Les grimpeurs du Nord

De Mont Ventoux is een iconische berg. De ‘Reus van de Provence’ is 1909 meter hoog en ligt ingesloten tussen de dorpen Bédoin, Malaucène en Sault. Zo’n driehonderd meter onder de top houdt de bebossing op en begint het kenmerkende maanlandschap, waaraan de Mont Ventoux zijn bijnaam ‘de kale berg’ ontleent. Zon, mist, regen, wind en kou hebben hier vrij spel en het is de kunst om deze elementen te trotseren.
De berg is herhaaldelijk opgenomen in de Tour de France en is onlosmakelijk verbonden met wielrenner Tommy Simpson, die in de Touretappe van 13 juli 1967 op weg naar boven overleed. De Mont Ventoux is zeer populair bij toerfietsers, maar ook hardlopers weten deze bijzondere berg te vinden.

Semi-marathon

Elk jaar organiseert fietsclub Bédoin Cyclo Sport op de laatste zondag in juli vanuit Bédoin een halve marathon naar de top. Een hoogteverschil van zo’n 1600 meter. Deze semi-marathon du Mont Ventoux staat al langer op ons verlanglijstje. Dit jaar hakken we de knoop door: Arnold, Bas, Hans en ik gaan een lang weekend naar Zuid-Frankrijk om de kale berg te bedwingen.
Bij de start van de inschrijving op 1 februari melden we ons meteen aan onder de teamnaam Les grimpeurs du Nord (de klimmers uit het Noorden), met een papieren formulier via de post. Lekker ouderwets. Overigens hebben we op dat moment al wat voorwerk gedaan.

Certificat médical

Bij deelname aan een Frans sportevenement is een certificat médical namelijk verplicht, vooral om de organisator in te dekken tegen schadeclaims bij ongelukken. Een uitvoerige sportkeuring is niet nodig: meestal volstaat een verklaring van een huisarts dat er geen contra-indicaties zijn om te hardlopen.
Toch geeft niet elke huisarts zo’n verklaring af. Mijn huisartspraktijk bijvoorbeeld volgt het officiële standpunt van de artsenvereniging, dat een behandelend arts geen verklaringen ondertekent over een eigen patiënt. Pech voor mij dus, ik moet op zoek naar een andere dokter. Arnold, Bas en Hans kunnen wél bij hun huisarts terecht, maar het hele proces kan wat tijd kosten. Hou hier rekening mee en regel zo’n medische verklaring niet op het allerlaatste moment.

Petjes

Ook wat betreft kleding treffen we voorbereidingen. Eind juli is het in Zuid-Frankrijk natuurlijk behoorlijk warm en een petje is dan wel lekker. Bij Jerzy van Running Coffee haal ik vier witte petjes van het merk Headsweats. Ik heb al langer een soortgelijk oranje petje en dat bevalt prima. Bedankt Jerzy!
Als speciale herinnering aan deze loop laten we er een logo opzetten bij borduurbedrijf Enigma. Eigenaar Gerben ken ik persoonlijk. Eerder dit jaar liep hij zijn eerste marathon in Praag voor het goede doel Sup­port Casper en als toerfietser wil hij misschien ook weleens de Mont Ventoux op. Onze petjes vindt hij een mooie klus en het eindresultaat mag er zijn. Een mooi souvenir. Bedankt Gerben!

Voor dag en dauw

Vrijdag gaan we voor dag en dauw op pad. Om half zes pikt Hans mij op en een half uur later sluit Arnold in Marum aan. Bas is al in Frankrijk. Hij is een paar dagen eerder afgereisd om de Mont Ventoux alvast met de fiets te beklimmen.
De reis naar Schiphol en de vlucht naar Nice verlopen voorspoedig. Iets na het middaguur starten we onze huurauto voor de trip naar Bédoin. Onderweg lunchen we in Cannes. ‘Une crêpe s’il vous plaît.’

