrina, Bas, Adriana, Marjon en coach Robert Jan. Zij bivakkeren op camping Loodsmansduin in Den Hoorn. Vanaf de camping gaan we eerst naar de bunker op de Loodsmansduin. De uitkijkpost is vrij toegankelijk en we nemen binnen even een kijkje. Een soort urban trail. 😉
Door een ander deel van de bunker rennen we door naar de zee en gaan bij Paal 10 het strand op. Richting het noorden hebben we flinke tegenwind en we lopen dwars door de skuumkoppen.

Bollekamer

Ongeveer een kilometer verderop verlaten we het strand en lopen naar de Bollekamer. In dit duingebied treffen we een kudde Schotse Hooglanders. Imposante beesten. Ook brengen we een bezoekje aan drie bunkers, die ooit waren ingericht met geschut. Op de terugweg naar Den Hoorn neem ik afscheid van de groep en ren terug naar Den Burg.

Gelukspopppetje

Op zondag doe ik het rustig aan. Wel haal ik ’s middags mijn startnummer op bij de Stayokay. En ik ben niet de enige. Er staat een flinke rij voor de uitgiftebalie en het duurt een klein half uur voordat ik aan de beurt ben. Ik tref Edgar en Emile, die al in het bezit zijn van hun startbewijs. Naast het startnummer ontvangen we ook het loopshirt van deze editie. Op de terugweg naar ons huisje koop ik een grappig gelukspoppetje. Die hang ik aan mijn racevest, zodat ik in ieder geval niet alleen loop.

Onderzoek

De racedag begint met het prikken van bloed. Ik doe namelijk mee aan een onderzoek van de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN). Met het bloedonderzoek wil men de schade aan de darmwand als gevolg van intensieve duurinspanning analyseren. Daarom sta ik voor en na de wedstrijd twee buisjes bloed af. Een ander onderdeel van het onderzoek richt zich op de vocht- en voedingsinname. Voor en na de wedstrijd word ik gewogen en vul ik vragenlijsten in over mijn eet- en drinkpatroon. Binnenkort ontvang ik de uitkomsten.

Start

Dan het doel waar het allemaal om draait. Bij de start in ’t Horntje tref ik diverse bekenden, waaronder Tamara, Emile, Alex, Gea en Edgar. Altijd leuk om even bij te praten. De eerste vier lopen ook de volledige afstand, terwijl Edgar vandaag zijn estafettevierluik voltooit en dan elke etappe een keertje heeft gelopen. Door de stevige wind is het best fris, maar gelukkig komt de zon er langzaam door. Om exact 10.35 uur klinkt het startschot en gaan we onderweg naar de Veerhaven en de Mokbaai.

Zandvlakte

Al snel komt Johan naast me lopen. Op Twitter hebben we even contact gehad en hij herkent mijn gelukspoppetje. De komende kilometers lopen we samen op. Na zo’n vier kilometer gaan we langs de Horsmeertjes naar De Hors, een grote zandvlakte en het ruigste deel van het eiland. Ook vandaag. Het zand is zwaar en de fikse tegenwind maakt het er niet gemakkelijker op.

Hartslag

Ik had me voorgenomen om mijn hartslag onder de 150 te houden, maar inmiddels zit die op de 160. We ploeteren over het strand en passeren een bord: 50. Nog maar vijftig kilometer te gaan.

Bos

Na acht kilometer over het strand rennen we door de duinen naar het bos. Hier is het beschut en koel. Even op adem komen na het zware stuk op het strand. We passeren het wisselpunt van de estafette. Het is een drukte van belang en de aanmoedigingen van toeschouwers en andere lopers geven een enorme boost. In de menigte zie ik ook de lopers van Team Slow Coffee!

Skuumkoppen

Na het bos lopen we terug naar de duinen voor nog eens vier kilometer over het strand. Minder ver dan het eerste stuk, maar de omstandigheden zijn hier gemener. Bij de strandopgang is de lucht helder blauw, maar dat verandert snel. Vanwege het mulle zand lopen we langs de waterlijn. Het woeste water zorgt voor grote skuumkoppen, die aan je schoenen blijven kleven en zand aantrekken. Ook mijn sokken hou ik niet droog.

Hagel

Na 22 kilometer begint het flink te hagelen. Gelukkig heb ik een petje op, waardoor de steentjes mijn gezicht niet raken, maar de lading hagel doet wel pijn op mijn blote benen.

