Team Gerwin Veenstra
Na twee deelnames aan Mud Masters in Biddinghuizen willen Gerwin en ik weleens meedoen aan de editie in Haarlemmermeer. Ook Edwin en Alexander zijn te porren voor deze run. Gerwin schrijft ons gezamenlijk in, waardoor ons viertal geregistreerd wordt als ‘Team Gerwin Veenstra’. Prachtige teamnaam, niks meer aan doen. Helaas moet Alexander in een later stadium afhaken, maar in Rob vinden we een waardige vervanger. Daarmee is Team Gerwin Veenstra gelukkig weer op volle sterkte.
Eerste lentedag
Op zaterdagmorgen zetten we vanuit Groningen koers naar Noord-Holland. Het is nu nog fris, maar de verwachtingen wijzen op de eerste lentedag van het jaar. De reis verloopt vlot en tegen 11.00 uur rijden we de parkeerplaats op. Daar tikken we maar liefst acht euro af voor een parkeerkaartje en wandelen vervolgens naar de Expo Haarlemmermeer.
Drukte
Onder de overkapping van de hal is het al een flinke drukte. Beneden staat een vak met deelnemers klaar voor de start. Met een oppeppend deuntje doen ze hun warming-up en tellen even later af tot het startschot. Op het hoger gelegen gedeelte scharrelen deelnemers en toeschouwers tussen kraampjes, eettenten en toiletten door. Ook de flinke truck met Mud Masters-merchandise is er weer, net als in Biddinghuizen.
Warmer
Binnen in de hal kunnen we ons startnummer ophalen. Hier is het nog veel drukker, maar ook een stuk warmer. Dat is wel even lekker, want zeker met de wind voelt het buiten nog best koud aan. Eenmaal in het bezit van ons startnummer kleden we ons in alle rust om. Voorlopig blijven we even binnen. We werken nog wat krachtvoer naar binnen en dan is Team Gerwin Veenstra er helemaal klaar voor!
Team Gerwin Veenstra.
Go!
Onderweg naar de start leveren we onze tas in en lopen weer naar buiten. We zien de groep voor ons nog starten en kunnen dan al door naar het vak. Ook wij doen een gezamenlijke warming-up en tellen af tot de start… 10,9,8,7,6,5,4,3,2,1… Go! De groep zet zich in beweging. In de eerste kilometers is er weinig ruimte en ligt het tempo laag. We krijgen een vijftal Jump Overs voor onze kiezen: strobalen waar we overheen moeten springen of klimmen.
Piramide
Na twee kilometer wacht het eerste serieuze obstakel: de Toetanchamon Steps. Via een stenen trap beklimmen we een veertig meter hoge piramide. Eenmaal boven dalen we af via de Slippery Slope, een onverhard pad. Hier is het even extra uitkijken, want eerder op de dag heeft iemand op dit pad zijn enkel behoorlijk geblesseerd. Daarna beklimmen we de piramide voor de tweede keer, maar dit keer zonder trap. We gaan nu over de grashelling naar boven.
Schoen kwijt
In het Haarlemmermeerse Bos treffen we het volgende obstakel: Slow Mo Mud. Een flink stuk lopen door dikke, zware modder. Zo zwaar, dat de schoen van een dame voor mij in de modder blijft steken. Ik stop even om haar schoen uit de modder te trekken en jawel… daarbij verlies ik mijn eigen schoen. Ik prop mijn modderige sok terug in mijn schoen. Iets verderop haal ik captain Gerwin en Rob weer bij. Edwin is bij de piramide een beetje achterop geraakt en loopt eveneens vertraging op in de dikke modder. Hij raakt zelfs beide schoenen tijdelijk kwijt.
Koud
Na ruim vijf kilometer gaan we bij het obstakel Diving voor het eerst ’te water’. We moeten ongeveer honderd meter door het water lopen, in een duiker onder de weg door. En brrr… wat is het water koud! Eerst even weer de ademhaling onder controle krijgen en dan zo snel mogelijk richting de steiger, waar we het water kunnen verlaten. Verderop lopen we een stuk door een weiland en komen uit bij de Power Tower. Die kennen we nog van Biddinghuizen, maar toen konden we ongehinderd een lange aanloop nemen. Nu is er een greppel gegraven en is de aanloop een stuk lastiger. Bovendien is de schuine helling nat en glad. In ons eentje komen we er niet overheen, maar met pootjes en vereende krachten lukt het wel.
Klimmen
Bij de drinkpost wachten we even op Edwin, zodat Team Gerwin Veenstra weer compleet is. Daarna lopen we terug in de richting van het Haarlemmermeerse Bos en belanden bij de Horizon Climber. Via een horizontaal gespannen touw klimmen we naar de overkant. Dat gaat eigenlijk best goed, maar eenmaal aan de overkant heb ik wel behoorlijk last van m’n handen door het geschuur over het touw. Na zo’n negen kilometer zijn we terug in de buurt van de piramide en moeten nu de Net Jump zien te overwinnen. Hangend aan een net moeten we aan de overkant van een waterbak zien te komen. En dat is nog best lastig. Te lastig, voor ons allemaal. Eenmaal met de voeten in het water blijkt het te moeilijk om onszelf nog omhoog te werken. Wederom een nat pak dus.