La Carpe Diem

Aan het eind van de middag arriveren we in Bédoin, waar Bas ons al heeft ingecheckt. Ons appartement La Carpe Diem zit midden in het dorp en heeft een fantastisch dakterras met uitzicht op de Mont Ventoux. Hoe toepasselijk! We installeren ons en halen even wat boodschappen.

Parcoursverkenning

Aan het begin van de avond verkennen we het parcours met de auto. Bas vertelt aan de hand van zijn fietstochtjes de lastige en minder lastige punten op de route. We bezoeken het monument voor Tommy Simpson en op de top van de kale berg hebben we een prachtig uitzicht over de omgeving.
Eenmaal terug in Bédoin eten we een hapje en we besluiten de avond met een biertje op ons dakterras.

Bergtraining

De zaterdag begint met een ontbijtje op ons dakterras. Daarna doen we een korte bergtraining. In het bos, op het zwaarste deel van de route. Na zo’n zes kilometer vanuit Bédoin loopt het parcours hier ruim negen kilometer lang omhoog met stijgingspercentages tussen de 8,5% en 10,5%. Om ons daarop voor te bereiden rennen we vanaf de haarspeldbocht in Saint-Esteve een half uurtje omhoog, ongeveer 3,5 kilometer. Tussen de toerfietsers, want uiteraard proberen die vandaag ook weer omhoog te fietsen.
Ik begin optimistisch met een tempo van zo’n zeven minuten per kilometer, maar ik krijg het gaandeweg wel lastig. Het lukt me niet eens om het hele stuk te dribbelen. Goed dat ik daar nu achter kom. Een nuttige training dus en een goede les voor morgen. Ontspannen wandelen we weer terug naar de auto.

Startnummer

’s Middags maken we uitstapje naar het fraaie Avignon en het doodse Carpentras. Aan het eind van de middag halen we in Bédoin ons startnummer op. We krijgen ook alvast ons finishershirt. Dat geeft vertrouwen voor een goede afloop morgen. 😉
’s Avonds stapelen we koolhydraten bij Pasta e Basta en we besluiten de avond wederom met een biertje op ons dakterras.

Uit de veren

De dag van de wedstrijd! Om zeven uur zijn we uit de veren en ontbijten weer op ons dakterras. Daarna leggen we al onze bagage in de auto. We lopen door naar de busparkeerplaats om wat spulletjes af te geven voor vervoer naar de top, maar helaas… de bussen zijn al vertrokken. Te vroeg, of hebben wij de juiste tijd niet helemaal goed begrepen?

On y va!

Het is nu bijna half negen, dus op naar de start. Daar staan inmiddels zo’n vijfhonderd lopers klaar. Nog even een startselfie en dan on y va!

Gutsen

In de eerste zes kilometer maken we relatief gezien weinig hoogtemeters, maar toch nog zo’n tweehonderd. En gemakkelijk is dit stuk niet, want met 23 graden is het al behoorlijk warm. Al snel gutst het zweet van mijn voorhoofd.
In de eerste kilometer is het even dringen, maar daarna trekt het veld uit elkaar. Samen met Bas loop ik door de dorpjes Sainte-Colombe en Les Bruns naar de eerste verzorgingspost in Saint-Esteve. In een rustig tempo, we mikken op 40 minuten. Een minuutje voor op schema bereiken we de verzorgingspost en hebben ruime keuze: water, cola, bananen, vijgen, rozijnen en chocolade, het ligt er allemaal.

Hel door het bos

Nu begint de hel door het bos, maar we hebben geoefend! Met een tempo van zo’n 9 minuten per kilometer dribbelen we omhoog. Dat gaat vrij goed. Toch wandelen ook veel deelnemers met een flinke pas. Sterker nog: het merendeel van de lopers stapt hier stevig door en ze gaan niet eens veel langzamer dan wij. Als we worden ingehaald door twee snelwandelaars is de maat vol en schakelen wij ook over op het stevige doorstappen. Een tactiek waarmee we energie sparen voor de kilometers ná het bos.

