Kustverrassingen

Daags na de Indian Summer Ultra maken Bas en ik alweer plannen voor een volgende 100 kilometer. Vorig jaar smaakte de Dutch Coast Ultra Run by Night naar meer. Toen liepen we 50 kilometer, nu schrijven we ons samen met Elzo in voor de langste afstand.
Doorgaans is het parcours van Den Helder naar Castricum aan Zee vlak en recht. Vanwege wateroverlast op enkele duinpaden is de route dit jaar echter aangepast en zorgt op sommige punten voor verrassingen.

Naar Den Helder

Eerst moeten we met de juiste uitrusting in Den Helder zien te belanden. Logistiek gezien is dat een kleine puzzel, want na afloop willen we natuurlijk geen meter te veel lopen. Daarom parkeren we – net als Johan – vooraf de auto in Castricum aan Zee. Met z’n vieren pakken we een taxi naar station Castricum en reizen vanaf daar met de trein naar Den Helder. De taxichauffeuse is verbijsterd over ons plan om 100 kilometer over het strand en door de duinen te rennen: “Dat ken toch niet!” 😀

Hotel Wienerhof

Rond half vijf arriveren we bij de startlocatie: het karakteristieke Hotel Wienerhof. We treffen allerlei bekenden, waaronder Arjan. Met z’n vijven doen we lekker rustig aan, bestellen koffie en meteen ook maar wat te eten. Een tomatensoepje met een stukje pizza vormen een prima bodem voor deze ultraloop.

Startnummer

Om te mogen starten hebben we wel een startnummer nodig. Het inschrijfcomité onder leiding van Henri zit gelukkig al klaar om iedereen van een startbewijs te voorzien. Mijn geluksnummer is 20.

Start

Om tien voor zes gaan we met 24 deelnemers naar buiten om ons klaar te maken voor de start. Organisator Rinus brieft ons nog even over de laatste bijzonderheden. Daarna gaan we om stipt 18 uur op pad.

Zeepromenade

Via de Beatrixstraat en de Weststraat bereiken we na bijna anderhalve kilometer de zeedijk. Daarna rennen we vier kilometer over de Zeepromenade langs de zee en vuurtoren De Lange Jaap. De omstandigheden zullen deze nacht prima zijn. Het is nagenoeg droog en niet koud. Wel hebben we tegenwind, maar qua kracht valt die wel mee.

Strand

Na de Zeepromenade volgen zo’n 25 strandkilometers. Elzo heeft een lekker tempo te pakken en loopt weg bij Bas en mij. Anderhalf uur later halen we Elzo echter weer in. Hij heeft helaas last van een oude blessure aan zijn voet en besluit zijn race in te korten tot 50 kilometer.
Op het strand is het licht genoeg om de hoofdlamp uit te laten, maar voor foto’s is het te donker. Onderaan de strandopgang Camperduin wijst de kleurige verlichting van een paviljoen ons de weg naar de eerste verzorgingspost. Daar worden we vriendelijk onthaald met eten, drinken en warmte van het vuurtje. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn voeten in te tapen tegen blaarvorming. Dat was ik tijdens het voorbereiding in Den Helder helaas vergeten.

Schoorlse Duinen

Inmiddels zijn we toe aan de eerste verrassing van de avond: een lusje van ruim 15 kilometer door de Schoorlse Duinen. Bas en ik lopen vrijwel meteen na de verzorgingspost al fout. Dat zal niet de laatste keer zijn. Op de smalle paadjes in het donkere bos is het soms lastig navigeren. Bovendien krijgen we serieuze hellinkjes voor de kiezen. Niet voor niks heb ik na afloop ruim 400 hoogtemeters op de teller staan. En dat bij een strandloop!
Op dit lastige deel van het parcours raakt Bas steeds een stukje verder achterop en verlies ik hem uit het oog. Ik ploeter een aantal kilometers in m’n eentje, tot ik in de verte ineens een lampje zie. Het blijkt Arjan te zijn, die ook worstelt op de lastige paden. Ik voeg me bij hem en uiteindelijk lopen we tot de eindstreep samen. Maar bij de finish zijn we nog lang niet.

Terug naar het strand

Na zo’n twee uur zwerven door de Schoorlse duinen moeten we maar weer eens terug naar het strand. Verrassing nummer twee: het laatste deel van het pad naar het strand staat blank. Aanvankelijk proberen we nog droge voeten te houden, maar dat blijkt onmogelijk. Ondanks de aanpassingen aan het parcours krijgen we na bijna vijftig kilometer dus toch nog kletspoten. Het is niet anders.
Over het strand rennen we zo’n acht kilometer naar Egmond aan Zee. Daar verlaten we het strand weer en rennen door het slapende dorp.

Klinkerpad

Voorbij Egmond aan Zee belanden we op een lang klinkerpad en na een tijdje achterhalen we François. Hij heeft helaas last van z’n rug en moet noodgedwongen een versnellinkje lager lopen. Met z’n drieën kletsen we een aantal kilometers weg.

Dorus

Na zo’n 68 kilometer bereiken we verrassing nummer drie: het paadje van Dorus. Dat is bepaald geen klinkerpad. Het is een hobbelig en mul zandpad, waarop je bijna je enkels breekt. Gelukkig duurt de kwelling maar een paar honderd meter en zetten we snel koers naar het strand. Nog vier kilometer tot strandpaviljoen Deining.

Deining deel 1

Na 9:40 uur bereiken we strandpaviljoen Deining voor de eerste keer. We tanken even energie bij (onder andere met vanillevla) en ik vul mijn drinkzak met water. Een kwartier later gaan Arjan en ik weer op pad voor de laatste 25 kilometer. Op het strand treffen we François en Bas, die allebei hebben besloten na 75 kilometer te stoppen.

Bekend terrein

Een groot deel van de route kennen we al, want over het strand en over het klinkerpad lopen we terug naar Egmond aan Zee. Snel gaat het niet meer, maar toch blijven we veel dribbelen. Ook veel wandelen trouwens, want ik heb aanvankelijk wat last van mijn maag. In Egmond aan Zee gaat het gelukkig weer stukken beter. We draaien het strand op voor de laatste zes kilometer van deze nachtelijke tocht.

Deining deel 2

Na 13:20 uur bereiken Arjan en ik strandpaviljoen Deining voor de tweede keer. Henri noteert onze eindtijd en Rinus hangt een medaille om onze nek. Elzo en Bas wachten ons al op. Zij hebben in de tussentijd even de oogjes dicht gehad. We doen ons wederom tegoed aan de uitgebreide verzorgingstafel en keren dan huiswaarts na een prachtig en verrassend loopavontuur. Bedankt organisatie, vrijwilligers en medelopers!