Besthemerberg
Nooit deed ik mee aan de Besthemerberg-editie van RUNFORESTRUN. Vorig jaar liep ik wel de virtuele High5-editie, maar dat is toch anders. Dit keer komt het er dus eindelijk van. Samen met Lút, Edgar en Bas ga ik naar Ommen.
Mooi op tijd
We zijn vroeg vertrokken en komen dus mooi op tijd aan op recreatiepark Ommerland. Een uur voor de start is het daar nog rustig bij de startnummeruitgifte. Terwijl we ons omkleden kleurt de lucht blauw. Wat een geluk! Een dag eerder of later en het was een regenfestijn geworden.
Geleidelijk wordt het drukker op het terrein en we kletsen bij met allerlei bekenden. Nadat de startselfie is gemaakt kunnen we om 10.20 uur van start.
Mooi op tijd in Ommen.
Blauwe lucht!
Startselfie. (foto: Edgar)
Starten.
Mooi op tijd
Vanaf de start duiken we vrijwel meteen het bos in. Op de bospaden is het even zoeken naar het juiste tempo, maar na verloop van tijd hebben Edgar en ik een lekker ritme te pakken.
Na zo’n vijf kilometer passeren we het Eerderveld. Vorig jaar stond het hier blank en ontkwamen Robert Jan en ik niet aan ijskoude kletspoten. Vandaag houden we de voeten droog. Inmiddels lopen we wat meer in open gebied en rennen we onder meer over het erf van een boerderijtje.
We zijn onderweg. (foto: Tinus Knegt)
Het Eerderveld.
Over het erf.
Splitsing
Na een kilometer of twaalf lopen we weer de bossen in en al snel bereiken we ook de splitsing tussen de midden- en marathonafstand. Terwijl de meeste hardlopers om ons heen rechtdoor rennen, buigen Edgar en ik bij een kaalgeslagen terrein rechtsaf en duiken een overwoekerd bospad op.
Let op! 42 km route.
Kaalslag.
Bosrand
Verderop rennen we langs de bosrand over een hobbelig stuk grasland. Een lastig deel van de route.
Lút is zijn race rustig begonnen, maar met een versnelling heeft hij ons inmiddels achterhaald. Met z’n drieën rennen we een stukje samen op. Lút heeft echter de meeste energie en rent langzaam bij ons vandaan.
Langs de bosrand.
Lút heeft ons bijgehaald.
Beerze
Na zo’n 19 kilometer bereiken we natuurgebied Beerze. Aanvankelijk rennen we over vlakke bospaden, maar eenmaal aan de andere kant van de spoorlijn en het Beerzerveld komen er hoogteverschillen.
Natuurgebied Beerze.
Natuurgebied Beerze.
We steken het spoor over.
Beerzerveld.
Stijgen en dalen
We gaan stijgen en dalen door het bos. Een prachtig deel van de route, maar dit kost wel veel energie. Heuvelop wandelen Edgar en ik om onze krachten te sparen en bij de tweede verzorgingspost na 26 kilometer tanken we even extra energie.
Hoogteverschillen.
Stijgen en dalen door het bos.
Verzorgingspost 2.
Klimmen.
Op adem komen
Door het bos kronkelen we naar de oevers van de Vecht en we volgen de rivier een stuk. Daarna volgen weer enkele boskilometers en haken we aan bij enkele lopers voor ons. We proberen de vaart erin te houden, maar af en toe moeten we even op adem komen.
Even op adem komen.
Langs de oevers van de Overijsselsche Vecht.
Moedeloos voorwaarts.
We haken aan.
De Sahara
Na zo’n 38 kilometer bereiken we de Sahara, een enorme zandvlakte. Hier lopen we een kilometer door het mulle zand en maken een stop bij de laatste verzorgingspost. Even opladen voor de slotfase.
De Sahara.
De Sahara. (foto: Edgar)
De laatste kilometers
De laatste kilometers gaan we door het bos en langs de Zeesserven en de Besthmenerven. Ook rennen we door het Bostheater Ommen en bereiken verderop de top van de Besthemerberg. Vanaf de voormalige brandtoren rennen we downhill naar de streep. Na bijna vier uur en drie kwartier zijn we binnen.
Langs de Zeesserven.
Langs de Besthmenerven.
Bostheater Ommen.
De voormalige brandtoren op de Besthemerberg.
Proost
Daar staat Lút ons al op te wachten. Even bijkomen, eten en terug naar de auto voor droge kleding. En voor de verrassing van Edgar, want om te vieren dat we ook deze tocht weer in de benen hebben, heeft hij een ijskoude Sportzot in de aanbieding. Proost op een prachtige hardloopdag!
Proost!
