RUN-revanche

Twee jaar geleden eindigt de RUN Winschoten voor Tamara en mij na 90 kilometer. Enkele tegenslagen zorgen ervoor dat we buiten de limiet komen en niet verder mogen. Maar ultralopers laten zich niet kisten en willen revanche. Dus Winschoten, daar zijn we weer! Met onze bolderkar en opvallende sokken; de hele mikmak.

Like a pro!

Raketsokken.

Hoepeltjes

We doen wederom mee aan het Nederlands Kampioenschap, want waarom ook niet? De Atletiekunie heeft wel een aantal hoepeltjes in petto om doorheen te springen. Zo moeten we ons legitimeren met een Nederlands identiteitsbewijs en dienen we ons tien minuten voor de start te melden in de callroom. Daarnaast moeten we al onze voeding vóór 7.45 uur inleveren ter mogelijke controle. Dat is aardig op tijd en dus moeten we eerder van huis. Oja, we mogen ook geen telefoon meenemen onderweg. Minder foto’s dan gebruikelijk dus in dit verslag. 😉

In de rij om de voeding in te leveren.

Het is gelukt.

Bij Ria halen we ons startnummer op.

Mijn geluksnummer.

Opbouwen

Nadat de formaliteiten zijn afgerond rijden we ons karretje naar het park om onze verzorgingspost in te richten. In het park treffen we allerlei bekenden, zoals Marc, Han, Harm, Sjirk, Bennie en … Eddy! Hij is vanuit Assen komen lopen. Toch al gauw een kilometer of vijftig en hij loopt straks ook weer terug. Ook 100 kilometer dus.

Opbouwen in het park.

Bijkletsen met Eddy, Marc en Han.

Startvak

Tien minuten voor de start melden Tamara en ik ons in de callroom. We verwachten een soort briefing, maar worden slechts met z’n allen naar het startvak begeleid door een official van de Atletiekunie.

In het startvak met Han en Lút. (foto: Eddy)

Let’s go RUN!

Stipt om 9 uur gaan we van start. Ons globale plan is om de eerste vijftig kilometer af te werken in ongeveer 5 uur en 30 minuten. Gemiddeld iets meer dan een uur per rondje dus. Toch willen we ons niet helemaal vastpinnen op vaste kilometertijden en steeds op ons horloge kijken. We proberen een lekker tempo te pakken dat in de buurt van ons schema ligt.

Vlotte start

De eerste kilometers starten we vlot. We proberen niet mee te gaan met de meute, maar met ruim 57 minuten is ons eerste rondje eigenlijk een tikkie te snel voor ons. Het tweede rondje lopen we in een uur en derde rondje gaat in een uur en drie minuten. Dat tempo past al beter bij ons.

We zijn onderweg. (foto: Eddy)

Hyperventileren

Toch slaat bij Tamara de paniek en onzekerheid even toe na zo’n 34 kilometer. Ze begint te hyperventileren en noodgedwongen wandelen we een stuk. Gelukkig heeft Tamara al vrij snel haar ademhaling weer onder controle en dribbelen we verder.
De onzekerheid over een finish blijft wel in haar hoofd rondspoken. Ze speelt met de gedachte om ermee te stoppen na 50 kilometer. Om eerlijk te zijn ga ik daar ook niet beter van lopen. Dit is onze gezamenlijke missie en als Tamara stopt, dan stop ik ook. Ineens spoken er andere scenario’s dan een finish door mijn hoofd.

Terugschakelen

Verderop schakelt Tamara een tandje terug, omdat ze moeite heeft om ons tempo vol te houden. Ik merk dat ik juist moeite heb om nu al terug te schakelen. We spreken het volgende af: we lopen allebei door in ons eigen ritme en op een aantal punten laat ik me afzakken en wacht op haar. Op die manier houdt Tamara mij steeds in het vizier en komen we af en toe weer bij elkaar.

De knop om

Deze tactiek werkt opmerkelijk goed. Na vijf rondjes komen we door in 5:20 uur. Tien minuten sneller dan ons beoogde schema. Maar belangrijker: bij Tamara is intussen de knop omgegaan van ‘misschien stop ik na 50 km’ naar ‘ik ga net zo lang door tot de limiet echt niet meer haalbaar is’. Hoppa, we zijn helemaal terug in de race!

Steady

De limiet is prima haalbaar, want we hebben bewust verval ingecalculeerd. Tamara is nog niet zeker van haar zaak, maar bij de passage in Heiligerlee na zes uur ziet ze het. Nu hebben we nog zes uur voor de laatste 45 kilometer.
En Tamara buffelt gewoon door. Steady werken we onze rondjes af, waarbij ik steeds een stukje vooruit loop en verderop weer op Tamara wacht. Onze rondjes gaan wel steeds een tikkie langzamer, maar het verval blijft ruim binnen de perken. De kaap van 90 kilometer ronden we binnen de 10.30 uur. De bel! We hebben nog meer dan anderhalf uur voor het allerlaatste rondje.

Nog één rondje (foto: Elizabeth)

Erehagen

Het laatste rondje voelt als een ererondje, dankzij de fantastische vrijwilligers en de toeschouwers. De hele dag al hebben ze ons erdoorheen gesleept met aanmoedigingen, muziek en versierde straten, maar nu vormen ze zelfs erehagen voor de laatste lopers. Kippenvel! Qua sfeer rondom het parcours is de RUN uniek.

Revanche!

Ruim op tijd zijn Tamara en ik bij de eindstreep. Dikke vette revanche op de race van twee jaar geleden! We worden opgevangen door Angelique en Ria van de organisatie en ontvangen niet één, maar twee medailles. Eentje voor de open race en eentje voor het NK. Gelukkig geen dopingcontrole, zodat we ons snel kunnen omkleden.
Ik ben supertrots op jou, Tamara! Je had geen gemakkelijke week, maar je stond ‘gewoon’ weer in Winschoten om je grote wens waar te maken. Het was een eer om je te helpen, maar je hebt het grotendeels zelf gedaan. Heel constant doorgebuffeld, uiteraard wel met een beetje verval, maar dat hadden we ingecalculeerd. En je hebt iets heel knaps geflikt: na de moeilijke fase rond 35 km heb je de knop omgezet. Die mindset heeft je over de streep gebracht. 💪

Revanche!

Bedankt!

Een RUN Winschoten loop je nooit in je eentje. Speciale dank aan Bas, Manon, Chris en Jelmer dat jullie onze verzorgingspost wilden bewaken. Dank aan organisatie en vrijwilligers voor dit fantastische evenement en natuurlijk ook het publiek in Winschoten enorm bedankt. Jullie zijn fantastisch!

Verder lezen

Lees ook het blog van Tamara over onze tocht.