North Sea Ultra
Als eilandloopliefhebber is het altijd mooi om een nieuw eiland af te tikken. Daarom schrijf ik me in voor de North Sea Ultra op Sylt. Het rondje om het grootste Duitse waddeneiland is 111 km en is een gevarieerde tocht.
Naar Sylt
Vanuit Groningen is het ongeveer vijf uur rijden naar Niebüll, waar de autotrein naar Sylt vertrekt. Sinds de aanleg van de Hindenburgdamm in 1927 is Sylt dus eigenlijk een schiereiland. Gelukkig is er nauwelijks file op de Autobahn en kan ik zelfs een trein eerder pakken dan gepland. Ik parkeer de auto op het bovendek en laat me naar het eiland rijden.
Gearriveerd bij de Sylt Shuttle in Niebüll.
Klaar voor vertrek.
Over de Hindenburgdamm.
Saal am Kliff
Vanaf eindstation Westerland rij ik meteen door naar het dorpje Wenningstedt, zo’n vijf kilometer verderop. In Saal am Kliff haal ik mijn startnummer op. Even later volgt de uitgebreide briefing voor alle deelnemers.
Saal am Kliff.
De briefing.
Westerland
Daarna rij ik weer terug naar Westerland, de hoofdplaats op Sylt. Ik slenter door de winkelstraten en beland bij restaurant Mikado voor een extra grote burger. Dat gaat er wel in. Vervolgens rij ik naar m’n pension, leg m’n spullen klaar en ga op tijd op bed.
De Friedrichstraße.
Restaurant Mikado.
XL Hamburger.
Op tijd naar bed.
Start
De volgende ochtend starten we namelijk al om zes uur bij de Sturmhaube in Kampen. Op dat moment komt de zon net op naast vuurtoren Quermarkenfeuer. Het langgerekte Sylt heeft maar liefst vijf vuurtorens.
Er starten zo’n 180 deelnemers aan de solotocht, aangevuld met ongeveer 30 estafettelopers. Na het startsignaal vertrekken we in noordelijke richting. De eerste kilometers voeren over een grindpad achter de duinen.
Zonsopgang naast vuurtoren 1: Quermarkenfeuer.
Markering op het wegdek.
Klaar voor de start.
We zijn onderweg voor een rondje Sylt.
Ellebogen
Na zo’n 12 kilometer bereiken we de Ellebogen, een natuurgebied in het noordelijkste puntje van het eiland. Hier bevinden zich ook de twee vuurtorens Leuchtturm List West en Leuchtturm List Ost. De westelijke vuurtoren is het noordelijkste bouwwerk van Duitsland.
In de Ellebogen lopen zo’n vijfhonderd schapen vrij rond en die hebben altijd voorrang op ander verkeer. Ook op ultralopers dus.
Iets voorbij de oostelijke vuurtoren houdt de weg op. We keren om en lopen dezelfde route weer terug.
We betreden de Ellebogen.
Vuurtoren 2: Leuchtturm List West.
Schapen.
Vuurtoren 3: Leuchtturm List Ost.
Nog meer schapen.
List
Met 23 kilometer in de benen verlaten we de Ellebogen en lopen over de Mövenbergdeich naar het dorp List, het noordelijkste dorp van Duitsland. Het is leuk om weer even in de bebouwing te zijn. Er wacht ons zelfs een stukje urban trail: we lopen dwars door de wereldberoemde ‘viskraam’ van Jünne Gosch. De Alte Bootshalle serveert heel toepasselijk Fischbrötchen aan de deelnemers, maar ik stel mijn maag niet meer op de proef dan nodig.
We rennen langs de kust.
Markering op het wegdek.
Gosch Alte Bootshalle.
Gosch Alte Bootshalle.
Kampen
Vanuit List lopen we zo’n tien kilometer langs de Listlandstraße naar Kampen. Halverwege passeren we het bosrijke gebiedje Vogelkoje. Vroeger waren hier eendenkooien, vandaar de naam.
Na zo’n 37 kilometer bereiken we de uitgebreidere verzorgingspost in Kampen. Ik vul mijn spulletjes aan en smeer me in met zonnebrand, want de zon begint te branden.
Iets ten zuiden van Kampen staat de vierde vuurtoren van het eiland: Langer Christian.
Langs de Listlandstraße.
VP Kampen.
Vuurtoren 4: Langer Christian in Kampen.
Braderuper Heide
Nu lopen we over de Braderuper Heide, een fraai stukje natuur langs de kust. Het pad leidt ons uiteindelijk naar de Witte Klif, genoemd naar de kleur van het kaolienzand. Men heeft hier fraaie houten wandelpaden aangelegd.
Braderuper Heide.
De Witte Klif.
De Witte Klif.
Munkmarsch
Bij Munkmarsch lopen we een stuk over het strand. In vervlogen tijden was dit havendorpje de belangrijkste verbinding met het vasteland. Over vervlogen tijden gesproken: verderop ligt de oude hoofdstad Keitum. Kapiteins op de walvisvaart bouwden hier fraaie huizen en in de zomer kan het kneiterdruk zijn door toeristen. Vandaag dient de plaatselijke parochie als verzorgingspunt.