Suikerklontjes en kaas

Bij de verzorgingspost halverwege het bos arriveren we na 1 uur en 25 minuten. Precies volgens ons schema. Ook hier weer ruime keuze, er liggen zelfs suikerklontjes en kaas. We tanken even bij en stappen dan door voor de volgende etappe van vijf kilometer door het steile bos.

Chalet Reynard

Op naar Chalet Reynard, waar het bos eindigt. Af en toe dribbelen we een stukje voor het gevoel. In combinatie met het stevige doorstappen blijkt dat voor ons een prima strategie. We lopen onszelf niet over de kop en kunnen ook genieten van deze tocht.
In de laatste honderden meters naar het chalet loopt de weg iets naar beneden. Dribbelend bereiken we de drinkpost bij Chalet Reynard na 2 uur en 10 minuten. Wederom keurig volgens ons schema.

Dribbelen

Nog zes kilometer naar de top, die we al gauw in de verte zien liggen. Wat een prachtig uitzicht! Het stijgingspercentage is hier nog steeds 8%, maar duidelijk minder dan in het bos, dus we dribbelen ook weer wat vaker.

Fontaine de la Grave

Anderhalve kilometer verderop is bij Fontaine de la Grave een verzorgingspost ingericht. Ik neem een banaantje, wat rozijnen en een beker cola. Dat moet voldoende zijn voor de laatste vier kilometer.

Vergezichten

Het stijgingspercentage neemt weer iets toe en dus moeten we vaker wandelen, maar met zulke fantastische vergezichten is dat geen straf. Kijk nou toch eens!

Richtpunt

De drinkpost bij het monument voor Tommy Simpson is ons volgende richtpunt. Daar vullen we onze bidon nog een keer met water en gaan dan op weg naar het eindpunt van deze hardloopreis.

Hoogtebord

De laatste kilometer is nog best lastig, want we krijgen een stijgingspercentage van 11% voor de kiezen. Na bijna 3 uur en 11 minuten komen Bas en ik over de eindstreep. We hebben het geflikt, we hebben de kale berg bedwongen! Dat vieren we met een blikje cola en we maken uiteraard een foto bij het hoogtebord.

Bedwongen

Niet veel later komen Arnold en Hans over de streep. Ook zij hebben de kale berg bedwongen. Alle grimpeurs du Nord zijn gezond en wel boven gekomen. Natuurlijk maken we ook een groepsfoto op de top. Eventjes bijkomen en de uitslagen checken, want die hangen al aangeplakt. Met een bus worden we weer teruggebracht naar beneden.

Zwembroekpolitie

In Bédoin willen we het zwembad bezoeken, voor een douche en een frisse duik. Dat gaat echter niet door. Onze zwemshorts worden genadeloos afgekeurd door een vertegenwoordigster van de Franse zwembroekpolitie. “Interdit!,” snauwt ze van achter de balie. Alleen ballenknijpers blijken toegestaan.
De zwembadfeeks van Bédoin hanteert overigens wel het vierogenprincipe om ons de toegang tot de piscine te ontzeggen. Ook een collega oordeelt over onze shorts en is onverbiddelijk: “Ne pas bien.” In onze illegale zwemkleding glippen we echter nog wél even snel onder de douche. Ha!

Nice

Fris en fruitig rijden we naar het bruisende Nice voor de laatste avond van dit hardloopweekend. Eerst pizza en bier als overwinningsmaal, dan flaneren op de fraaie Promenade des Anglais en daarna maar weer wat bier. Je rent tenslotte niet elke dag de Mont Ventoux op. De volgende dag ren ik met Bas nog een uitlooprondje door Nice. Prachtig!

Fantastisch hardloopavontuur

Dan moeten we echt weer terug naar Nederland. Met een koffer vol met herinneringen aan een fantastisch en bijzonder hardloopavontuur in Zuid-Frankrijk. Les grimpeurs du Nord hebben de Mont Ventoux bedwongen en dat smaakt naar meer…