Over mij

Hallo! Leuk dat je deze website bezoekt. Mijn naam is Nico en ik woon in Groningen. Sinds enkele jaren loop ik fanatiek hard. Soms alleen, soms met anderen. Soms dichtbij, soms ver weg. Soms een klein eindje, soms een flink eindje. Soms gaat het lekker, soms totaal waardeloos. Maar spijt dat ik ben gaan lopen heb ik zelden. Of eigenlijk nooit.
Hier schrijf ik over mijn loopbelevenissen en met name over de (leuke) loopjes waaraan ik meedoe. Ik schrijf vooral voor mijn eigen plezier, maar stiekem hoop ik uiteraard dat jij de verslagen leuk vindt om te lezen. En wie weet inspireren ze jou wel tot je eigen leuke loopjes.

Hoe het begon

In de zomer van 2010 begon ik met hardlopen. Ik kocht een paar hardloopschoenen en startte met een beginnersschema. De eerste training, afwisselend enkele keren één minuut rennen en één minuut wandelen, vond ik behoorlijk zwaar. Ik keek steeds op m’n horloge of die minuut al een keertje voorbij was. Maar in de weken daarna maakte ik duidelijk progressie. Na twee maanden kon ik een rondje van vijf kilometer goed volhouden. Ik liep zo’n zes keer per maand, wanneer ik zin had.

Blessures

Helaas ging het niet allemaal van een leien dakje. Tijdens een training voelde ik ineens een flinke steek in mijn linkerknie. De pijn werd steeds erger en ik kon niet verder rennen. Na een paar weken rust probeerde ik het weer, maar de knieklachten bleven en ik stopte tijdelijk met hardlopen. In de maanden daarna herhaalde deze cyclus zich nog twee keer. Steeds ging het een tijdje goed, maar op den duur kreeg ik toch weer last van mijn knie.

Meten is weten

Tot de zomer van 2012. Ik was weer eens begonnen, maar ditmaal koos ik vaste weekdagen om te lopen. Bovendien legde ik mijn rondjes vast met een tracker, Endomondo. Meten is weten. De regelmaat en het bijhouden van de trainingen werkte voor mij erg goed. Zowel bij het voorkomen van blessures, want grote blessures bleven sindsdien uit (*klopt af*), maar ook voor de motivatie. Nooit meer geen zin: gewoon gaan!

Van kwaad tot erger

Geleidelijk werkte ik toe naar mijn eerste georganiseerde loopje en zoals dat bij wel meer hardlopers gaat: dan ben je ineens verslaafd aan rennen. Er volgden nog vele loopjes en sindsdien stelde ik mijn doelen ook maar steeds een beetje hoger. Eerst een tien kilometer, daarna een halve marathon, om vervolgens door te stomen naar m’n eerste marathon. Inmiddels heb ik diverse marathons gerend en heb ik ook een aantal ultramarathons op m’n naam staan.

Onverhard

Ook qua ondergrond heb ik m’n grenzen verlegd. De eerste jaren liep ik uitsluitend op stoepen en wegen, maar tegenwoordig ren ik steeds vaker door zand, modder en water. Ik doe mee aan obstakellopen en trailruns en ren daarnaast geregeld in de bossen bij Gasselte. Uiteraard blijf ik ook op asfalt allerlei leuke loopjes meepikken, maar mijn voorkeur gaat uit naar zachtere ondergronden.