Team Gerwin Veenstra is halverwege.
Bekend terrein
Hierna volgt een hele reeks bekende obstakels, zoals Getting Tyred (bandenstapel), de Trenches (loopgraven met water), Wood Climb (over een hoge houten muur), Mud Crawl (tijgeren door de modder), waarna we bij de Tube Slider uitkomen. Hier kruipen we door een buis en belanden in het water. Via een dijk lopen we terug naar het startterrein, maar niet voordat we de Great Walls, de muren met oplopende hoogte, zijn gepasseerd. Het eerste muurtje lukt nog wel zelfstandig, maar bij de andere twee hebben we toch echt een pootje nodig.
De Trenches.
Aanpassingen
De Monkey Bars hebben een noviteit. Op sommige rekken zit een soort houten schot in het midden, waardoor je niet in één keer door kunt. Wonderwel lukt het me vrij eenvoudig om dit obstakel-in-een-obstakel te passeren. Ik blijf net voor het schot eventjes hangen en grijp daarna om het schot heen naar de volgende balk. Daarna kan ik simpel door naar het einde. Dat valt me niks tegen.
Ook de Pipe Runner is een beetje aangepast. Men heeft nu een richeltje in de horizontale balken gemaakt, waardoor je meer grip hebt. Het lukt me om te blijven hangen en mijn voet op de balk te slingeren. Daarna is naar boven klimmen eigenlijk een eitje.
Pussy lane
Dan wacht het laatste obstakel: de Sizzler, het stroomobstakel. Ditmaal kun je echter ook kiezen voor een pad zonder stroom. Rob pakt enthousiast de baan met stroom, tijgert onder de draden door en krijgt meteen een paar flinke schokken. Duidelijk. Gerwin en ik – toch al geen liefhebbers van stroomobstakels- pakken mooi de pussy lane zonder stroom.
Rob onder stroom.
Finishers
Met z’n drieën passeren we vervolgens de finish, waar we Edwin treffen. Hij moest de laatste obstakels noodgedwongen overslaan wegens kramp. Hij heeft zich al afgespoeld in de Car Wash en dat gaan wij ook maar eens doen, nadat we ons finisherbiertje hebben opgedronken. Vanaf de douche snel naar binnen voor warme kleren, nog even ons finishershirt ophalen en weer twee uur terug in de auto naar Groningen. Het was weer een mooi middagje Mud Masters. Tot de volgende keer!
Bewegende beelden
Dankzij de camera’s onderweg zijn er ook bewegende beelden van onze race:
En de officiële aftermovie:
Op rapport
| Voorzieningen |   | (4/5) |
| Het afhalen van startnummers en inleveren van tassen verliep soepel, omkleden kon binnen en bij de verzorgingsposten was voldoende te krijgen. Wel een minnetje voor het betaald parkeren, waarbij het parkeergeld van acht euro sowieso aan de hoge kant is. | ||
| Parcours | | (4/5) |
| Een geinig parcours met uitdagende en unieke obstakels, want waar beklim je nou een piramide van veertig meter hoog, of ren je tegen een half pipe omhoog? De Net Jump was een leuke nieuwe toevoeging aan het bestaande arsenaal aan obstakels. | ||
| Modder | | (3/5) |
| Het moddergehalte viel me een beetje tegen. De Slo Mo Mud was absoluut lang en zwaar met risico op het verliezen van schoenen, maar de Trenches waren ten opzichte van Biddinghuizen juist weer aan de korte kant. En veel meer modder was er eigenlijk niet. | ||
| Zwaarte | | (3/5) |
| Persoonlijk vond ik deze editie qua zwaarte wel meevallen. Een veertig meter hoge piramide oprennen voel je absoluut in je benen en ook waren sommige obstakels best pittig, maar toch was ik op de streep zeker niet kapot. Maar dat hoeft ook niet altijd. | ||
| Prijs-kwaliteitverhouding | | (4/5) |
| Met een inschrijfgeld van ruim 50 euro zit Mud Masters rond de gemiddelde prijs van de grote runs in Nederland, maar daar krijg je absoluut kwaliteit voor terug. Er is in elk geval niet bezuinigd op obstakels, personeel, veiligheid of het finishershirt en de voorzieningen zijn prima. | ||
| Aanrader? | | (4/5) |
| Jazeker. Mud Masters is een van de betere runs in Nederland. De kwaliteit van obstakels en voorzieningen is hoog en er hangt een leuke sfeer. | ||