De Muy

Voorbij De Koog verlaten we het strand en lopen door De Nederlanden, onderdeel van natuurgebied De Muy. Dit pad ken ik nog van afgelopen zomer, toen ik vanuit De Koog heen en terug naar de Krimstrandloop rende. In de verte graast een kudde Galloways en verderop zien we de beesten van dichtbij. Inclusief een kalfje.

De Sluftervallei

Na zo’n 28 kilometer bereiken we de Sluftervallei en hebben een prachtig uitzicht over dit natuurgebied. Helaas duurt dat niet lang, want we steken de duinen over en lopen over het fietspad verder. Bij het wisselpunt zie ik Edgar, Robert Jan en Bas. Ze vragen hoe het gaat. ‘Het gaat goed’, roep ik. En dat is ook zo. Ik ben nog fris en werk toe naar het bordje van de dertig kilometer. Op de helft en het zwaarste deel van het parcours zit erop.

Vuurtoren

Toch zijn de komende vijf kilometer naar de vuurtoren behoorlijk lastig. Het eindeloze fietspad en de harde tegenwind hakken erin. Langzaam maar zeker komt de vuurtoren echter dichterbij en passeer ik het keerpunt van de route. Bij het verzorgingspunt pak ik twee stukken ontbijtkoek en app mijn vrouw waar ik ben. ‘Zet hem op’ krijg ik terug.

Wind in de rug

Met de wind in de rug lopen we terug langs de Waddenzee. We passeren De Cocksdorp en gaan op weg naar het veertig-kilometerpunt. Fijn dat we geen tegenwind meer hebben, maar ik heb al veel energie verbruikt en begin mijn benen te voelen.

Aftellen

Na de veertig kilometer tel ik af naar de mat bij het marathonpunt, maar hoe ver ik ook kijk… dat punt komt maar niet. Uiteindelijk ligt de mat na ruim 43 kilometer. Even denk ik dat mijn horloge te optimistisch heeft gemeten, maar na de molen en de sluis passeer ik ‘ineens’ een bordje. Nog vijftien kilometer te gaan.

Oosterend

We gaan op weg naar Oosterend. Daar moedigt het publiek ons weer aan en dat helpt me weer een stukje verder. Net buiten het dorp krijg ik echter last van mijn knie. Eventjes moet ik wandelen en strekken. Daarna kan ik weer een stukje rennen, maar de pijn blijft. Nu moet ik steeds een stukje wandelen en dat breekt uiteraard mijn tempo. Lopen wordt nu strompelen.

Oudeschild

Drie kilometer verderop bij het surfstrand staat mijn gezin. Ik begroet ze en geef aan dat ik ondanks mijn pijnlijke knie toch echt wel naar de finish doorloop. Ploeteren dus over de dijk naar Oudeschild, maar gelukkig trekt de pijn in mijn knie langzaam weg. Mijn gezin is doorgereden naar de speeltuin bij de haven en staat mij weer op te wachten. Ik roep dat het inmiddels weer wat beter gaat met mijn knie. Voorbij Oudeschild weer een bord: nog maar vijf kilometer te gaan.

Nog drie kilometer

Twee kilometer verderop word ik ingehaald door Bas. Hij is ook al eventjes onderweg, want hij heeft als opwarmertje voor de vierde etappe ook het derde stuk gelopen. Hij komt naast me lopen en vraagt hoe het gaat. Ik zeg dat mijn tempo eruit is, maar dat het gelukkig nog maar drie kilometer is. Bas biedt aan om bij me te blijven lopen, maar ik wil hem niet afremmen en geef aan dat ie gewoon z’n eigen tempo moet blijven houden. Langzaam verdwijnt hij weer uit beeld.

Binnen!

Dan verschijnt eindelijk het bordje van de laatste kilometer. Ik zet nog een keer aan en loop in één stuk door naar de streep. De ontvangst bij de Stayokay is hartelijk. Het publiek juicht, ik zie mijn gezin en geef een high five aan Team Slow Coffee. Alle pijn is vergeten en ik kom zelfs lachend over de streep. Want het is me gelukt. Ik heb De Zestig van Texel uitgelopen! Mijn verste afstand ooit.

Zware dag

Na de streep word ik ook door RUN Winschoten-racedirector Henri Thunnissen onthaald met mooie woorden. Bedankt! Verderop tref ik Gea, die al binnen is en even later bereikt Tamara de finish. In de kleedkamer tref ik Alex. Mooi om te horen hoe iedereen deze zware editie heeft beleefd. Na het douchen pakken we de boot en rijden naar huis. Het was een lange en zware dag, ook voor mijn gezin. Bedankt dus voor alle steun! En we hebben weer genoten op het eiland, dus Texel… je bent nog lang niet van me af.