Het strand bij Munkmarsch.
Langs de kust bij Keitum.
Morsum-klif
Het parcours is hier uitdagend. Eerst lopen we over zeeklei en daarna over een kilometerslang hobbelig graspad. Het is de inspanning waard, want uiteindelijk belanden we bij de Morsum-klif, een geologische bijzonderheid. Tijdens de voorlaatste ijstijd werden de aardlagen door gletsjerbewegingen tegen elkaar gedrukt. De roodachtige tint is te danken aan de verschillende aardlagen: donkere mica-klei, rood limonietzand, wit kaolienzand en bruinachtig-gele gletsjerafzettingen.
Over de klei.
De Morsum-klif.
De Morsum-klif.
Rantumbecken
We doorkruisen nu het oostelijke deel van het eiland. Aan de andere kant lopen we verder over de Koogstraße, een schuine dijkweg van zo’n tien kilometer lang. Het uitzicht over de zee is mooi, maar weinig afwisselend. Verstand op nul en door naar het Rantumbecken. De vier kilometers over de polderdijk met uitzicht over dit een brakwatermeer zijn fraai.
Schapen.
Over de Koogstraße.
We lopen om het Rantumbecken heen.
Rantum
Met 71 kilometer op de teller kunnen we in Rantum even bijtanken bij de uitgebreidere verzorgingspost in ontmoetingscentrum Project Bay. Hier liggen ook de dropbags en komen we later nog een keer langs. Ik vul mijn water bij en vertrek weer.
VP Rantum.
Rantumer Dünen
We lopen nu door naar Hörnum, het zuidelijkste puntje van Sylt. Het eerste stuk loop ik samen met de Engelsman Darrell en we kletsen enkele kilometers weg. Op het lange grindpad door de Rantumer Dünen kan ik hem net niet bijbenen, maar later in de race zie ik hem nog een aantal keren.
Door de Rantumer Dünen.
Door de Rantumer Dünen.
Hörnum
Net voor Hörnum zien we de start van een proef in de OCC-Küstentrophy, een rally voor oldtimers. Mooi om al die oude auto’s op het eiland te zien.
Verderop klimmen we omhoog naar aussichtspunkt Hörnumer Möwennest en zien we ook de vijfde vuurtoren van Sylt.
De vrijwillige brandweer in Hörnum trakteert ons op lekkere hapjes en drankjes. Eventjes bijtanken.
Vervolgens lopen we langs de Rantumer Straße terug naar Rantum. Eigenlijk een saai stuk, dus ik zet mijn verstand maar weer eens op nul.
De OCC-Küstentrophy.
Klimmetje.
Aussichtspunkt Hörnumer Möwennest.
Vuurtoren 5: Hörnum.
VP Hörnum.
Terug naar Rantum.
Erwtencurry
Na 98 kilometer zijn we terug bij de Project Bay. Ik haal wat spullen uit mijn dropbag, vul mijn waterzak bij en lust eigenlijk wel iets te eten. Gelukkig serveert men rijst met erwtencurry. Dat is me toch een potje lekker!
Daar zijn we weer bij VP Rantum.
Rijst met erwtencurry.
Himmelsleiter
Helemaal opgefrist ga ik op pad voor de laatste 14 kilometer terug naar Kampen. Het slotstuk bevat enkele verrassingen. Zo wacht in Westerland de steile trap Himmelsleiter, die met 103 kilometer in de benen wel een tikkie vervelend is. Dat geldt ook voor de afdaling.
Westerland.
Himmelsleiter.
Afdaling.
Promenade
Via een houten pad langs het strand belanden we op de promenade vol met enthousiaste Duitsers. Daar laat ik me natuurlijk niet kennen. Ik zet zogenaamd een soepele dribbel in en laat me uitgebreid toejuichen. Dat geeft energie!
Naar de promenade.
Rode Klif
De uitsmijter is voor de Rode Klif. Een prachtig stuk van de route, maar de klimmetjes en het mulle zand doen wel een beetje pijn. Even doorbijten nog. Na de laatste houten trap zien we in de verte de Sturmhaube liggen.
Klimmetje.
Door de duinen.
De Rode Klif.
Trappetje.
De laatste meters naar de Sturmhaube.
Ziel
Net binnen de 13 uur tik ik af bij de eindstreep. Ik neem de unieke medaille in ontvangst en ga even chillen in een Strandkorb. Daar tref ik ook Darrell weer en we laven ons aan een bakje Kartoffelsuppe. Heerlijk!
Ins Ziel.
Chillen in een Strandkorb.
Kartoffelsuppe.
Danke schön, Sylt!
Ik rij terug naar m’n pension en na een heerlijke douche val ik als een blok in slaap. De volgende ochtend rij ik terug naar huis, nagenietend van een fraaie tocht over een afwisselend eiland. Danke schön, Sylt!
Op de weg terug.
